दैत्याः विस्मिताः सन्तः “साधु साधु” इत्युक्त्वा, तेन पारियात्रपर्वतस्य रम्यतमां गुहां प्रति गमनं कृतम्। सा गुफा सर्वर्तुकुसुमैः शोभिता, नानाविधौषधीभिर्दीप्यमाना, बहुधातुजलप्रवाहैः पूर्णा, नानागुहागृहैः चित्रीकृता आसीत्। सा गुफा सर्वतः सघनकुञ्जैः गुप्ता, अद्भुतकल्पवृक्षैः छायिता, नानारूपविहङ्गसमूहैः कूजिता च। तत्र नानास्रोतःसम्पन्नानि विविधवारिसञ्चयानि च सन्ति; तां गुहां प्राप्य, स महातपः समारभत। स उपवासं पञ्चतपश्चरणं च कृत्वा, पत्रोदकभोजनं स्वीकृतवान्; शतशः शतानि वर्षाणि सः एवं तपः अकरोत्। अनन्तरं सः प्रतिदिनं स्वशरीरात् मांसं छित्वा अग्नौ होमं चकार; एवं सः मांसहीनः अभवत्। यदा सः मांसशून्यः तपोबलसम्पन्नश्च अभवत्, तदा तस्य तेजसा सर्वे प्राणी दीप्तिमन्तः अभवन्। तेन तपसा सर्वे देवाः संतप्ताः, भयाकुलिताश्च अभवन्; परं ब्रह्मा परमसन्तोषं जगाम। तारकाय वरं दातुं सः स्वर्गात् अवतीर्य, गिरिपतेर्गुहायां तं दैत्यं दृष्ट्वा, मधुरया वाचा तम् अब्रवीत्—“अलम् पुत्र, तव तपसा; त्वया न किंचित् दुर्लभं। यं मनसि रमणीयं वरं इच्छसि, सः वरणीयः।” एवं उक्तः तारकः दैत्यः, स्वयम्भुवं प्रभुं प्रणम्य, कृताञ्जलिः विनीतं बलसम्पन्नः इदं वचनं उवाच—“भगवन्, देवमानवानां हृदयानि, प्राणिनां कर्माणि च त्वया ज्ञातानि। जनाः फलद्वेषाभिलाषिणः सामान्यतः विजयाय यतन्ते। जन्मकर्मभ्यां अमरैः अस्माकं वैरं; दैत्यानां धर्मत्यागेन तैः नाशः कृतः। मम निश्चयः तेषां उद्धारः अस्ति। मम हृदि दृढं स्थितं, सर्वेषां भूतानां महास्त्राणां च अभेद्यत्वं मे भवतु; एषः परमः वरः। भगवन्, एष एव मे वरेच्छा, अन्यः न रोचते। तदा ब्रह्मा दैत्यं प्रति उक्तवान्—‘अजरामरत्वं शरीरिणां न संभवति, दानवश्रेष्ठ; अतः मृत्युवर्जितं अन्यं वरं वृणीष्व, यतः त्वं मृत्युम् अनुद्विजसे।’” ततः दैत्यपतिः चिन्तयित्वा, मदगर्वसमोहितः, सप्तमे दिने शिशुत्वात् मृत्युः एव मम भवेत् इति वरं याचितवान्। ब्रह्मा तस्य मनसि यद् अभिलषितं तत्तद् वरं दत्त्वा स्वर्गं प्रतिपेदे, दैत्यः स्वगृहं प्रतिजगाम। यदा तेन दैत्येन तपः समाप्तं, तदा दैत्येश्वराः तं समन्तात् समीयुः, यथा स्वर्गे देवगणाः इन्द्रं परिवेष्टयन्ति। तस्य तारकस्य, दानवानां प्रियस्य, राज्ये स्थिते, ऋतवः अपि स्वस्वरूपेण, गुणैः विराजमानाः, तत्र उपस्थिताः। लोकपालाः अपि तस्य परिचारकाः अभवन्; सौन्दर्यं, तेजः, धैर्यं, बुद्धिः, श्रीश्च तं दानवं रक्षितवन्तः। तं सर्वे गुणैः भूषितं, निर्लुप्तदोषं, सुगन्धिकषायानुलेपनं, महाकिरीटमण्डितं, सुशोभनकङ्कणालङ्कृताङ्गं, सिंहासनस्थं, अप्सरसां श्रेष्ठाः निरन्तरं विचालितवत्यः। तस्य मार्गे चन्द्रसूर्यौ दीपवत् सेवाम् अकरोतां, वायुः व्यजनवत्, मृत्युः अग्रतः प्राग्गच्छन्। एवं कालक्रमेण, बहुवरदानमदेन पूर्णः तारकासुरः स्वदैत्यमन्त्रिणः इदं वचनम् अवदत्—“किं मम राज्येन यदि न स्वर्गं जयामि? कथं मम हृदयम् उपशाम्यति यदि न देवाः जित्वा वैरं निवारयामि? अमराः अद्यापि स्वर्गे यज्ञभागान् भुञ्जते; विष्णुः स्वां श्रीं न जहाति, न च मोहितः भवति। देवपत्नीः अपि तान् रूपेण, पङ्कजहस्ताः, सुरामत्ताः, विहारोद्यानेषु तान् पीडयन्ति। यो मनुष्यः जन्म लब्ध्वा वीर्याय न यतते, तस्य जन्म व्यर्थम्; अजः अपि तस्मात् श्रेष्ठः। यः पितरौ न तर्पयति, स्वजनानां दुःखं न निवारयति, न च शशिनः शुद्धिं यशः प्राप्नोति—सः जातः अपि मम दृष्ट्या मृतवत् एव। अतः शीघ्रं मे देवश्रेष्ठविजयाय, त्रैलोक्यलक्ष्म्याहरणाय, अष्टचक्ररथं सज्जयत; मे दुरजयां दैत्यसेनाम्, सुवर्णपट्टध्वजं, मुक्ताजालच्छत्रं च संगृह्णीयात्।” तस्य वचनं श्रुत्वा, दैत्यराजस्य सेनापतिः ग्रसनः, यथाज्ञप्तं सर्वां सेनां संनियोजयामास। सः घण्टानिनादं कृत्वा, दैत्यान् शीघ्रं समाहूय, सहस्राश्वयुक्तं, अष्टचक्रसंयुक्तं रथम् उपानयत्। श्वेताम्बरधारी स रथः चत्वारि योजनानि विस्तीर्णः, नानाविनोदगृहैः, गीतवाद्यरवैः च रमणीयः आसीत्। स इन्द्रस्य दिव्यरथवत् आसीत्; दैत्याः दशकोटिसंख्यकाः, विक्रमेण तिव्राः, तत्र समागताः। तेषां प्रमुखः जम्भः, ततः कुजम्भः, ततो महिषः, कुञ्जरः, मेघः, कालनेमिः, निमिः च। मथनः, जम्भकः, शुम्भः—एते दश दैत्यनाथाः अग्रगण्याः; तेषां शतशः अन्ये भूमिं कम्पयितुं समर्थाः सहायतां अगच्छन्। एते दैत्येश्वराः पर्वतसमानवपुषः, महाबलिनः, नानास्त्रविद्याविशारदाः आसीत्। तारकस्य ध्वजः भीमः, सुवर्णेन भूषितः, ग्रसनः शत्रुघ्नः सेनापतिः, मकरचिह्नधारी च आसीत्। जम्भस्य ध्वजः लोहदानवमुखयुक्तः, कुजम्भस्य ध्वजः लोलपुच्छगर्दभचिह्नयुक्तः आसीत्। एवं तेषां दैत्यसेनानां महाजनसमवायः जातः, तारकस्य च महद् अभियानं स्वर्गजयाय समारभत।