धनदः दृढं आहतः गहनं मोहं प्रविष्टः। ततः क्षणेन धैर्यं पुनः प्राप्य, सः भीषणं धनुषं समारोपयत्। तदनन्तरं सहस्रशः तीक्ष्णान् शरान् दिक्, आकाशं, अन्तरिक्षं, भूमिं, दैत्यसेनां च व्याप्य सन्दधौ। तान् शीघ्रता युक्तान् सूर्यमण्डलम् आच्छाद्य, युद्धे जम्भः अपि तान् शरान् बहुभिः शरैः छित्त्वा निवारयत्। तं धनदस्य महद्वीर्यं दर्शयन्, शीघ्रं लक्ष्यम् उपयोज्य तान् शरान् छित्त्वा सः दैत्यराजस्य कर्मणा कुपितः अभवत्। ततः कुपितः धनदः विविधैः शरवर्षैः सेनां विखण्डयत्। तस्य पापीयः कर्म दृष्ट्वा, दैत्यः सुवर्णाभूषितं घोरं लोहदण्डं समादाय, सहस्रशः यक्षान् धनदस्य परिचारकान् विदारयत्। तैः दैत्येन आहतैः यक्षैः सर्वे धनदस्य रथं परितः समवृत्य भयङ्करं क्रन्दनं मुक्तवन्तः। तान् क्लिष्टान् दृष्ट्वा, देवः घोरं शूलं गृहीत्वा, तेन शीघ्रं सहस्रशः दैत्यान् निहन्यत्। दैत्यैः क्षीयमाणैः, दैत्यः क्रोधवशात् युद्धदण्डं गृहीत्वा, दैत्यद्वेषिणां नाशकः अभवत्। तेन तीक्ष्णधारेण परशुना दैत्यः धनदस्य महरथं शतशः खण्डशः चकर्त, यथा मूषकः मृदुम् वस्त्रं विदारयेत्। धनदः रथात् पदातिः भूत्वा घोरां गदां गृहीत्वा, या महायुद्धेषु दर्पयुक्तान् शत्रून् नाशयति, समारोपयत्। सा गदा सर्वभूतैः दुर्निवार्या, बहुवर्षाणि पूजिता, विविधचन्दनैः लिप्ता, दिव्यैः पुष्पैः अलङ्कृता। शुद्धा, लोहमयी, भारी, अव्यभिचारिणी, सुवर्णाभरणैरलङ्कृता, कुपितः धनदः तां जम्भस्य शिरसि प्रक्षिप्तवान्। तां विद्युत्पुञ्जवत् दीप्तिमन्तीं समीपागतां दृष्ट्वा, दैत्यः शस्त्रवर्षं तां गदां प्रति प्रक्षिप्तवान्। चक्राणि, कपालानि, शूलानि, भूशुण्ड्यः, पत्तिशाश्च, सुवर्णकङ्कणबद्धबाहवः, वीर्यशालिनः तानि शस्त्राणि प्रक्षिप्तानि। किन्तु तानि सर्वाणि शस्त्राणि निष्फलानि कृत्वा, तीक्ष्णा गदा दैत्यस्य वक्षसि पतिता, यथा महाशिलायाः गुहायां महाग्रावः दीप्तिमान्। तया गदया दृढं आहतः, रथनाभौ पतितः, तस्य रक्तधाराः स्रवन्त्यः, चेतना नष्टा। जम्भं हतं मन्यमानः, कुजम्भः घोरनादं कृत्वा, धनदस्य वचनेन महाक्रोधं प्राप्य। सः सर्वदिशासु धनदस्य यक्षाधिपतिं प्रति शरजालं निर्मितवान्, किन्तु तद् जालं तीक्ष्णैः अर्धचन्द्रशरैः छिन्नम्। ततः बलवान् यक्षाधिपः तं प्रति शरवर्षं प्रक्षिप्तवान्, दैत्यः तं शरसमूहं तीक्ष्णैः शरैः छिन्नम्। तं शरवर्षं निष्फलं दृष्ट्वा, धनदः दुर्निवार्यं सुवर्णघण्टायुक्तं शूलं गृहीत्वा। रत्नकङ्कणदीप्तबाहुना तं शूलं कुजम्भं प्रति शीघ्रं प्रक्षिप्तवान्। तत् शूलं कुजम्भस्य हृदयम् क्रूरं विदार्य, यथा दुर्बलः धनलुब्धः पुरुषः विधिना विदारितः। ततः हृदयम् विदार्य भूमिं प्राप्तम्; क्षणात्, घोररूपः दैत्यः अस्थिरः अभवत्। दैत्यः दीर्घं शिलाग्रयुक्तं शूलं गृहीत्वा, तेन धनदस्य वक्षः युद्धे आहतवान्। तीक्ष्णैः वचनैः, यथा शस्त्रं, पापः धर्मिष्ठस्य हृदयम् आहतवान्, यथा दुष्टः साधोः हानिं करोति। तेन शूलाघातेन आहतः धनदः चेतनां नष्ट्वा, रथतले भग्नध्वजवत् पतितः। धनदं तथा स्थितं दृष्ट्वा, नराधिपं, निरृतिः असि-धारिणः, रात्रिचरसेनया सहितः अग्रसरः। सः शीघ्रं कुजम्भं प्रति अभ्यधावत्, तं भयङ्करवीर्यं कुजम्भं दृष्ट्वा, राक्षसाधिपतिं सेनां आक्रमितुं आज्ञापयत्। तां आज्ञां दृष्ट्वा, शरशस्त्रैः रोमाञ्चितां सेनां, सः रथात् शीघ्रं उत्प्लुत्य, भूषणदीप्त्या दीप्तः, असिना आकाशे अनवदातपद्मवत् दीप्तिमन्तिना। महत्या असिना दीर्घबाहुना, शत्रुसंपूर्णान् मुखानि सर्वतः—पार्श्वतः, पृष्ठतः, अधः, ऊर्ध्वं—छित्त्वा निवारयत्। क्रोधात् ओष्ठौ संकुच्य, भ्रूभिः भीषणं भृकुटिं कृत्वा, रक्तनेत्रः, युद्धे दैत्यान् छित्त्वा निहन्यत्। ततः स्वस्य सेनां नष्टां दृष्ट्वा, कुजम्भः धनदं त्यक्त्वा, राक्षसाधिपतिं प्रति अभ्यधावत्। जम्भः चेतनां पुनः प्राप्त्वा, धनदस्य परिचारकान् जीवन् गृहीत्वा, सहस्रशः पाशैः बद्धवान्। दैत्याः विविधरूपाणि मूर्तिमन्तः रत्नानि, दिव्ययानानि, विमानरथान् सहस्रशः गृहीत्वा। धनदः चेतनां पुनः प्राप्त्वा, तं स्थितिं दृष्ट्वा, दीर्घं उष्णं श्वासं विसृज्य, क्रोधात् रक्तलोचनः अभवत्। सः दिव्यं गरुडास्त्रं ध्यायन्, धनुषि शरं स्थाप्य, शत्रुनाशनं तं शरं दैत्यसेनायाम् प्रक्षिप्तवान्। प्रथमं तस्य धनुष्यात् धूमराशयः उत्पन्नः; ततः अनन्तः ज्वलन्तः अग्निस्फुलिङ्गः। ततः अस्त्रं सर्वतो दिशः अग्निना दीप्तयामास; शनैः शनैः, तद् अनिर्वार्यं बहुरूपं बलं अभवत्।