एवं संबोधितः तु ताःरकः दैत्यः स्वयम्भुवं प्रभुं प्रणम्य, कृताञ्जलिः विनीतः तेजस्वी च बलवत्तरः सस्मितम् उवाच। “भगवन्, सर्वदेवमानसानि सर्वप्राणिनां कर्माणि च भवान् अवगच्छति। लोका हि फलाभिलाषिणः प्रतिकारकाङ्क्षिणश्च सामान्यतः विजयाय यतन्ते। मम जन्मना स्वधर्मेण च देवैः सह वैरं संस्थितम्। दैत्याः तैः धर्मं परित्यज्य विनिपातिताः। तेषां त्राणायैव मम निश्चयो दृढः। मम हृदि स्थितं परमं वरमेकं देहि—सर्वेषां भूतानां महास्त्राणां च मया अजेयत्वं। एष एव मे परमः कामः, अन्यः कोऽपि वरः न रोचते। तदा देवानां नाथः ब्रह्मा दानवाय एवं प्राह। ‘देवतत्त्वयुक्तं शरीरिणां मृत्युवर्जितं न सम्भवति, दानवश्रेष्ठ। तस्मात् मृत्युव्यतिरिक्तं वरं वरणीयं, यतो मृत्योर् भयमपि नास्ति ते।’ एवं श्रुत्वा, दानवेश्वरः तद्वचनात्, मदगर्वविमूढधीः चिन्तयित्वा, केवलं बालस्य जन्मतः सप्तमे दिने मृत्युमेव वव्रे। तदा ब्रह्मा तस्य मनसि स्थितं यद् यद् इच्छितं तं तं वरं दत्वा स्वं लोकं प्रतस्थे। दैत्यः अपि स्वगृहं प्रतिपेदे। तस्य दानवस्य तपः समाप्ते, सर्वे दैत्यपतयः तं परिवव्रुः, यथा दिवौकसां गणाः स्वेन्द्रं परिवेष्टयन्ति। तदा ताःरकः, दानवानां प्रमोदः, महदधिपत्यं सम्पाद्य, ऋतवः स्वस्वरूपेण गुणैः समलङ्कृताः साक्षात् उपस्थिताः। सर्वे लोकपालाः तस्य पार्षदत्वं प्राप्नुवन्। शोभा, तेजः, धैर्यं, बुद्धिः, श्रीश्च तं दानवं पालयन्ति स्म। सर्वे गुणैः भूषिताः, दोषरहिताः, तं परिवव्रुः। तस्य देहः सुरभिकुष्ठेन लेपितः, शिरसि महती किरीटमालङ्कृतम्। सुन्दरकङ्कणैः अङ्गानि शोभयमानः, सिंहासनस्योपरि विराजमानः, श्रेष्ठाः अप्सरसोऽपि निरन्तरं तं पवनैः सेवयन्ति। चन्द्रसूर्यौ दीपिके इव मार्गे तस्य सेवां कुर्वन्तौ, वायुः च तस्य व्यजनम्। मृत्युः अपि अग्रे अग्रगामी। एवं कालक्रमेण ताःरकासुरः, बहुवरैः गर्वितः, स्वदैत्यमन्त्रिणः सम्बोधितवान्— ‘किमर्थं मम राज्यं यदि स्वर्गं न विजेष्यामि? देवाः न जिताः चेत्, हृदयस्य शान्तिः कथं स्यात्? अद्यापि स्वर्गे देवाः यज्ञभागान् भुञ्जते; विष्णुः अपि स्वां श्रीं न परित्यजति, मोहवर्जितश्च। स्वर्गस्त्रियः अपि तान् देवतान् सौन्दर्येण पीडयन्ति, पद्महस्ता, मदमत्ताः, दिव्यक्रीडोपवनेषु। यो जन्म लभ्यते, स वीर्याय न यतते, तस्य जन्म व्यर्थम्; अजः अपि तस्मात् श्रेष्ठः। यो पितृमातृकामान् न पूरयति, बान्धवानां दुःखं न निवर्तयति, न चन्द्रमस इव कीर्तिं न प्राप्नोति—स जातोऽपि मृत एव। तस्मात् शीघ्रं विजयाय स्वर्गिणां प्रमुखानां प्रति, त्रैलोक्यलक्ष्म्याहरणाय, मम अश्टचक्ररथं सज्जीकुरुत, अजेयदैत्यबलं संनयन्तु, सुवर्णपटाकायुक्तं ध्वजं, मुक्ताजालच्छत्रं च। एवं ताःरकस्य वचः श्रुत्वा, ग्रसनः नाम दैत्यः, सेनापतिः, यथाज्ञां सर्वं कृतवान्, दैत्यबलं संचाकर्ष। महत्या दुन्दुभ्या निनादेन दैत्यान् शीघ्रं आहूय, अश्वसहस्रयुक्तं अश्टचक्ररथं समुपस्थापयत्। श्वेताम्बरधारिणं, चतुर्दण्डयोजनविस्तीर्णं, नानाविलासगृहैः पूरितं, गीतवाद्यरम्यं रथमुपादिदेश। स इन्द्रस्य रथवत्, दैत्याः दशकोट्यः, विक्रमे भीषणा, समागताः। तेषां प्रमुखः आसीत् जम्भः; ततः कुजम्भः, महिषः, कुन्जरः, मेघः, कालनेमिः, निमिश्च। मथनः, जम्भकः, शुम्भः—एते दश दैत्येश्वराः, तेषां शतशः अन्ये भूमिं कम्पयितुं समर्थाः। ते दैत्येश्वराः पर्वतसमाः, विक्रमे भीषणाः, नानायुद्धशस्त्रकुशलाः। ताःरकस्य ध्वजः भीषणः, सुवर्णमयः; ग्रसनः रिपुघातकः सेनापतिः, मकरचिह्नयुक्तः। जम्भस्य ध्वजः लोहदानवमुखयुक्तः; कुजम्भस्य ध्वजः गर्दभः लम्बपुच्छयुक्तः। महिषस्य ध्वजः सुवर्णशृगालयुक्तः; शुम्भस्य ध्वजः कृष्णलोहगृध्रयुक्तः। अन्येषां ध्वजाः नानारूपयुक्ताः; शतं शीघ्रगामिनां सुवर्णमालाभूषितानां व्याघ्राणामपि सन्नद्धम्। ग्रसनस्य रथः शतशार्दूलयुक्तः, मञ्जीरघोषयुक्तः; जम्भस्य अपि सिंहयुक्तः। कुजम्भस्य रथः गर्दभमुखयुक्तः; महिषस्य उष्ट्रयुक्तः; कुन्जरस्य अश्वयुक्तः। मेषस्य रथः चित्रशार्दूलयुक्तः; कालनेमेश्च गजैः पर्वतसमैः; निमिः मदोन्मत्तमहागजैः। चतुर्दन्तैः सुरभिगन्धिभिः सुप्रशिक्षितैः गजैः, घोरनिनादैः; श्यामैः सुवर्णभूषितैः शतहस्तदीर्घैः अश्वैः। दक्षिणदिक् श्वेतचामरैः शोभिता; श्वेतचन्दनलेपितदेहाः, नानापुष्पमालाभिः विहिता। मथनः दैत्यपतिः पाशधारी दीप्तिमान्; जम्भकः मञ्जीरयुक्ते उष्ट्रे समारूढः। शुम्भः दानवः महति मेषे कालवर्णे समारूढः; अन्ये च वीर्यशालिनः दानवाः नानावाहनान्यधिरूढाः। ते उग्रकर्माणः, अद्भुतवीर्यश्च, कुण्डलमुकुटधारिणः, नानावस्त्रवसनाः, नानामालाभूषिताश्च। एवं ताःरकासुरस्य आज्ञया समवेतं महद् दैत्यबलं, विजयाय स्वर्गलोकस्य, सर्वं समारब्धम्।