तदा स भगवान् सर्वत्र तीव्रं वह्निं वर्षयामास, येन दानवमुख्येषां नेत्राणि तमसा छन्नानि। गजानां च मेदः प्रपलाय, तेषां क्रन्दनानि भूमौ पतितानि; अश्वाश्च तीव्रतापेन दग्धाः श्वासन्ति, सारथयश्चापि तत्र क्लेशमापन्नाः। ते सर्वे तृषार्ताः कुतश्चित् जलं याचमानाः, वृक्षच्छायां गिरिगुहाश्च शरणं प्रार्थयन्तः विचरन्ति। तेषां शीतलस्य स्पर्शं याचमानानां, दावाग्निः वृक्षेषु सञ्जज्ञे, दारूणि दग्ध्वा प्रज्वलितः; ते जलम् अग्रे तरङ्गयुतं दृष्ट्वा, जलार्थिनः तत्राभिप्रययुः। यद्यपि जलं समीपस्थं तत्र, शक्तिहीनाः तद्गमने नाशक्नुवन्; तृप्तिं न लब्ध्वा विविक्तमुखाः, चेतनां नष्ट्वा भूमौ पतिताः। तत्र तत्र भूमौ मृताः दानवेश्वराः दृश्यन्ते, पतितरथाः, गजाः, अश्वाश्च विनष्टाः। स्थिताः धावन्तो वा, वमन्तः, वस्त्ररक्तप्रवाहिणः, सहस्रशः मृताः दानवाः दृश्यन्ते। एवमस्मिन्महति दानवविनाशे प्रवृत्ते, कालनेमिः क्रोधात् रक्तलोचनः, कोपसंरक्तः, समुत्थितः। स मेघवत् अभवत्, अनन्तविचित्रह्रदयुक्तः, गुर्जन्नादेन सर्वलोकहृदयानि कम्पितवान्। आकाशमावृत्य, सूर्यस्य माया नाशयन्, शीतलं जलं दानवेश्वरसेनायाम् अवर्षयत्। तं वर्षं प्राप्य दानवाः शनैः पुनः प्रबुद्धाः, यथा शुष्काङ्कुराः वर्षेण पुनरुत्थिताः। ततः कालनेमिः महाशुरः मेघरूपधारी, देवसेनासु दुर्धर्षं शस्त्रवर्षं मुमोच। तस्मिन् शस्त्रवर्षेण पीडिताः बलिनः दानवेश्वराः, मार्गं न लब्ध्वा, शीतार्ताः गाव इव अभवन्। ते परस्परं पतन्तः, हस्तान् पृष्ठे विस्रंस्य, दुःखार्ताः गजाश्वेषु पतिताः। रथेषु भीताः अमराः इतस्ततः प्रच्छन्नाः, अन्ये चाङ्गानि संकुच्य, स्वहस्तैः मुखानि छादयन्ति। ते सर्वे विह्वलाः दशसु दिशः विचरन्तः, तस्मिन्नत्यन्तभीषणे देवविनाशे प्रवृत्ते। भूमौ पतितानि देहानि दृश्यन्ते, शस्त्रैः भग्नसन्धीनि, छिन्नभुजानि, विदारितशिरांसि, छिन्नऊरूणि च। रथाः विप्रवृद्धाः, पताकाश्च भग्नपङ्क्तयः, भग्नाङ्गाश्वा, गिरिसमाः गजाश्च निपतिताः। भूमिः रुधिरप्रवाहैः विकृताविकृता जाताऽभवत्; एवं सङ्ग्रामे महाशक्तिमान् कालनेमिः विजयी अभवत्। क्षणमात्रेण सः लक्षगन्धर्वान्, पञ्चलक्षयक्षांश्च, षट्लक्षराक्षसान् च जग्धवान्। त्रिलक्षवेगवान् किन्नरांश्च, निःशङ्कः सप्तलक्षपिशाचेश्वरांश्च हत्वा। अपरानपि दिव्यगणान् दशकोटिभिः सह, कोपात् अद्भुतशस्त्रैः, आयुधविद्या-विशारदः, सञ्जघान। एवं भीमस्य अवमानकाले, युद्धक्लान्ते त्वयि, अश्विन्यौ दिव्यशस्त्राभरणदीप्तौ, कोपसंयुक्तौ अभवताम्। तौ देवौ युद्धे दानवं यमाग्निसमं समासाद्य, भयानकं शत्रुं षष्ट्यष्टिभिः शरैः ताडयामासतुः। तीक्ष्णाग्रैः शरैः तौ दानवं भीषणरूपं मर्मसु ताडयन्तौ, शरवेगात् तस्य चेतना किंचित् विक्षिप्ता। स अष्टाररचक्रं स्नेहसिक्तमायुधं गृहित्वा, तेन अश्विनोर्युगं छित्त्वा। ततः स दानवः धनुः शरांश्च, विषसर्पसमांश्च, गृहित्वा, तौ वैद्यौ शिरसि वर्षयन्, गगने गच्छन्तौ छादयामास। तावपि तीक्ष्णशस्त्रैः तस्य शरान् छित्त्वा, तद्विलोक्य स विस्मितः कोपसंयुक्तश्चाभवत्। ततः स महाक्रोधात् महतीं लोहदण्डमुष्टिं, कालदण्डसमानां, जग्राह। तां वेगेन भ्रमयित्वा अश्विनोर्याने प्राक्षिपत्; तां गगनमार्गां दृष्ट्वा, तावश्विन्यौ वेगेन रथात् अपतताम्। सा पर्वतसमाना गदा तयोः रथं चूर्णयामास। भूमिं च सुवर्णजालाभूषितां विदारयामास। एवं दानवकृत्यं दृष्ट्वा, अश्विन्यौ, वैद्यकौ दिव्यौ, शस्त्रविद्याविशारदौ, वज्रास्त्रं समारब्धवन्तौ; तदा भीषणं वज्रवर्षं प्रववृते। तेन वज्रवर्षेण ताडिता दानवराजस्य रथध्वजधनुश्चक्रकवचानि सुवर्णानि च, क्षणेनैव समग्रसेनायाः पुरतः भग्नानि। तदश्विनोः दुष्करं कर्म दृष्ट्वा, स बलवान् दानवः, नारायणास्त्रं सङ्ग्रामे सन्दधौ; तदस्त्रबलात् दानवराजः वज्रास्त्रं निगृह्य जघान। वज्रास्त्रे निवारिते, कालनेमिः तदा अश्विन्यौ जीवौ गृह्णीतुम् उद्यतः। तौ अश्विन्यौ, युद्धभीतौ, पादयोर्यन्त्यौ, इन्द्ररथं प्रति, कम्पमानाङ्गे, निरायुधे, प्रायाताम्। कालनेमिः बलवान् तौ अनुगम्य, क्रूरः, दानवसेनया सह, इन्द्ररथमधिगम्य तिष्ठति। तं दृष्ट्वा सर्वे भूतानि भयाकुलानि सञ्जज्ञिरे; तस्य दानवस्य क्रूर्यं दृष्ट्वा, सर्वाणि प्राणिनि भीतिम् आपन्नानि।