महाबलवान् सः तेन मायया भीमं मुद्गरं मोहयित्वा तस्मात् भीषणात् घोरसैन्याद् दूरं प्रत्यापादयत्। ततः स बलशाली सहस्रं यमदूतानां दलयामास। तेषां भीषणानां दूतानां संघं निहतान् दृष्ट्वा ग्रसनो विविधानि शस्त्राणि उत्तोल्य महान् संत्रस्तः अभवत्। तदा स पश्यन् यममायया सहस्रशः यमान् सृष्टान् इति मन्यते स्म। स आत्मानं निगृह्य तस्मिन् सेनायाम् शस्त्रवर्षाणि सन्दधे। कोपेन च स प्रलयान्तकाले यथा भयङ्करः भवति, तथैव अभवत्। सः केचन शूलैः विदारितवान्, केचन सुधीर्घैः बाणैः विद्धवान्। अपरे गदया, केचन मुसलवृष्ट्या, अन्ये तीक्ष्णैः तोमराघातैः तदा ताडिताः। अन्ये बहवः तस्य बाहौ लम्बमानाः, केचन शिलाभिः तं ताडयन्ति, अन्ये महद्भिः वृक्षैः। केचन तस्य अङ्गानि दन्तैः दषन्ति, अन्ये पृष्ठे मुष्टिभिः ताडयन्ति। एवं तैः भीमैः आक्रम्यमाणः, क्रोधविस्फारितचित्तः ग्रसनः भूमौ स्वदेहं त्यक्त्वा सहस्राणि निपातितवान्। पुनः उत्थाय ये दूतानां सङ्घे लीनाः तान् मुष्टिभिः ताडयामास; एवं युद्धेन स ग्रसनः क्लान्तः अभवत्। तं क्लान्तं स्वं च सैन्यं विनष्टं दृष्ट्वा, यमः महिषे समारूढः, दण्डं प्रगृह्य, समीपमागच्छत्। तदा यमस्य आगमने, ग्रसनः गदया तस्य वक्षसि प्रहारं कृतवान्; किन्तु अन्तकः तं प्रहारं न अवबुध्यत। ततः कोपितः यमः चत्वारः रथे स्थितान् व्याघ्रान् दण्डेन ताडितवान्; तदा ताडितव्याघ्रैः रथः अर्धेन आकृष्यमाणः पृष्ठतः अपासारितः। तदा असुरस्य मनः मनुष्यस्य इव व्याकुलम् अभवत्; सः स्वं रथं परित्यज्य पद्भ्याम् भूमौ अगच्छत्। तदा असुरः बाहुभ्याम् यमं गृहित्वा समरं कर्तुम् आरब्धवान्; यमः अपि स्वानि शस्त्राणि त्यक्त्वा समरम् अङ्गसंयोगेन अकुर्वत। तदा बलसमुत्थितः ग्रसनः यमस्य कटीसूत्रेण तम् आदाय वेगेन भ्रमयामास, यथा मनः मोहं नीयते। यमः अपि तम् असुरं ग्रीवायाम् उभाभ्याम् बाहुभ्याम् गृहीत्वा भूमेः उत्तोल्य वेगेन भ्रमयामास। ततः उभौ मुष्टिभिः अन्योन्यं निर्दयम् आहतवन्तौ; किन्तु असुरराजस्य महदौजार्यात् यमस्य बाहू क्लान्तौ। तदा यमः असुरं स्कन्धे स्थाप्य, विश्रान्तिम् इच्छन् तिष्ठति; तं दृष्ट्वा असुरः क्लान्तः अपि स्वबलात् तम् अन्तमुपनयत्। सः पदाभ्यां हस्ताभ्यां च भूमौ यमं पुनः पुनः निपात्य, तस्य मुखात् बहु रक्तं स्रावयामास। यमं मृतवत् दृष्ट्वा, असुरः तम् उत्सृज्य, घोरविजयं सम्प्राप्य, भीमं निनादं मुमोच। ततः सः स्वसैन्यं प्रति गतः, पर्वतसमानः स्थितवान्। तत्र कुबेरः जम्भेन बाणैः मर्मणि विदारितः। तस्य कोपेन दिशः आच्छन्नाः, तस्य च सैन्यं छिन्नम्। ततः क्रुद्धः धनदाधिपः असुरं जंभं प्रति समुपजगाम। सः सहस्रशः ज्वलद्भिः बाणैः हृदयं विद्धवान्, शतं सारथिं, दश पताकां च ताडितवान्। पञ्चसप्ततिः बाणैः हस्तौ, दश बाणैः धनुः, मयूरपिच्छचिह्नितैः, सिक्तैः, समवधूतैः च ताडितवान्। सिंहं एकेन, तम् दशभिः तीक्ष्णैः बाणैः विद्धवान्। जम्भः तं दुष्करं कर्म धनदाधिपस्य दृष्ट्वा, स्वहृदयं स्थिरीकृत्य, किंचित् भीतः अपि, तीक्ष्णान् बाणान् समादत्त। सः क्रुद्धः धनदाधिपं धनुष्कोट्या यच्छ्रवणं समधाय, तीक्ष्णैः बाणैः वक्षसि विद्धवान्। सारथिं दृढबाणेन हृदि ताडितवान्, एकेन सिक्तेन बाणेन ज्यान्त्रं छित्त्वा। ततः तीक्ष्णैः कटुतरैः बाणैः वक्षसि दश धनदाधिपं ताडयामास। सुदृढघातेन ताडितः धनदाधिपः गाढं मोहम् आप; क्षणेन धैर्यं प्राप्त्वा, भीषाणि धनुः समादत्त। सः सहस्रशः तीक्ष्णान् बाणान् मुमोच, येन दिशः, व्योम, अन्तरिक्षम्, भूमिः, असुरसैन्यं च आपूरितम्। तान् वेगेन आदाय, सूर्यस्य मण्डलम् अपि छादितम्। जम्भः अपि युद्धे तान् बहुभिः बाणैः छित्त्वा, धनदाधिपस्य महावीर्येण त्वरया तान् छित्त्वा। ततः धनदाधिपः असुरराजस्य कर्मणा क्रुद्धः, विविधैः बाणवर्षैः तस्य सैन्यानि विक्षिप्य। तं पापकर्म धनदाधिपस्य दृष्ट्वा, असुरः सुवर्णमालिनं घोरं कूटमादाय, सहस्रशः यक्षान् धनदस्य परिचारकान् चूर्णयामास। तदा असुरेण निपात्यमानाः सर्वे च धनदाधिपस्य रथं परितः परिवव्रुः, भीमस्वनं मुमुचुः। तान् पीडितान् दृष्ट्वा, देवः घोरं शूलम् आदाय, तेन सहस्रशो दानवान् त्वरया निहन्ति। दानवान् क्षीयमानान् दृष्ट्वा, असुरः कोपसंरम्भात् घोरं परशुं जग्राह, यः दानवद्विषां विनाशकः। तेन तीक्ष्णधारेण परशुना असुरः धनदाधिपस्य महत्तरं रथं शतशः खण्डयामास, यथा मूषकः कषायां मृदुं वस्त्रं विदलयति।