ततः तारेण महाबलिना त्वरितं विजयाय अमरश्रेष्ठस्य, त्रैलोक्यलक्ष्म्याहरणाय, अष्टचक्रयुक्तं रथं मम सज्जयस्वेति आज्ञा दीयते स्म। अपराजितं दैत्यबलं संगृह्य, सुवर्णपट्टविलसितं पताकं च, मुक्ताजालच्छत्रं च समारोपय। तारेण उक्तं श्रुत्वा, ग्रसना नाम दैत्यः, सेनापतिः, यथाज्ञं सर्वं कृतवान्, बलं संगृह्य। स गम्भीरं नगाडं नादयित्वा, शीघ्रं दैत्यांस् आवाहयत्; अष्टचक्रयुक्तं रथं सहस्राश्वयुक्तं सज्जीकृतम्। श्वेतवस्त्रधारी रथः, चतुर्द्योजनविस्तृतः, विविधविलासगृहैः पूर्णः, गीतनिनादैः रमणीयः। स इन्द्रस्य दिव्यरथस्य सदृशः, दैत्याः दशकोटिसंख्यकाः, विक्रमे भीषणा, समागच्छन्। तत्र जम्भः प्रमुखः, ततः कुजम्भः, महिषः, कुञ्जरः, मेघः, कालनेमिः, निमिः च। मतनः, जम्भकः, शुम्भः—एते दश दैत्याधिपाः; शतशः अन्ये भूमिं कम्पयितुं समर्थाः तेषां सह। ये दैत्याधिपाः पर्वतसदृशाः, भीमबलाः, विविधास्त्रशस्त्रकुशलाः च। तारकस्य पताका भीषणाः, सुवर्णमण्डिता; ग्रसना शत्रुनिहन्ता सेनापतिः, मकरचिह्नयुक्तः। जम्भस्य पताका लौहदैत्यमुखयुक्ता; कुजम्भस्य पताका गाढागर्दभपुच्छयुक्ता। महिषस्य सुवर्णशृगालपताका; शुम्भस्य उच्चस्थिता कृष्णलोहगरुडपताका। अन्येषां पताका विविधरूपाः; शतशः शीघ्रसिंहाः सुवर्णमालया भूषिताः। ग्रसना रथः शतसिंहयुक्तः, घण्टानिनादयुक्तः; जम्भस्य रथः अपि सिंहैः युक्तः। कुजम्भस्य रथः दैत्यमुखयुक्तैः गर्दभैः; महिषस्य रथः उष्ट्रैः, कुञ्जरस्य रथः अश्वैः युक्तः। मेषस्य रथः भीमचर्मयुक्तैः; कालनेमिः पर्वतसदृशैः गजैः; निमिः मदोन्मत्तमहागजैः आरूढः। चतुस्तुषारयुक्तैः सुगन्धितैः, सुप्रशिक्षितैः, गर्जननिनादयुक्तैः गजैः; कृष्णैः सुवर्णमालायुक्तैः अश्वैः, शतहस्तदीर्घैः। दक्षिणदिक् श्वेतचामरैः शोभिता; ते श्वेतचन्दनलेपनाः, विविधपुष्पमालाभिः दीप्ताः। मतनः दैत्याधिपः पाशधारणः दीप्तिमान्; जम्भकः घण्टायुक्त उष्ट्रे आरूढः। शुम्भः दैत्यः महावृषे कालसदृशे आरूढः; अन्ये वीर्ययुक्ता दानवा विविधवाहनैः आरूढाः। ते भीमकर्मणः अद्भुताः, कुण्डलमुकुटधारिणः, विविधवस्त्रधारिणः, नानामालाभूषिताः। बहुसुगन्धयुक्ताः, विविधपरिचारकैः स्तुताः, नानावाद्यनिनादिताः, श्रेष्ठरथाः अग्रे प्रस्थिताः। तस्मिन्सेनायां महावीर्यः वीराः स्वकर्मकथायाम् संलग्नाः; तथैव सिंहसदृशः दैत्यबलः भीषणरूपे प्रकटितः। मदोन्मत्तभीमगजाश्वरथैः पूर्णा सा सेना, बहुपताकाभिः युक्ता, देवयुद्धाय प्रस्थिताः। तस्मिन्नेव समये, दिव्यदूतः वायुः, आकाशे दानवसेनां दृष्ट्वा, इन्द्रं ज्ञापयितुं गतः। स महात्मनः महेन्द्रस्य शोभनसभां प्राप्त्वा, देवमध्यं स्थित्वा, यदुत्पन्नं तद्वृत्तान्तं न्यवेदयत्। ततः श्रुत्वा, देवाधिपः, नेत्राणि निमील्य, बृहस्पतिं महाबाहुं समये वदति— "देवदानवयोः महद्विग्रहः अभवत्; किमत्र कर्तव्यम्? युक्तनीतिसम्पन्नं उपायं वद।" महेन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा, वाक्पतिः, श्रीमान्, महात्मा बृहस्पतिः उवाच— "सामाद्यायुक्ता, चतुर्विधा, पताकादिभिः सर्वविभागैः, विजयकामिनां शाश्वती नीतिरेषा, देवश्रेष्ठ। साम, भेद, दान, दण्ड—एते चतुर्विधा उपायाः, स्थानकालशत्रुसंयोगानुसारं यथाक्रमं प्रयोज्याः। लोभकृपणः, आश्रयप्राप्तः, उद्युक्तः, न शम्यते; पापकृत्, संशयहानिः, न निगृह्यते। दैत्येषु साम न साध्यते, ते आश्रयं प्राप्तवन्तः; न च भेदः जातिधर्मतः, न च दानं, संपदं प्राप्तेषु। एतत् एकः उपायः—दण्डः—यदि ते रोचते; पापेषु साम अत्यन्तं निष्फलम्। क्रूराः सदा मन्यन्ते, महात्मनां साम दुर्बलता, सरलता, उदारता, अतिक्रुपा। पापकृतः सदा मन्यन्ते, साम भयजन्यं; अतः पापकृतां निग्रहाय बलं श्रेष्ठम्। आक्रान्ते, सत्कर्मणां कर्तव्यं—एषा महाव्रतं; पापकृतः कदाचित् सत्कृत्यं न प्राप्नुवन्ति। साधुः कदाचित् स्वभावं त्यक्तुम् इच्छेत्; इदं मन्ये—अत्र तव निर्णयः कार्यः।" एवं उक्तः, सहस्राक्षः "एवमस्तु" इति प्रत्युवाच; कर्तव्यं विचिन्त्य, देवसभायाम् इदं वदति— "मम वचनं शृणु, दिविस्थाः; युष्माकं यज्ञभोगिनः, आत्मतुष्टाः, परमशुद्धस्वभाविनः। स्वमहिम्नि स्थिताः, जगत्पालकाः; देवाधिपाः, दैत्यश्रेष्ठाः, अनिर्दिष्टहेतुभिः विरोधिनः।