दानवानां तु तद् वर्षं प्राप्तम्, तैः शनैः जीवनमाविश्य, भूमौ शुष्काङ्कुराः वर्षेण जीवितमिव पुनः प्राप्ताः। ततः कालनेमिः महादानवः मेघरूपं धृत्वा, देवसंघेषु दुर्धर्षाणां शस्त्राणां भीषणं वर्षं मुमोच। तेन शस्त्रवर्षेण पीडिताः दानवराजाः बलवन्तः मार्गमपि न लब्धवन्तः, शीतदुःखेन पिडिताः गाः इव अभवन्। ते परस्परं पतित्वा, पृष्ठे हस्तान् विमुक्त्य, स्वदुःखेन गजाश्वेषु पतिताः। रथेषु च, भीताः अमराः इतरत्र छन्नाः, अन्ये चाङ्गानि संकुच्य, हस्तैः मुखानि आवृत्य स्थिताः। विप्रलम्भिताः ते दशसु दिशासु विचलन्ति, तस्मिन्समरे देवसंहारः प्रवृत्तः। भूमौ पतितानि देहानि दृश्यन्ते, शस्त्रैः भग्नसन्धयः, छिन्नबाहवः, विदारितशीर्षाणि, कटितजङ्घाः च। रथाः विपर्यस्ताः, पताकानां पङ्क्तयः भग्नाः, अश्वाः भग्नाङ्गाः, गजाः पर्वतसमानाः विकीर्णाः। भूमिः रक्तप्रवाहैः विकृतानविकृता च अभवत्; एवं समरे कालनेमिः महादानवः विजयी अभवत्। स एकेन क्षणेन शतसहस्रं गन्धर्वाणां, पञ्चशतसहस्रं यक्षाणां, षट्शतसहस्रं राक्षसाणां च हत्वा। त्रिशतसहस्रं शीघ्रगतीनां किन्नराणां, निर्भयः सप्तशतसहस्रं प्रमुखपिशाचानां च हत्वा। अन्यान् अपि दिव्यान् गणान् दशकोटिभिः क्रुद्धः, अद्भुतशस्त्रैः, शस्त्रविद्यया, निहत्य। एवं भीमस्य तिरस्कारे, समरे श्रान्तयोः, अश्विनौ दिव्यशस्त्रकवचौ, क्रुद्धौ अभवताम्। समरे तौ देवौ मृत्याग्निसदृशं दानवम्, प्रतिपद्य, प्रत्यक्षं भीषणं शत्रुम्, षष्टिः षष्टिः शरैः तं विद्धवन्तौ। तीक्ष्णाग्रैः शरैः तौ तं भीषितरूपं दानवं, प्राणस्थानेषु, विद्धवन्तौ; शराघातबलात् तस्य चेतना किंचित् विक्षिप्ता अभवत्। स अष्टार spokes युक्तं चक्रं, स्निग्धं, युद्धे घोरं, गृहित्वा, तेन अश्विनयोः रथयुगं छित्त्वा। ततः दानवः धनुषं शरांश्च, विषसर्पसमानान्, गृहित्वा, वैद्ययोः शिरसि आकाशे गच्छन्तौ आवृत्य, वर्षयामास। तौ अपि, तीक्ष्णशस्त्रैः, दानवशरान् छित्त्वा; तस्य कर्म दृष्ट्वा, स विस्मितः क्रुद्धः च अभवत्। ततः स महाक्रोधेन, लोहमुसलम्, कालदण्डसदृशं, गृहित्वा। तद् मुसलं वेगेन घूर्णयित्वा, अश्विनयोः रथे क्षिप्तवान्; आकाशे मुसलम् आगच्छन्तम् दृष्ट्वा। तौ अश्विनौ शीघ्रं रथात् बलात् अपतताम्; तद् मुसलं पर्वतसमानं रथम् चूर्णयामास। भूमिं सुवर्णजालैः शोभितां विदारयामास; तस्य दानवस्य कर्म दृष्ट्वा, अश्विनौ, वैद्यकौ अद्भुतयोधौ च, वज्रास्त्रम् सन्नद्धौ, दानवपतिं निवारयितुम् उद्यतौ। ततः घोरं वज्रवर्षं प्रवृत्तम्। वज्राघातैः दानवराजस्य रथः, पताका, धनुः, चक्रं, सुवर्णकवचं च, क्षणेन समग्रं सेना साक्षात् विदारितम्। तौ अश्विनयोः दुष्करं कर्म दृष्ट्वा, महादानवः। नारायणास्त्रम् समरे मुमोच; तस्य अस्त्रस्य प्रभावेन दानवेश्वरः वज्रास्त्रं निवारयामास। वज्रास्त्रे निवारिते, कालनेमिः ततः अश्विनयोः जीवग्राहणम् अचिन्तयत्। तौ अश्विनौ, युद्धभीतौ, पद्भ्यां इन्द्ररथं प्रति पलायितौ, कम्पमानौ, शस्त्रहीनौ। बलवान् कालनेमिः तान् अनुयाय, क्रूरः, इन्द्ररथं प्राप्तवान्, दानवसेनया अनुगतः। तम् दृष्ट्वा सर्वे प्राणी भीताः, क्लेशिताः; दानवस्य क्रूरत्वं दृष्ट्वा, सर्वे जीवाः भयाकुलाः अभवत्। पर्वतशिखराणि, महेन्द्रस्य पराजयाय, लोकसंहाराय, उल्कासदृशानि आकाशात् पतितानि। सर्वतो मेघनादाः, समुद्राः च व्याप्ताः; तस्मिन् महाभये, गरुडध्वजः भगवन्। शेषशय्यां योगनिद्रायाः जाग्रत्, निद्रां त्यक्त्वा, लक्ष्म्या हस्तैः पद्मपद्मानि सततं पूजितानि। प्रभामान् नीलपद्मसदृशः, शरीरं दीप्तिमान्, कौस्तुभमणिना वक्षःस्थले दीप्तः, दिव्यकङ्कणैः भूषितः। देवानां विक्षेपं चिन्तयन्, स वैनतेयं आह्वयत्; आह्वाने, गरुडः सर्परूपं धृत्वा, स्थितः।