धनाध्यक्षः, पदातिप्रथमो रथेन च, भीषणां गदां समादत्त, या महायुद्धेषु दर्पपूर्णशत्रून् नाशयति। सा गदा, सर्वैः भूतेष्वपराजिता, बहुवर्षाणि पूजिता, विविधचन्दनैः लेपिता, दिव्यैः पुष्पैः विराजिता। शुद्धा, लौहनिर्मिता, गुर्वी, अच्युतास्त्रैः भूषिता, सुवर्णभूषणैः समलङ्कृता, कोपाविष्टेन धनाध्यक्षेन जम्भस्य मूर्ध्नि क्षिप्ता। सा गदा, विद्युत्समूहवद्भासमाना, जम्भस्य समीपं गच्छन्ती दृष्ट्वा, दैत्यः शस्त्रवृष्टिं ससर्ज ताम् अस्त्रं प्रहाराय। तत्र चक्राणि, कपालानि, शूलानि, भूषुण्ड्यः, पत्तिशाश्च, सुवर्णकङ्कणैः बद्धबाहवः, भीमविक्रमाः, तेन सृष्टाः। तथापि, सर्वाणि तानि शस्त्राणि निष्फलानि कृत्वा, सा भीषणा गदा दैत्यवक्षसि पतिता, महाशिलायाः गुहायां महापाताक इव दीप्तिमती। तया गदया सुदृढं प्रहृतः स दैत्यः रथनाभ्यां पतितः, तस्मात् रक्तधाराः प्रवहन्त्यः, स चेतना-हीनः अभवत्। जम्भं हतं मन्यमानः, कुजम्भः घोरनिनादेन महाक्रुद्धः, धनाध्यक्षस्य वचोभिः संक्रुद्धः। स सर्वतोऽपि धनाध्यक्षं प्रति शरजालं ससर्ज, तच्च जालं तीक्ष्णार्धचन्द्रैः छिन्नम्। ततः बलवान् धनाध्यक्षः बाणवृष्टिं तस्मिन् ससर्ज, दैत्यः तां बाणवृष्टिं तीक्ष्णैः शरैः छित्त्वा नाशयामास। सा बाणवृष्टिः निष्फला दृष्ट्वा, धनाध्यक्षः दुरासदं शूलं सुवर्णघण्टाभूषितं समादत्त। मणिकङ्कणदीप्तभुजेन वेगेन तद् शूलं कुजम्भाय क्षिप्तम्। तत् शूलं क्रूरतया कुजम्भस्य हृदयं विदार्य, यथा दुर्बलस्य धनलुब्धस्य विधिः। तत् हृदयं विदार्य, भूमिं प्राप्तम्; ततोऽल्पक्षणेन, भीषणस्वरूपः दैत्यः विवेकी अभवत्। तदा दैत्यः तीक्ष्णशिलाग्रदिर्घशूलं समादाय, तेन संग्रामे धनदस्य वक्षः प्राहृत्य। तद्वदनैः शस्त्रवत् तीक्ष्णैः वाक्यैः, पापात्मा साधोः हृदयं विदारयामास, यथा दुष्टः साधुं हिनस्ति। तेन शूलप्रहारेण आहतः, धनदः मूर्च्छितः पतितः, भग्नध्वज इव रथतले। धनेश्वरं तथा पतितं दृष्ट्वा, नरपतिं, निरृतिः खड्गपाणिः, निशाचरसेनया सह, अग्रेऽभ्यधावत्। स वेगेन भीमपराक्रमं कुजम्भं प्रति धावन्, तं भीषणं राक्षसराजं दृष्ट्वा—स्वसेनां तस्य वधाय आज्ञापयत्। तत् सेनां शरशस्त्रसंछन्नां दृष्ट्वा, स रथात् सत्वरं प्राप्लुत्य, भूषणदीप्त्या विराजमानः, खड्गं गगनारुणपद्मसदृशं समादत्त। दीर्घबाहुभ्यां महावज्रेण, सर्वतो—पार्श्वतः, पृष्ठतः, अधः, ऊर्ध्वं च—शत्रुमुखानि छित्त्वा निपातयामास। कोपसंरक्तोष्ठः, भ्रुकुटिमुखरः, रक्तलोचनः, स भीषणक्रोधेन दैत्यान् संग्रामे छित्त्वा निपातयामास। स्वसैन्यं नाशं गतं दृष्ट्वा, कुजम्भः धनदं परित्यज्य राक्षसराजं प्रति धावन्। एतस्मिन्नन्तरे, जम्भः चेतनां पुनः प्राप्त्वा, धनदस्य पार्षदगणान् सहस्रशः जीवग्रहीतून् पाशैः बद्ध्वा जग्राह। दैत्यैः नानाविधानि देहिनः मणीन्, दिव्यानि वाहनानि, विहायसानि रथसहस्राणि चापि गृहीतानि। धनदः चेतनां पुनः प्राप्त्वा, तं दृश्य स्थितिं, दीर्घोष्णश्वासं विसृज्य, रोषारुणलोचनः अभवत्। स दिव्यं गरुडास्त्रं ध्यायन्, बाणं धनुषि स्थाप्य, तद् शत्रुविनाशनं शरं दैत्यसेनायाम् असृजत्। तस्य धनुषः प्रथमं धूममण्डलानि, ततः अग्निस्फुलिङ्गाः बहवः निर्गता। ततः अस्त्रं सर्वतो दिग्भ्यः दह्यमानं व्योम प्रदीप्तम्, शनैः शनैः दुर्निवार्यं बहुरूपं जातम्। तदा लोकः रूपरहितः तमसा आच्छन्नः, व्योम्नि च तव शुद्धतेजः दृष्टम्। कुजम्भः महाबलवान् दैत्यः, तद् दृष्ट्वा, पदातिः धनदं प्रति नर्दन् अभ्यधावत्। तं दैत्यं साक्षात् समागतम् आलोक्य, धनाध्यक्षः भीतिपरः सञ्जातः, पलायनाय प्रवृत्तः। पलायमानस्य तस्य, मणिभूषितमुकुटं भूमौ पतितम्, यथा दिवः पतितं सूर्यबिम्बम्। स्वामिनं युद्धात् निवृत्तं दृष्ट्वा, तदनुचिता वीर्यशालिनः कुलोत्पन्नाः यक्षाः, तस्य पतितस्य भूषणस्य पुरतः, अग्रे युद्धे निधनं वरं मेनिरे। एवं निश्चित्य, बलवन्तः यक्षाः, विविधशस्त्रायुधधारिणः, मुकुटं परिवृत्य स्थिताः। धनशालिनः कीर्तिमन्तः धनाध्यक्षस्य पार्षदाः तत्र स्थिताः; तान् दृष्ट्वा, भीमबलवान् दैत्यः कोपेन पूर्णः अभवत्। स भीषणरूपं गिरिसमभारं भूषुण्ड्यस्त्रं गृहीत्वा, रात्रिचरपालेषु मुकुटरक्षिषु सन्ददाह। तान् विक्षिप्य, दैत्यः मुकुटं स्वस्य रथे स्थापयामास; संग्रामे धनदं पराजित्य, सुरारिः विजयी अभवत्। ततः सर्वरत्नानि, मणीन्, देहिनः, जीवसंपदः च गृह्य, जम्भः दैत्येन्द्रसिंहः स्वसेनया सह निर्जगाम; धनाध्यक्षः विकीर्णकेशः दुःखितः देवेश्वरं प्रति जगाम।