ततः स तेजस्वी रथात् शीघ्रं निष्क्रान्तः, स्वाभरणदीप्त्या प्रकाशमानः, खड्गं आकाशे अप्रस्फुटितपद्मसदृशं दीप्तमधारयत्। दीर्घबाहुः स वीरः महाबलखड्गेन सर्वतः—पार्श्वतः, पृष्ठतः, अधः, उपरि च—शत्रूणां मुखानि छित्त्वा सर्वदिशः विक्षिप्तवान्। क्रोधात् अधरोष्ठं संनिपत्य, भ्रूभङ्गं कृत्वा, रक्तनेत्रः स युद्धे दानवान् निर्ममाथ। ततः स्वस्य सैन्यं विनष्टं दृष्ट्वा, कुजम्भः धनदं विहाय राक्षसराजं प्रति धावितवान्। चेतनां पुनः प्राप्तः जम्भः धनदाधिपस्य परिचारकान् जीवग्राह्यं कृत्वा सहस्रशः पाशैः बद्धवान्। दानवाः विविधप्रकाररत्नानि, दिव्ययानानि, विमानरथान् च सहस्रशः गृहित्वा अपाकर्षन्त। धनेशः चेतनां पुनः प्राप्तः, तं स्थितिं दृष्ट्वा दीर्घं उष्णं श्वासं निष्क्रान्तवान्, तस्य नेत्रे क्रोधात् रक्तमभवत्। दिव्यं गरुडास्त्रं चिन्तयन्, धनुषि बाणं स्थापयित्वा, शत्रुसंहारिणं बाणं दानवसैन्ये सन्दर्शितवान्। तस्य धनुष्यात् प्रथमं धूममण्डलानि उत्पन्नानि; ततः अनन्तानि दह्यमानानि ज्वालास्फुलिङ्गानि प्रादुरभवन्। ततः अस्त्रं सर्वतः आकाशं ज्वलितज्वालाभिः दीप्तमकरोत्; क्रमशः, तद् अनिवार्यं बहुरूपं शक्तिम् अभवत्। लोकः रूपहीनः अभवत्, तमसा आवृतः; तदनन्तरं आकाशे तव शुद्धं तेजः दृष्ट्वा। तं दीप्तिम् अनुभूय, अतिबलवान् दानवः कुजम्भः पदातिः धनदं प्रति गर्जन् अभ्यधावत्। ततः दानवम् आगतम् अवलोक्य, धनदाधिपः भयग्रस्तः अभवत्, पलायितुं प्रवृत्तः। तस्य रत्नमाल्ययुक्तं मुकुटं भूमौ पतितम्, सूर्यमण्डलवत् दीप्तिमान् अभवत्। तस्य स्वामिनः युद्धात् निवृत्तिः दृष्ट्वा, शूराः उच्चजन्मनः सेनानीः यथायोग्यं तस्य पतितमाल्यस्य पुरतः युद्धे प्राणान् त्यक्तुम् इच्छन्ति। एवं निश्चयेन, बलिनः यक्षाः युद्धाभिलाषिणः, विविधायुधास्त्रधारिणः, मुकुटं परितः स्थिताः। गर्विताः, धनाढ्याः, धनदस्य परिचारकवीराः तत्र स्थिताः; तान् दृष्ट्वा, दानवः क्रोधात् पूर्णः अभवत्। भुषुण्डी अस्त्रं गिरिसमद्रव्यम्, भीषणरूपं गृहित्वा, मुकुटरक्षकान् निष्क्रान्तान् निर्ममाथ। तान् विक्षिप्य, दानवः मुकुटं स्वस्य रथे स्थापयामास; युद्धे धनदं विजित्य, देवद्विषः विजयी अभवत्। सर्वरत्नानि, निधयः, जीवसम्पदः, जीवजनं च गृहित्वा, जम्भः दैत्यराजसिंहः स्वसैन्येन सह निर्गतः; धनदः विक्षिप्तकेशः, शोकाकुलः, देवाधिपं प्रति गतः। ततः, निशाचरपुत्रः कुजम्भः मिलित्वा, राक्षसराजः, स्वस्य अनवरतं कृष्णमायाम् आश्रित्य, युद्धे प्रवृत्तः। स दैत्याधिपं मोहयित्वा, लोकं तमसा आच्छादितवान्; तदनन्तरं दैत्यनेत्राणि, तेषां सेनाः च, निष्फलानि अभवन्। तत्र, ते एकपदं अपि गन्तुं न शेकुः; ततः विविधास्त्रवृष्ट्या, दैत्यसैन्यं महद्—यत्र वाहनानि घनतमससम्भूतदुःखेन पीडितानि—हतम् अभवत्; दैत्याः वध्यमानाः, कुजम्भस्य मनः मोहितम् अभवत्। ततः दैत्यराजः महिषः, युगान्तमेघसदृशः, सवित्रास्त्रं उल्कावृष्टिसंयुक्तं निर्मितवान्। दीप्तं सवित्रास्त्रं विस्तारं कृत्वा, तीव्रं घोरं तमः सम्पूर्णं नष्टम् अभवत्। ततः स्पुलिङ्गचिह्नितं अस्त्रं सर्वं तमः निवारितवान्, शरद्गर्भजलाशयमिव रक्तपद्मैः पूर्णम् अभवत्। तमः शान्ते, दैत्याधिपाः दृष्टिपुनः प्राप्ताः, क्रोधपूर्णाः, सेनया सह देवेषु अद्भुतं कर्म कृतवन्तः। क्रोधात् अस्त्राणि विसृज्य, सर्पास्त्रं उपयुज्य, विषसर्पसदृशाणि धनुषी बाणानि च गृहित्वा। कुजम्भः राक्षसराजसैन्यं व्यवस्थितं प्रति धावितवान्; तं सह अनुयायिभिः आगच्छन्तं दृष्ट्वा, राक्षसराजः— शरैर् तीक्ष्णैः, घोरैः, क्रूरसर्पसदृशैः, तं आहतवान्; तस्य धनुषः आकर्षणं, लक्ष्यकरणं, विसर्जनं च न दृष्टं। स्वस्य मनोजवशरैः, समर्पितशरवृष्टिं छित्त्वा, अतीव तीक्ष्णं, सुन्दरं बाणं देवद्विषस्य पताकां आहतवान्। विशालाग्रशरेण तस्य सारथिं रथासनात् अपातितवान्; कुजम्भस्य युद्धकर्म दृष्ट्वा, राक्षसराजः—क्रोधात् रक्तनेत्रः—रथात् निष्क्रान्तः, शीघ्रं शरदम्बरसदृशं खड्गं गृहित्वा। दशसुवर्णकला-अलङ्कृतं द्विप्रकण्ठं कवचं गृहित्वा, दैत्यः महाबलः राक्षसराजं युद्धे अभ्यधावत्। राक्षसराजः तं आगच्छन्तं गदया वक्षसि आहतवान्; तस्य घातात्, स दुर्बलः अभवत्, मनः च मोहितम्। दानवः स्थिरपर्वतवत् अवस्थितः; क्षणात्, अतीव घोरः दानवाधिपः चेतनां पुनः प्राप्तवान्। रथं आरोह्य, राक्षसः निरृतिं वामहस्तेन केशेषु गृहीत्वा, दैत्यः जानुना तं पीडयन्, दृढं बद्धवान्। ततः, क्रुद्धः, खड्गेन तस्य शिरः छेदितुम् इच्छन् अभवत्; तस्मिन् क्षणे, वारुणः, जलाधिपः, शीघ्रं— दानवाधिपस्य उभे भुजे पाशेन बद्धवान्; एवं बद्धबाहुः दैत्यः, तस्य बलं नष्टमभवत्।