तदा भीमस्य तिरस्कारकाले, कालनेमिः महाबलवान्, निर्भयः त्रीणि लक्षाणि शीघ्रगामिनां किन्नराणां निहत्य, सप्त लक्षाणि पिशाचश्रेष्ठानां च जघान। अन्यांश्च दिव्यान् गणान्, दशकोटिसंख्यान्, स कोपसमन्वितः, अद्भुतास्त्रविद्या-विशारदः, समरेषु निपुणः, विनाशयामास। एवं भीमे तिरस्कृते, संग्रामक्लान्ते तस्मिन्न्, अश्विनौ दिव्यशस्त्रकवचधारिणौ, क्रुद्धौ अभवताम्। तौ अश्विनौ, समरे, मृत्युशिखामिव तं दानवमभितः गत्वा, प्रत्येकं षष्ट्या षष्ट्या शरैः तं घोरशत्रुं विव्यधताम्। तीक्ष्णाग्रैः शरैः, भयङ्कररूपिणं दानवम्, मर्मस्थलेषु तावुभौ तुदन्तौ, तयोः बाणवेगेन तस्य चेतनाश्चलिता किञ्चित्। स तदा अष्टारं चक्रं समरघ्नं स्नेहसिक्तं गृहित्वा, तेन अश्विन्योः रथयुगं छित्त्वा विनाशयामास। अनन्तरं दानवः, विषसर्पसमानान् बाणान् धनुषा सह समारुह्य, तौ वैद्यौ गगनचारिणौ शिरसि वर्षयामास। तावपि अश्विनौ, तस्य बाणान् तीक्ष्णायुधैः छित्त्वा, तस्य कौशलं दृष्ट्वा दानवः विस्मितः कोपसंयुक्तश्चाभवत्। तदा क्रुद्धः स दानवराजः, कालदण्डोपमां महतीं लौहगदां समादत्त, तां वेगेन भ्रमयित्वा अश्विन्योः रथं प्राक्षिपत्। तदा अश्विनौ, गदां गगनमार्गे पतन्तीं दृष्ट्वा, सहसा रथात् अपतताम्। सा गदा पर्वतसमा तयोः रथं भित्त्वा भूमौ पतित्वा, सुवर्णजालाभूषितां पृथिवीं विदारयामास। एतद् दानवकृत्यं दृष्ट्वा, अश्विनौ चिकित्सकौ, दिव्यवीर्यसमन्वितौ, वज्रास्त्रं संयोजयामासतुः, तेन सहसा वज्रवृष्टिः प्रववृते। वज्रशरैर् हतस्य दानवराजस्य रथः, ध्वजः, धनुः, चक्रं, सुवर्णकवचं च, क्षणेनैव समग्रे सैन्ये साक्षात् भग्नमभवत्। तद् अश्विन्योः दुष्करं कर्म दृष्ट्वा, बलवान् दानवः कालनेमिः, रणभूमौ नारायणास्त्रं सन्दधौ; तस्यास्त्रबलात् वज्रास्त्रं निरस्तम्। वज्रास्त्रे शमिते, कालनेमिः तत्क्षणमेव अश्विन्योः ग्रहणाय यत्नम् अकरोत्। तौ अश्विनौ, युद्धभीतौ, निरायुधौ, पद्भ्याम् इन्द्ररथं प्रति पलायितवन्तौ, कम्पमानौ। कालनेमिः बलवान्, तौ अनुययौ, क्रूरः सन्, दानवसैन्यसमेतः इन्द्ररथं प्राप्तवान्। तम् आगतम् आलोक्य, सर्वे प्राणिनः सन्त्रस्ताः सन्तप्ताश्च अभवन्; तस्य दानवस्य निर्दयतां दृष्ट्वा, सर्वे भूतानि भीतिम् अनुभूय। तदा पर्वतशिखराणि, महेन्द्रस्य पराजयं लोकनाशं च वहन्ति, उल्काभिः सह आकाशात् पतितानि। सर्वतो घनाः गर्जन्ति, महान्ति सागरा उत्प्लवमानानि च; एतद् भीषणं विकारं दृष्ट्वा, गरुडध्वजः भगवाँल्लक्ष्म्या करकमलैः सततं सम्पूज्यमानपादः, फणितल्पे योगनिद्रां परित्यज्य, प्रबुद्धः अभवत्। स भगवान्, शरत्पद्मनिभनीलवर्णः, प्रभामण्डलसमन्विताङ्गः, कौस्तुभमणिसंयुक्तवक्षाः, दिव्यकङ्कणशोभितभुजः, देवानां कलहं चिन्तयन्, वैनतेयम् आहूतवान्। तस्य आह्वाने, गरुडः सर्परूपं धारयन्, उपस्थितः। भगवान् तं दिव्यास्त्रदीप्तगरुडं आरोह्य, स्वयम् देवगणान् प्रति गतवान्; तत्र स इन्द्रं दानवगणैः, त्वष्ट-मेघसङ्काशैः, समन्तात् अभिपत्यमानं दृष्टवान्। तस्मिन् क्षेत्रे, रक्षार्थं, शुद्धकर्माणि शीघ्रं कृतानि; तदा दैत्याः आकाशे प्रभामण्डलं दृष्टवन्तः, उदितगिरिशिखरस्थं, सूर्यरश्मिसमप्रभम्। तत्तेजः कुतः इति जिज्ञासया, दैत्याः गरुडं प्रलयानलसदृशं, चिरस्थायिनम् अच्युतं, मेघसमुद्भूतवर्णं च दृष्टवन्तः। तम् दृष्ट्वा, दानवश्रेष्ठाः हृष्टहृदयाः ऊचुः—"एष देवतातत्त्वम्; अस्य जिते, देवाः पराजिताः।" "एष दानवविनाशः केशवः, रिपुघ्नः; अस्मिन्विश्वास्य, देवाः सर्वलोके यज्ञांशभागिनः भवन्ति।" एवमुक्त्वा, सर्वे दानवाः तं समन्तात् परिवृत्य, विविधायुधैः प्रहरन्तः, युद्धाय समुपजग्मुः। कालनेमिः, नव चान्ये महाबलिनो दानवरथिनः, कालनेमिः षष्ट्या शरैः जनार्दनं विव्यध। निमिः शतशरैः, मथनः अशीत्या, जम्भकः सप्तत्या, शुम्भः दशभिः। शेषाः सर्वे दानवाधिपतयः, दशभिः दशभिः शरैः, विष्णुं गरुडं च समरे समारोपयन्। तद्वेगं न सहमानः, विष्णुः दानवघ्नः, षड्भिः षड्भिः शरैः प्रत्येकं दानवं निहन्यत्। पुनः कालनेमिः, त्रिभिः शरैः कर्णान्तनिष्कृष्टैः, क्रुद्धलोचनः, विष्णोः हृदि विव्यध। ते शराः तप्तकाञ्चनसदृशाः, कौस्तुभप्रभास्फुटितरश्मिसमाः, तस्य हृदि विभान्ति। तैः शरैः किंचित् आहतः, हरिः गदां समादाय, वेगेन भ्रमयित्वा, तां दानवाय प्राक्षिपत्।