रथाः भग्नयुक्त्यक्षचक्राः खण्डखण्डिताः पतिताः, सहस्रशः अश्वाः अपि निपतन्तः तत्र तत्र विभिन्नाः अभवन्। तदा भूमिः रक्तनद्योऽवगाढा अभवत्, रक्तवर्त्मनदीषु मांसभक्षिणः प्रमुदिताः, युद्धभूमिः पिशाचानां क्रीडास्थली जातः। तस्मिन् घोरवधोत्सवे दृष्ट्वा, यमः कोपसंरक्तचित्तः अग्निसमप्रभाभिः बाणवृष्टिभिः शत्रून् संप्रववर्ष। तदा बहुभिः बाणैः आहतः बलवान् ग्रसनः प्रतिकारकाङ्क्षी भीषणरूपेण धनुः ससञ्ज्वलयत्। पञ्चशतानि तीक्ष्णबाणान् स यमाय क्षिपन् तं विव्याध, तस्य बाणवर्षं च असाधारणं वीर्यं च यमः मनसि चिन्तयन् स्थितः। ततः यमः अपि ग्रसने प्रति तीव्रबाणवृष्टिं प्राहिणोत्, तस्य मृत्युपतेः बाणधारा गगनमार्गे अग्रसरे। किं तु, दानवराजः ग्रसनः स्वबाणैः तां वर्षां छित्त्वा निष्फलां कृतवान्, यमः तं बाणप्रवाहं निरीक्ष्य तस्य प्रभावं विमृश्य। तदा ग्रसने रथं प्रति लक्षितं बाणसमूहं दृष्ट्वा, अन्तकः भयंकरां गदां वेगेन तस्मै प्राहिणोत्। सा गदा गगनमार्गे पतन्ती दानवानां हर्षं जनयन्ती, ग्रसनः ताम् अपि वामहस्तेन गृहीत्वा स्थितः। क्रोधात् तां गदां गृहीत्वा, ग्रसनः शीघ्रता यमस्य महिषं ताडयामास, स च महिषः भूमौ निपपात। तत्क्षणात् यमः स्वमहिषात् पतन्तं दृष्ट्वा, स्वयम् अपि उत्पत्य, शूलप्रहारं मुखे ग्रसने समाहितवान्। शूलेन आहतः ग्रसनः मूर्च्छितः भूमौ पतितः। तं पतितं दृष्ट्वा, जंभः घोरपराक्रमः यमं गदया हृदि ताडितवान्, तस्य प्रहारात् यमस्य मुखात् रक्तप्रस्रवः अभवत्। कृतान्तं निपीडितं दृष्ट्वा, धनाध्यक्षः कोपसंयुक्तः, गदाधरः, लक्षकोटियक्षैः परिवृतः, जंभं प्रति अग्रे गतः। दानवसेनया परिवृतः जंभः, तं कोपसमायुक्तं समागतम् आलोक्य, मृदुभाषया बुद्धिवचनानि प्रोवाच। तस्मिन्नेव काले, चेतनां पुनः प्राप्य, ग्रसनः महतीं रत्नकाञ्चनमयीं, शत्रुनाशिनीं गदां यमाय प्राहिणोत्। तां दुर्निवार्यां गदां दृष्ट्वा, महिषारूढः यमः अपि प्रत्युत्तरार्थं स्वां भीषणां, लोकत्रासकरां गदां प्रास्यत्। क्रोधात् स ज्वालामालाविलसितां दण्डमुत्क्षिप्य, तं दण्डं गगनमण्डले गदां प्रति विससर्ज, स च मेघनिनादसदृशं शब्दं कुर्वन् गदां समासाद्य स्थितः। तयोः गदादण्डयोः घर्षणात्, पर्वतयोः संघर्षसमः अतिदारुणः शब्दः दिशः स्तम्भयामास। लोकः प्रलयभीत्या कम्पितः, क्षणेन स निनादः शान्तः, गगनं ज्वलदुल्काभिः पूरितम्। तयोः भीष्मघर्षणात् गदा विनष्टा, ततः दण्डः ग्रसने शिरसि पतितः। स दण्डः पापिनं सम्पीड्य, दिग्भ्यः तमो दर्शयामास। स मूर्च्छितः भूमौ पतितः, धूलिताङ्गः, तदा उभयसेनयोः करुणनादः प्रववृते। क्षणात् चेतनां पुनः प्राप्य, ग्रसनः स्वदेहं भग्नं, भूषणवस्त्रविभ्रमितं दृष्ट्वा, कारणकार्यविचारं चकार। स्वामिनः अवमानात् मह्यं लज्जा जातेत्येव चिन्तयन्, ‘मदाश्रिता सेनाः मम पराजयेन विनष्टाः, जनाः स्वेच्छया आचरन्तु, अयमेव अप्रत्याशितः धर्मः,’ इति मनसि संस्थाप्य, ‘यस्य सम्पद् केवलं कल्पिता घोषिता च, स तु नास्ति कश्चन,’ इति मत्वा, महाबलः शीघ्रं उत्थाय स्थितः। ग्रसनः, दृढनिश्चयः, जडितोष्ठः, कालदण्डसदृशं, पर्वतसमं मुसलं गृहीत्वा, रथेन शीघ्रं युध्याय गतः। अन्तकं युद्धे न प्राप्य, यमं समासाद्य, ग्रसनः मुसलं परिभ्रम्य तद्वदनं प्रति प्राहिणोत्। ज्वलन्तं मुसलं दृष्ट्वा, यमस्य नेत्रे भीत्या पूरिते। तदा स महाबलः मुसलं मोहयित्वा, भीष्मयोधिभ्यः दूरं प्रस्थितः। यमस्य साहस्रं परिचारकानां संत्रासयित्वा, तेषां भीषणं संहारं दृष्ट्वा, ग्रसनः विविधायुधानि उत्थाप्य, तां परिचारकसेनां दृष्ट्वा, महान् उद्विग्नः अभवत्। यममायया सहस्रयमान् उत्पादितान् इति मत्वा, ग्रसनः संयम्य, आयुधवृष्टिं सेनायां विससर्ज। क्रुद्धः स युगान्तभयसमः जातः, केचन शूलेन, अन्ये तु सायकैः विव्याध। अपरे गदाभिः, अन्ये मुसलवृष्टिभिः ताडिताः, केचन तीक्ष्णपत्रैः प्रहारिताः। बहवः तस्य बाहौ लम्बमानाः, अन्ये शिलाभिः, केचन महान् वृक्षैः तं ताडयामासुः। केचन तस्य अङ्गानि दन्तैः दष्टवन्तः, परिचारकाः अपरे तस्य पृष्ठे मुष्टिप्रहारं चक्रुः। एवं तैः भीषणैः परिचारकैः आक्रान्तः, क्रोधविवृद्धः ग्रसनः, स्वदेहं भूमौ परित्यज्य, सहस्राणि चूर्णीकृतवान्। उत्थाय, ये परिचारकेषु आसक्ताः तान् मुष्टिभिः ताडयामास, किन्तु तैर्युद्धेन ग्रसनः अत्यन्तं क्लान्तः अभवत्।