अथ तत्र देवासुरसङ्ग्रामे दिव्यानां ध्वजानां शोभा प्रथिता। अश्विन्योः पताकायाः अग्रे मणिमयः कुम्भः सुषोभित, सुवर्णगजे निर्मितः, नानाविधान Rat्नैः भूषितः आसीत्। शतक्रतोरपि ध्वजः श्वेतचामरैः विभूषितः, तं नागा यक्षा गन्धर्वाश्च, सर्पा रजनीचराश्च उपचरन्ति स्म। तस्य देवराजस्य सेनान्याः त्रिषु लोकेषु जय्यत्वं, तस्याः विभागाः त्रयस्त्रिंशत्कोट्यः दिव्यसेनायाः सन्निविष्टाः। हिमगिरिशिखराभानि श्वेतचामराणि, शुद्धसुवर्णपद्ममालाः, दीप्तकुङ्कुमचिह्नैः शोभिताः, कपोलदेशेषु लीलाकुन्तलविन्यासैः विराजमानाः। तत्रैन्द्रः ऐरावतनामके गजे स्थित्वा, महाबलसमन्वितः, अद्भुताभरणाम्बरधारी, विशालपट्टकङ्कणविभूषितः, सहस्रशः सूतमगानुपगीयमानः, स्वर्गे विराजते स्म। तस्य सेनायाः, अश्वगजसमाकीर्णायाः, श्वेतच्छत्रपताकाश्रेयस्याः, विविधायुधसमाहारयुक्तायाः, जय्यत्वं दुरतिक्रमत्वं च बभूव। तस्मिन् महातुमुले देवासुरयोर्युद्धे, उभयसेनयोः भीषणमहासङ्ग्रामः प्रववृते। देवानां चासुराणां च घोषेण, शङ्खदुन्दुभिनिस्वनेन, वाद्यनिनादेन, गजानां च गर्जितैः, अश्वानां हेषितैः, रथचक्रनिस्वनेन, धनुःशब्दैः, वीराणां च कोलाहलेन, भीमः शब्दः समुत्पन्नः। क्रुद्धाः, जीवनत्यागनिश्चयाः, विजयं परस्परं प्रार्थयन्तः, उभे सेन्ये समागते। तत्र नानाप्रकारेण युद्धमभवत्—कश्चिदश्वः रथं प्राहरत्, रथः पादातिनं ताडयति स्म। गजः पादातिभिः सह संग्रामं कुर्वन्, सारथिः सारथिना सह युद्धमकरोत्, अन्यत्र गजः बहुभिः अश्वैः संग्रामे प्रवृत्तः। एका: पादातिकाः बहुभिः मदोन्मत्तगजैः समं युद्धमकरोत्। ततः शूलैः, गदाभिः, मुसलैः, परशुभिः, खड्गैः च, शृङ्गैः, असिभिः, तोमरैः, शूलैः, श्वेताङ्कुशैः च, शवैः च, विविधायुधैः युद्धमभवत्। तत्र बाणाः कर्णाग्रैः, नलैः, नाराचैः, वत्सदन्तैः, अर्धचन्द्रैः, पट्टिशैः, शतदलैः, शुद्धशुकमुखैः च, आकाशे विसृष्टाः। अद्भुतरूपिणां बाणानां वर्षः समन्तात् दिशः आवृत्य तमः इव समुत्पादयत्। तस्मिन्धूमके कोलाहले, नान्योन्यं ज्ञातुं शेकुः; अदृष्टाः सन्तः, प्रचण्डमिषुणवर्षं विसृजन्ति स्म। यद् यद् सेनयोरन्तरं पतितं दृष्ट्वा, ततः केचन ध्वजैः, भुजैः, छत्रैः, मणिकुण्डलशिरोभिः, गजैः, अश्वैः, पादातिभिः, पतितैः च, भूमिः पतितपद्मैः सरोवरमिव जातम्। दन्तच्छिन्नाः, शिरच्छिन्नाः, दीर्घशुण्डच्छिन्नाः गजाः, शिलासदृशाः, रक्तधाराभिः स्रवन्तः, भूमौ पतन्ति स्म। रथाः योकच्छक्रधुराभङ्गैः भग्नाः, अश्वाश्च सहस्रशः पतित्वा विकीर्णाः। तदा भूमिः रक्तनद्यः दुर्गमाः अभवत्; तत्र रुधिरवर्त्मान्यपि मांसभक्षिभिः प्रियाणि, रणभूमिः पिशाचविहारभूमिरिव जातम्। एवं तस्मिन् घोरसङ्कटे, यमः तद् भक्षणं दृष्ट्वा, कोपसंरक्तः, विशेषेण ज्वलद्भिः बाणैः वर्षं चकार। बहुभिः बाणैः ताडितः, महाबलः ग्रासनोऽपि प्रत्युत्पन्नबुद्धिः, भीषणरूपं धारयन्, धनुः ससञ्जवार्य, पञ्चशतैः तीक्ष्णबाणैः यमं विव्याध। यमः तेषां बाणानां ग्रासनस्य च अद्भुतवीर्यं चिन्तयन्, तीक्ष्णबाणवर्षेण ग्रासनं समभिद्रवत्; तस्य मृत्युपतेः बाणवर्षः आकाशे प्रतिपद्यत। तदा ग्रासनः, दानवाधिपः, स्वबाणैः तं बाणवर्षं छित्त्वा, तं निष्फलं दृष्ट्वा, यमः तं बाणप्रवाहं निरीक्ष्य, तस्य रथं प्रति बाणसमूहं विज्ञाय, अन्तकः भीषणमुषलं वेगेन तत्र प्रास्य। स तु मुसलः खे पतन्, दानवानां हर्षवर्धनः, वामहस्तेन तं गृहीत्वा, तेनैव मुसलेन कोपात् ग्रासनः यमस्य महिषं वेगेन प्राहरत्, स च भूमौ पतितः। तदा यमः, पतन्तं महिषं विहाय, स्वयम् उत्पत्य, शूलमुद्यम्य, दृढं ग्रासनस्य वदने प्राहरत्। शूलेन ताडितः ग्रासनः मूर्च्छितः भूमौ पतितः। तं पतितं दृष्ट्वा, जम्भः, भयानकवीर्यः, यमं गदया हृदि ताडितवान्; तस्मात् प्रहारात् यमस्य मुखात् रुधिरं स्रवन् निष्प्रपात्। कृतान्तं तं भग्नं दृष्ट्वा, धनाधिपः, गदां गृहीत्वा, शतसहस्रयक्षसंघपरिवृतः, कोपात् जम्भं प्रति प्रस्थितः। जम्भः, दानवसेनया परिवृतः, तमागच्छन्तं कोपसंयुक्तं दृष्ट्वा, मृदुवाक्यैः, युक्तियुक्तानि वचनानि प्रोवाच। एतस्मिन्नन्तरे, ग्रासनः चेतनां प्राप्त्वा, मणिसुवर्णविभूषितां, गुरुतरां, रिपुक्षयकरीं गदां, यमं प्रति प्राक्षिपत्। तां गदां दृष्ट्वा, महिषवाहनः, प्रतिकारार्थं, स्वां भीषणगदां, लोकत्रयभीषणां प्रास्य, क्रुद्धः अग्निमाल्यदीप्तां दण्डमप्युत्क्षिप्य, तां गदां प्रति खे प्राहरत्; तस्याः गदायाः संयोगे, मेघगर्जितमिव महाशब्दः समुत्पद्यत्। उभयोः गदयोः पर्वतयोः इव सन्दर्दुरम्य युद्धमभवत्; तयोः संधर्षणात् दिशः स्तम्भिताः, निनादेन कम्पिताः। सर्वं जगद् विक्षिप्तमिव, प्रलयागमभीत्या, क्षणेन तु स निनादः उपशान्तः, आकाशं ज्वलद्भिः उल्काभिः आपूर्यत।