यमं निपतितं निर्जीवमवलोक्य दानवः तं परित्यज्य भीषणं विजयम् आप्नुवन् घोरं निनादं मुमोच। स एव स्वबलं समीपमुपेत्य पर्वतसन्निभः स्थितवान्। तदा धनदाधिपः जम्भः, तीक्ष्णबाणैः प्राणेष्वेव विविशद्भिः, तस्य सैन्यं समन्तात् छित्त्वा कोपेन दिशः अपिहितवान्। कोपसमन्वितः धनदः जम्भासुरं समभ्यधावत्। सहस्रशः ज्वलद्भिः बाणैः तस्य हृदयं विदार्य, शतशः रणमध्ये सारथिं विव्याध, ध्वजं दशभिः बाणैः उपताडयत्। पंचत्रिंशद्भिः सप्ततिसंख्यकैः बाणैः हस्तौ, दशभिः धनुः, मयूरपिच्छच्छन्नैः स्निग्धैः सम्यग्विन्यस्तैः बाणैः विव्याध। सिंहं एकेन, तं च दशभिः तीक्ष्णैः बाणैः विव्याध। एतदध्भुतं कर्म धनदस्य दृष्ट्वा जम्भः किञ्चित्संविग्नः सन् हृदयं स्थिरीचकार, रिपूणां प्राणहरैः तीक्ष्णैः बाणान् आदत्त। जम्भः कोपसंरक्तः कर्णान्तमाप्नुवद्भिः बाणैः धनदस्य उरः तीक्ष्णैः बाणैः विव्याध। सारथिं दृढेन बाणेन हृदि विव्याध, एकेन स्निग्धेन बाणेन धनुर्ज्यां छित्त्वा चकार। ततः तीक्ष्णैः कठोरैः प्राणहरैः दशभिः बाणैः धनदस्य उरः विव्याध, क्रूरं कर्म चकार। तेन प्रहारसम्भ्रान्तः धनदः मोहं जगाम; क्षणेन धैर्यं समाश्रित्य घोरं धनुः संधाय जग्राह। धनदः सहस्रशः तीक्ष्णान् बाणान् विसृज्य दिशः, व्योम, अन्तरिक्षं, पृथिवीं, असुरसेनां च पूरयामास। तान् शीघ्रगैः बाणैः सूर्यबिम्बमपि छादयन् अव्यग्रः विसृजन्। जम्भः अपि युद्धे तान् सर्वान् बाणैः छित्त्वा नाशयामास। धनदस्य महाप्रभावात् शीघ्रं तान् छित्त्वा, असुरराजस्य कर्मणा कुपितः धनदः बाणवर्षैः तस्य सैन्यानि विचूर्णयामास। एवं धनदस्य दुष्कृत्यमालोक्य दानवः, घोरं कनकभूषितं मुसलम् आदाय, सहस्रशः धनदस्य यक्षान् निघ्नन् अभ्यधावत्। तैः दानवेन पत्यमानैः सर्वे यक्षाः धनदस्य रथं समन्तात् परिवृत्य भीषणं रवम् अकरोत्। तान् पीडितान् दृष्ट्वा देवः घोरं शूलं गृहीत्वा तेन सहस्रशः दानवान् शीघ्रं निहत्य निपातयामास। दानवानां क्षयं दृष्ट्वा दानवः क्रोधसमन्वितः युद्धाय परशुं जग्राह, स यक्षद्विषां नाशकः। तेन तीक्ष्णधारेण परशुना धनदस्य महाचक्रं शतशः खण्डशः चकर्त, यथा मूषकः स्निग्धं वस्त्रं विदारयेत्। तदा धनदः रथात् पादातिरेव, महाघोरं मुसलम् आदत्त, यत् समरे शत्रुवीर्यविनाशनम्, सर्वैः दुरापम्, बहुवर्षसम्मानितम्, नानासंदललेपनम्, दिव्यपुष्पाभूषितम्। तत् निर्मलं लौहमयं गुरुतरं न प्रमृष्यते, सुवर्णभूषणैः शोभितम्; कोपेन धनदः तद् जम्भस्य शिरसि क्षिप्तवान्। तद् विद्युद्गणसंकाशं समीपमागच्छन्तं दृष्ट्वा, दानवः आयुधवृष्टिं मुसलवधे ससर्ज। चक्राणि, कपालानि, शूलानि, भूशुण्ड्यः, पत्तिशाश्च, सुवर्णकङ्कणबद्धबाहवः, महाशूराः तेन सम्यग्विसृष्टाः। तानि सर्वाण्यस्त्राणि निष्फलानि कृत्वा, तद् घोरं मुसलं दानवस्य वक्षसि पपात, यथा महाशिखरगुहायां उल्कापातः। तेन दृढं प्रहारेण स रथनाभ्यां पतितः, रक्तधाराः स्रवत्सु, स मुमोह। जम्भं निहतं मन्यमानः, कुजम्भः घोरं निनादं कृत्वा, धनदस्य वाक्यैः महान् क्रोधं जगाम। स सर्वतो धनदस्य यक्षपतिं प्रति बाणजालं ससर्ज, तद् तीक्ष्णैः अर्धचन्द्रैः छिन्नम्। ततः बलवान् यक्षपतिः तं प्रति बाणवृष्टिं मुमोच, दानवः तां तीक्ष्णैः बाणैः छित्त्वा नाशयामास। तस्य बाणवृष्टिं निष्फलां दृष्ट्वा, धनदः दुर्धरं सुवर्णघण्टाभूषितं शूलं जग्राह। रत्नकङ्कणदीप्तबाहुना तेन शूलं वेगेन कुजम्भाय प्राक्षिपत्। तत् शूलं तस्य हृदयं क्रूरं विदार्य, यथा दुर्बलस्य धनलोभिनः कालः। तत् हृदयं विदार्य भूमिं प्राप्तम्; क्षणेन तस्य भीषणरूपस्य दानवस्य मनः कम्पितम्। तदा दानवः दीर्घं तीक्ष्णशिलाग्रं तोमरं गृहीत्वा, तेन समरे धनदस्य वक्षसि प्रहारं चकार। तीक्ष्णवचनैः, शस्त्रसमानैः, तेन दुष्टेन साधोः हृदयं विव्याध, यथा पापः साधुं हिंसति। तेन तोमरप्रहारेण धनदः मुमोह, पतितः, भग्नध्वज इव रथतले निपपात। धनदं तथा निपतितं दृष्ट्वा, नराधिपं, निरृतिः खड्गधारः देवः, रात्रिचरसेनया सह, अग्रे जगाम। स शीघ्रं कुजम्भं प्रति, घोरपराक्रमं, अभ्यधावत्। घोरं कुजम्भं राक्षसराजं दृष्ट्वा, स अपनीय सैन्यानि आज्ञापयत्, राक्षसाधिपं हन्तुम्। तस्य आज्ञया सम्यक् सज्जितानि, बाणशस्त्रसमाकीर्णानि सैन्यानि, युद्धाय प्रस्थितानि।