तयोः भयानकयोः आकाशे सङ्घर्षे सञ्जाते गदा विनष्टा अभवत्; ततः दण्डः ग्रासनस्य शिरसि प्रहारं अकरोत्। स दण्डः, दारुणं आपदं यथा धनं गृहीत्वा, तस्य पापस्य मूर्ध्नि प्रपातितः; तस्मात् प्रहारेण स दिशः तमसः आवृताः इव अपश्यत्। स भूमौ मूर्च्छितः पतितः, धूलिना आवृतः अभवत्; ततः उभयोरपि सेनायोः भीषणः विलापः शब्दः उत्पन्नः। क्षणात् अनन्तरं ग्रासनः चेतनां प्राप्तवान्; स्वस्य शरीरं भग्नं, भूषणानि वस्त्राणि च विक्षिप्तानि दृष्ट्वा, स कारणं फलस्य च चिन्तयामास। तदा स विचारयामास—यथा तस्यापि, नायकस्य तिरस्कारात् लज्जा जायते। मयि आश्रिता सेनाः मम पराजयेन विनष्टाः; जनाः यथेष्टं कर्म कुर्वन्तु, यतः एषा अप्रत्याशिता स्थितिः। किन्तु, यः पुरुषः केवलं कल्पितं धनं घोषयति, स शून्यः एव; इति चिन्तयित्वा, बलवान् स शीघ्रं उत्तिष्ठति। ग्रासनः, कठोरसंकल्पः, कण्ठं घनत्वा, कालदण्डसमानं विशालं मुद्गरं गृहीत्वा, रथेन शीघ्रं प्रवृत्तः। युद्धे अन्तकं न प्राप्तवान्, किन्तु यमं संग्रामे दृष्ट्वा, ग्रासनः मुद्गरं घूर्णयति। स तीव्रगतिरेण मुद्गरं यमस्य शिरसि प्रक्षिप्तवान्; तं ज्वलन्तं मुद्गरं दृष्ट्वा, यमस्य नेत्रे भयेन आवृत्ते। महाबलः स तं भीष्णं मुद्गरं मोहयित्वा, मुद्गरः दूरं तस्मात् भयानकात् युद्धात् नीतः। तेन यमस्य सहस्रं परिचारकान् मर्दितम्; तं भीष्णं परिचारकानां समूहं हतम् दृष्ट्वा, ग्रासनः विविधानि आयुधानि उत्तोल्य, तं परिचारकसमूहं दृष्ट्वा, महान् उद्वेगः अभवत्। तदा स चिन्तयामास—यमस्य मायया सहस्रयमाः सृजिताः; तं संयम्य, ग्रासनः सेनायां आयुधवृष्टिं विससर्ज। कोपात्, स युगान्तकाले भयवत् अभवत्; केचन शूलैः विदारिताः, अन्ये सन्धानबाणैः। केचन गदया मर्दिताः, केचन मुद्गरवृष्ट्या; अन्ये तीक्ष्णैः प्रहारैः शिलैः हताः। अन्ये तस्य बाहुं आलम्ब्य, शिलैः तं आघातयन्ति, अन्ये महद्रुमैः तं प्रहर्तुम्। केचन तस्य अङ्गानि दन्तैः दंशन्ति, परिचारकाः अन्ये तस्य पृष्ठे मुष्टिभिः प्रहर्तुम्। एवं तैः भीष्मैः आक्रान्तः, ग्रासनः क्रोधात् उन्मत्तः, भूमौ शरीरं त्यक्त्वा, सहस्राणि मर्दितवान्। पुनः उत्थाय, परिचारकानां आलम्बमानान् केचन मुष्टिभिः प्रहर्तुम्; किन्तु तस्य युद्धेन ग्रासनः श्रान्तः अभवत्। तं श्रान्तं सेनां च हतां दृष्ट्वा, यमः, महिषे आरूढः, दण्डं उत्तोल्य, समीपं आगच्छत्। यमस्य समीपं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, ग्रासनः तं गदया वक्षसि प्रहारं अकरोत्; किन्तु अन्तकः, शत्रुनाशकः, तं प्रहारं न अवदत्त्। क्रुद्धः यमः रथस्य शिरसि व्याघ्रान् दण्डेन प्रहर्तुम्; रथः, व्याघ्रैः आधृतः, दण्डप्रहारेण पक्षे नीतः। तस्य दैत्यस्य मनः मनुष्यस्य इव अस्थिरम् अभवत्; रथं परित्यज्य, दैत्यः भूमौ पद्भ्याम् अगच्छत्। दैत्यः यमं बाहुभ्यां गृहीत्वा संग्रामं आरब्धवान्; यमः अपि, आयुधानि त्यक्त्वा, हस्तयुद्धे प्रवृत्तः। ग्रासनः, बलं उत्स्फूर्त्य, यमं कच्छेन गृहीत्वा, शीघ्रं घूर्णयामास, यथा चित्तं भ्रमितम्। यमः अपि, दैत्यं ग्रीवायां उभाभ्यां बाहुभ्यां गृहीत्वा, भूमेः उत्थाय, बलात् घूर्णयामास। ततः उभौ मुष्टिभिः निर्दयम् आघातयन्ति; किन्तु दैत्यराजस्य महान् आकारः, यमस्य बाहवः श्रान्ताः। दैत्यं स्वकन्धरे स्थापयित्वा, विश्रामं अन्वेषयत्; तं दृष्ट्वा, दैत्यः श्रान्तः, स्वबलात् तं अन्तं प्रापितवान्। स तं भूमौ पादेन हस्तैः च पुनः पुनः मर्दयामास, यावत् यमस्य मुखात् बहु रक्तं प्रवहति। यमं मृतं दृष्ट्वा, दैत्यः तं परित्यज्य, भीषणं विजयम् लब्ध्वा, महान् गर्जनं अकरोत्। स स्वस्य सेनां समीपं आगत्य, पर्वतवत् स्थितः; तदा जम्भः, धनाधिपः, तस्य प्राणभागान् छिद्य बाणैः आघातयामास। तस्य क्रोधात् दिशः आवृताः, सेना च छिन्ना; ततः, क्रोधपूर्णः धनाधिपः, जम्भं दैत्यं आक्रमितवान्। स तस्य हृदयं सहस्रबाणैः ज्वलद्भिः छिद्य, रथसारथिं शतबाणैः संग्रामे, पताकां दशबाणैः प्रहारं अकरोत्। तस्य हस्ते पञ्चसप्ततिबाणैः, धनुषि दशबाणैः, मयूरपिच्छलाङ्गैः, तैलदत्तैः, सिध्दैः च बाणैः प्रहारः कृतः। सिंहम् एकेन, तं दश तीक्ष्णैः बाणैः छिद्य; जम्भः धनाधिपस्य अतिवेदनं कर्म दृष्ट्वा, हृदयं स्थिरं कृत्वा, किंचित् भीतः, तीक्ष्णबाणान् गृहीत्वा, शत्रुप्राणभागान् छिद्य प्रहारं अकरोत्। जम्भः, धनुषि कर्णान्तं तान्युत्तोल्य, क्रुद्धः, धनाधिपं वक्षसि तीक्ष्णैः बाणैः विद्ध्वा। तस्य सारथिं दृढबाणेन हृदि प्रहारं अकरोत्, तैलदत्तेन बाणेन धनुषि ज्या छिन्ना। पुनः, तीक्ष्णैः, कठोरैः, प्राणभागान् छिद्य बाणैः, धनाधिपं वक्षसि दशबाणैः विद्ध्वा, क्रूरं कर्म अकरोत्।