ततः यमः पतनं स्वस्य महिषस्य दृष्ट्वा, तस्मात् उत्पत्य, शूलमुद्यम्य ग्रासानस्य मुखे दृढं प्राहिणोत्। तेन शूलाघातेन ग्रासानः मूर्च्छितः भूमौ पपात। तं पतितं दृष्ट्वा, जम्भो भीमपराक्रमः तत्र समुपस्थितः। यमस्तु तदा गदया हृदि तं प्राहरत्, तेन प्रहारेण यमस्य मुखात् रक्तस्रावः अभवत्। कृतान्तं निपीडितं दृष्ट्वा, धनाध्यक्षः प्रभुः, गदां गृहीत्वा, लक्षलक्ष यक्षैः परिवृतः, क्रुद्धः जम्भस्य समीपं प्रायात्। तं कोपात् समीपं यान्तं दानवसेनया परिवृतं जम्भः, तं समुपसृत्य, मृदु वचः, प्राज्ञं भाषितवान्। अथ मूर्च्छाभ्रष्टः ग्रासानः संज्ञां प्राप्य, महतीं गदां मणिवर्णकनकभूषितां, शत्रुनाशिनीं, यमाय प्राहिणोत्। तां गदां दुर्गमां दृष्ट्वा, महिषारूढः यमः तस्य निवृत्त्यर्थं स्वां भीषणां गदां, लोकत्रासिनीं, प्राहिणोत्। कोपसम्भृतः, स ज्वलज्ज्वालमालाभूषितं दण्डं प्राक्षिपत्, यः गदां नभसि गच्छन्तीं समासाद्य, मेघघोषवत् गर्जितवान्। तयोः पर्वतयोः इव घोरसंघर्षः अभवत्, तयोः मर्दनेन दिशः निःस्वनात् स्तब्धाः अभवन्। तदा जगत् प्रलयभयेन कम्पितम् अभवत्; क्षणमात्रेण स गर्जितः उपशान्तः, आकाशं ज्वलदुल्काभिः पूरितम्। तयोः भीष्मसंघर्षात् गदा विनष्टा, ततः दण्डः ग्रासानस्य मूर्ध्नि पतितः। स दुष्टं सम्पीडयन्, दारिद्र्यं सम्पदं यथा, तं प्राहरत्; तेन प्रहारेण ग्रासानः दिशः तमसि गत्वा, मूर्च्छितः भूमौ पतितः, धूलिना छन्नः। तदा उभयसेनयोः भीषणः क्रन्दः अभवत्। क्षणेन ग्रासानः संज्ञां प्राप्य, स्वदेहं भग्नं, आभरणवस्त्रविभ्रान्तं दृष्ट्वा, स्वकर्मणः कारणफलयोः चिन्तां चकार। स्वामी तिरस्कारं कृत्वा, आत्मनः निन्दां मनसि न्यवेशयत्। मय्याश्रिताः सेनाः मम पराभवेन नष्टाः; जनाः यथेष्टं कुर्वन्तु, एष एव अप्रत्याशितः क्रमः इति स चिन्तयामास। केवलं कल्पितं धनं यः पुरुषः घोषयति, स तु न कश्चन; इति मत्वा, बलवान् शीघ्रं उत्थितः। ग्रासानः, घोरसंकल्पः, घनदंष्ट्रः, समये यमदण्डोपमं, पर्वतसमं, मुसलं गृहीत्वा, रथेन शीघ्रं यत्रान्तकः तत्र न प्राप, यमं संग्रामे समासाद्य, मुसलं चक्रे। तत् मुसलं वेगेन यमस्य मूर्ध्नि प्राक्षिपत्; तद्दीप्तं मुसलं दृष्ट्वा, यमस्य नेत्रे भीत्या परिपूर्णे। स महाबलः तं घोरं मुद्गरं मोहयित्वा, तान् भीषणान् वीरान् दूरतः अपासरत्। स यमस्य सहायानां सहस्रं चूर्णयामास; तं भीषणं गणं निहतम् अपश्यत्। ग्रासानः, विविधानि आयुधानि उत्तोल्य, तं गणसेनां दृष्ट्वा, अत्यन्तं उद्विग्नः अभवत्। यममायया सहस्रयमान् यमान् निर्मितान् इति स चिन्तयामास। संयम्यात्मानं, गणसेनायां शस्त्रवृष्टिं मुमोच। कोपसम्भृतः, प्रलयान्तकालय इव, कांश्चित् शूलैः, कांश्चित् सुशरैः विद्धवान्। कांश्चित् गदया, कांश्चित् मुसलवृष्ट्या चूर्णयामास, अन्यान् तीक्ष्णशक्तिघातैः प्राहरत्। अनेकाः अन्ये तस्य बाहून् आलम्ब्य स्थिताः, अन्ये तं शिलाभिः, अन्ये महावृक्षैः ताडयामासुः। केचित् तस्य अङ्गानि दन्तैः दषन्ति, अन्ये गणाः पृष्ठे मुष्टिभिः ताडयन्ति। एवं तैः भीषणैः आक्रान्तः, क्रोधवशात् ग्रासानः भूमौ शरीरं त्यक्त्वा, सहस्राणि चूर्णितवान्। उत्थाय, गणान् आलम्बमानान् मुष्टिभिः ताडयामास; किन्तु तेन गणयुद्धेन ग्रासानः श्रान्तः अभवत्। तं क्लान्तं, स्वस्य च सेनां नष्टां दृष्ट्वा, यमः महिषारूढः, दण्डं समुत्तोल्य, समीपमागच्छत्। यमं समीपं यान्तं दृष्ट्वा, ग्रासानः गदया उरः प्राहरत्; किन्तु अन्तकः तं प्रहारं अवज्ञाय, तिरस्कृतवान्। कोपात् यमः दण्डेन रथस्य शिरसि व्याघ्रान् ताडयामास; तेन ताडितैः व्याघ्रैः रथः अर्धेन विक्षिप्तः अभवत्। तदा दानवस्य मनः मनुष्यस्य इव विक्षिप्तम् अभवत्; स रथं परित्यज्य, पादे भूमौ गतः। तदा दानवः बाहुभ्यां यमं गृहीत्वा, समरं कर्तुं आरब्धवान्; यमः अपि शस्त्राणि त्यक्त्वा, बाहुयुद्धं चकार। ग्रासानः, बलं संवर्ध्य, यमस्य कौपीनं गृहीत्वा, वेगेन चक्रवद् परिभ्रमयामास। यमः अपि, दानवस्य ग्रीवां द्वाभ्यां बाहुभ्यां गृहीत्वा, भूमेः उत्थाप्य, बलात् परिभ्रमयामास। ततः तौ अन्योन्यं मुष्टिभिः निर्दयम् आहतवन्तौ; किन्तु दानवराजस्य महदाकारात्, यमस्य बाहू श्रान्ताः अभवन्। तदा यमः दानवं स्कन्धे स्थापयित्वा, विश्रामं याचमानः इव अभवत्; तं दृष्ट्वा, श्रान्तः दानवः, बलात् तम् अन्तं नीतवान्। स तं पादेन हस्तैश्च भूमौ पुनः पुनः निष्पीड्य, यमस्य मुखात् रक्तं बहु स्रावितवान्।