यदा तम् असुरं श्रान्तं स्वबलं च विनाशितम् अपश्यत्, तदा यमः स्वेन महिषे समारूढः दण्डं समुत्क्षिप्य तत्र समुपजगाम। तस्य समीपं यमम् आगच्छन्तम् दृष्ट्वा, ग्रासनो गदया तस्य वक्षसि प्राहरत्; किन्तु शत्रुनाशनः अन्तकः तं प्रहारं नापश्यत्। ततः क्रुद्धः यमः स्वदण्डेन तस्य रथस्य शिरसि स्थितान् व्याघ्रान् ताडयामास; तेन दण्डेन ताडिताः व्याघ्राः अर्धेन रथं ससारयन्। तदा असुरस्य मनः मानुषस्य इव चञ्चलं जातम्; सः रथम् उत्सृज्य पाद्भ्याम् एव भूमौ गतवान्। ततः असुरः बाहुभ्यां यमम् आलभ्य समरं कर्तुं आरब्धवान्; यमः अपि स्वशस्त्राणि परित्यज्य बाहुयुद्धं कर्तुं प्रवृत्तः। तदा बलावर्धितः ग्रासनो यमस्य कटीवस्त्रं गृहित्वा तम् अतिवेगेन पर्यवर्तयत्, यथा मनः सङ्कुलेन भ्रम्यते। यमः अपि तं दानवं ग्रीवायाम् उभाभ्यां बाहुभ्यां गृहीत्वा भूमेः उद्धृत्य बलात् पर्यवर्तयत्। ततः उभौ अन्योन्यं मुष्टिभिः निर्दयेन ताडयामासतुः; किन्तु असुरेन्द्रस्य महता कायेन यमस्य बाहूः क्लान्ताः अभवन्। यमः तं असुरं स्कन्धे स्थापयित्वा विश्रामम् अन्वेषयत्; तं तथा दृष्ट्वा क्लान्तः असुरः स्वबलात् तम् अन्तं नीतवान्। पादेन हस्ताभ्यां च भूमौ पुनः पुनः ताडयन्, यमस्य मुखात् बहु रक्तम् अपातत्। यमं मृतवत् दृष्ट्वा, असुरः तम् उत्सृज्य, घोरं विजयम् आप्य, भीमं निनादम् मुक्तवान्। सः स्वबलं प्रति गतः, पर्वतसमः स्थित्वा, तदा कुबेरः बाणैः तस्य प्राणेषु विदारितैः तं जघान। तस्य क्रोधेन दिशः आवृताः, तस्य च सेना निहता; ततः क्रोधसंयुक्तः धनदाधिपः जम्भासुरं प्रति समारब्धवान्। सः सहस्रशः अग्निसमप्रभैः बाणैः तस्य हृदयं विदारितवान्, शतं सारथिं च बाणैः ताडितवान्, ध्वजं दशभिः। सप्तत्यर्धशतं बाणैः तस्य हस्तौ, दशभिः धनुः, मयूरपक्षयुक्तैः, सिक्तैः, समैश्च बाणैः ताडितवान्। सिंहम् एकेन बाणेन, तम् च दशभिः तीक्ष्णैः बाणैः विदारितवान्; जम्भः तं धनदस्य दुष्करं कर्म दृष्ट्वा, स्वहृदयं स्थिरीकृत्य, किंचित् भीतः, तीक्ष्णान् बाणान् आदत्त। क्रुद्धः जम्भः धनदाधिपं कर्णान्तगतधन्वा तीक्ष्णैः बाणैः वक्षसि विदारितवान्। सः सारथिं दृढबाणेन हृदि ताडितवान्, एकेन सिक्तेन बाणेन ज्यान्त्रं छित्त्वा। ततः तीक्ष्णैः कठोरैः प्राणहरैः बाणैः दशभिः धनदाधिपं वक्षसि ताडयामास, घोरं कर्म कृत्वा। तं दृढं ताडितं दृष्ट्वा, धनदाधिपः मोहं प्राप्तवान्; क्षणेन धैर्यं प्राप्य, भीषणं धनुः समादत्त। सः सहस्रशः तीक्ष्णान् बाणान् मुक्तवान्, येन दिशः, नभः, अन्तरिक्षं, भूमिः, असुरसेना च आपूरिताः। वेगेन तान् सूर्य मण्डलं आच्छाद्य, जम्भः अपि युद्धे तान् प्रत्येकं बाणैः छित्त्वा। तं धनदस्य महत् तेजः दृष्ट्वा, जम्भः तान् शीघ्रं बाणैः छित्त्वा, पुनः असुरेन्द्रकृतं कर्म दृष्ट्वा, धनदाधिपः कोपसमन्वितः तस्य सैन्यानि नानाविधानां बाणवर्षेण व्यस्रावयत्। तस्य पापीयसम् कर्म दृष्ट्वा, असुरः सुवर्णमण्डितं घोरम् आयसं मुसलम् आदाय, सहस्रशः यक्षान् धनदस्य पार्षदान् ताडयामास। तेषु असुरेण निह्यमानेषु, सर्वे धनदस्य रथं परिवृत्य, भयंकरं शब्दं मुमुचुः। तान् किल्बिषितान् दृष्ट्वा, देवः घोरं शूलं गृहित्वा, सहस्रशः असुरान् ततः शीघ्रं निहन्तुम् आरब्धवान्। असुरेषु क्षीयमाणेषु, कोपसमन्वितः असुरः परशुं गृहित्वा, असुरद्वेषिणां नाशनं, तेन तीक्ष्णधारेण परशुना, धनदस्य महत्तरं रथं शतशः खण्डयामास, यथा मूषकः मृदुम् वस्त्रं छिन्द्यात्। धनदः पदातिः सन्, रथे स्थितः, घोरं गदां समादत्त, या महायुद्धेषु दर्पितशत्रून् विनाशयति। सा गदा सर्वैः असाध्या, बहुवर्षसम्मानिता, विविधचन्दनैः लेपिता, दिव्यपुष्पैः भूषिता, शुद्धा, लोहनिर्मिता, गुरु, अच्युत, सुवर्णाभरणैः अलङ्कृता। क्रुद्धः धनदः तां गदां जम्भस्य मूर्ध्नि प्राक्षिपत्। ताम् आगच्छन्तीं विद्युत्पुञ्जप्रतिमां दृष्ट्वा, असुरः शस्त्रवर्षं तां प्रति प्राहिणोत्। चक्राणि, कपालानि, शूलानि, भूशुण्डीनि, पत्तिशांश्च, सुवर्णकङ्कणैः बद्धबाहवः, भीमवीर्ययुक्ताः। तानि सर्वाणि शस्त्राणि व्यर्थानि कृत्वा, सा घोरा गदा असुरस्य वक्षसि पपात, यथा महत् धूमकेतुः गुहायां पतति। तया दृढं ताडितः सः रथनाभौ पतितः, तस्मात् रक्तधारा स्रवन्, सः मूर्च्छितः अभवत्। जम्भं मृतम् इति मन्यमानः, कुजम्भः भीषणनिनादं कृत्वा, धनदस्य वचसा महता कोपेन अभिभूतः। सः सर्वतः बाणजालं धनदस्य प्रति निर्माय, तद् तीक्ष्णैः अर्धचन्द्रैः बाणैः छिन्नम् अभवत्। ततः बलवान् यक्षाधिपः तस्मिन् बाणवर्षं प्राहिणोत्, असुरः अपि तं बाणवृष्टिं तीक्ष्णैः बाणैः छित्त्वा।