एवं उक्त्वा तस्य दैत्यराजस्य वचनानि श्रुत्वा, पद्मसम्भवः भगवान् ब्रह्मा प्रसन्नचित्तः, समाहितमुखः चतुर्मुखः तं दैत्यपतिं मधुरया वाचा अभ्यभाषत। "अलम्, वत्स, तपसा; दुःखकरं तवेदं क्लेशमास्तां। तव पुत्रः तारक इति नाम्ना भविष्यति, महाबलश्च स्यात्।" एवं ब्रह्मणा उक्तः स दैत्येश्वरः धम्मिल्लायाः दिव्यस्त्रीणां मध्ये मोक्षं श्रुत्वा, कृताञ्जलिः पितामहं प्रणम्य प्रत्यागच्छत्। स हर्षवदनः स्वपत्नीं प्रमुदितां कृत्वा, प्रीतियुक्तः स्वाश्रमे स्वपत्नी सह रममाणः सुखेन तस्थौ। तदा शोभना वराङ्गी दिव्यरूपा, वज्राङ्गेन स्थापितं गर्भं सहस्रवर्षपर्यन्तं उदरस्थं धारयामास। यदा सहस्रवर्षे समाप्ते, तदा वराङ्ग्याः गर्भात् पुत्रः अजायत। स जातः दैत्येश्वरः लोकोपद्रवः अभवत्। तस्य जन्मसमये भूमिः कम्पिताभवत्, समुद्राः चचालुः, सर्वे पर्वताः कम्पिताः, तीव्रवाताः प्राविशन्। मुनयः स्वस्तिवाचनानि जपन्ति स्म, मृगाः नर्दन्ति स्म, चन्द्रसूर्यौ तेजः ह्रासयामासतुः, दिशः च विमूढाः अभवन्। यदा स महादैत्यः जातः, तदा सर्वे बलिनो दैत्याः तेषां च स्त्रियः तत्र समागत्य प्रमुदिताः। दैत्यस्त्रियः हर्षपूर्णाः गीतानि गायन्ति स्म, नृत्यन्ति स्म; तदा दानवानां मध्ये महोत्सवः जातः। देवाः सह इन्द्रेण विषण्णचित्ताः अभवन्। वराङ्गी स्वपुत्रं दृष्ट्वा परमसन्तोषं प्राप। सा इन्द्रस्य जयमल्पमूल्यं मेने न; जातमात्रः तारकः दैत्येश्वरः पराक्रमे भीषणः आसीत्। कुजम्भ-महिष-आदिभिः सर्वैः दैत्यैः स तारकः पृथिवीं कम्पयितुं योग्यः, सर्वदैत्यराज्ये अभिषिक्तः। राज्यं प्राप्य, स तारकः, मुनिश्रेष्ठ, तान् प्रमुखान् दानवान् युक्तियुक्तं वाक्यम् उवाच। "शृणुत, दानववीर्याः, मम वचनानि सर्वे। अस्माकं कार्यसिद्ध्यर्थं सर्वे मिलित्वा मन्त्रयन्ताम्। देवाः अस्माकं वंशनाशाय प्रवृत्ताः; दानवानां देवैः अनन्तवैरं स्वभावतः। अद्य सर्वे वयं स्वबलमाश्रित्य देवान् निगृह्य गमिष्यामः; नात्र संशयः। तथापि, तपो विना देवान् प्रतियातुम् उचितं न मन्ये; प्रथमं तपः आचरिष्यामि, ततः दिति-पुत्राः घोरयुद्धं करिष्यन्ति। अनन्तरं देवान् जित्वा त्रैलोक्यं भोक्ष्यामः; धृतनिश्चयः पुरुषः स्थिरां लक्ष्मीं प्राप्नोति। चलचित्तः तु रक्षितुं न शक्नोति, सौम्याः; लक्ष्मीः अपि चञ्चला स्यात्।" एवं उक्त्वा तस्यासुरस्य वचः सर्वे दानवाः शुश्रुवुः। दैत्याः विस्मयेन "साधु! साधु!" इति प्रहृष्टाः ऊचुः। स च पारियात्रपर्वतस्य श्रेष्ठं गुहां जगाम। सा गुहा सर्वऋतुपुष्पैः शोभिता, नानाविधौषधिप्रभया प्रकाशिताऽभवत्; नानारत्नप्रवाहैः पूरिता, विविधगुहागृहैः च समलङ्कृता। तस्याः गुहायाः सर्वतो द Dense वनेन छादिता, अद्भुतकल्पवृक्षैः छायिता, नानारूपैः पक्षिसङ्घैः च समाकीर्णा। नानातोयसम्पन्नैः स्रोतसां ह्रदैः च समृद्धा सा गुहा। तत्र स महातपस्वी प्रविश्य, तपः समारभत। स उपवासं पञ्चतपश्चार्यम् अकार्षीत्, पत्रपानीयभोजनः च। शतशः शतानि वर्षाणि तत्र तपः अकरोत्। अनन्तरं, प्रतिदिनं स्वमांसं छित्त्वा वह्नौ जुहाव; एवं स मांसहीनः अभवत्। तपसा मांसहीनः सन्, सर्वभूतानि तस्य तेजसा दीप्तिमन्तः अभवन्। सर्वे देवाः तस्य तपसा कम्पिताः, भयाकुलचित्ताः अभवन्; ब्रह्मा तु परमप्रीतिम् अयच्छत्। तदा तारकाय वरं दातुं ब्रह्मा स्वधामात् आगतवान्; पर्वतराजगुहायां तम् उपलभ्य, मधुरया वाचा तारकं प्रोवाच। "अलम्, वत्स, तपसा; त्वया न किञ्चिद् दुर्लभं। यद् मनसि तिष्ठति, तत् वरं वृषस्व।" एवं ब्रह्मणा उक्तः तारकः दैत्यः कृताञ्जलिः, नम्रः, पराक्रमे महाबलः, स्वयम्भुवं प्राञ्जलिरुवाच। "देवानां हृदयं, प्रजानां कर्म च त्वं जानासि; जनाः फलाभिलाषिणः, प्रतिकारकामाः च, सामान्यतः विजयाय यतन्ते। जन्मना धर्मेण च अमृतानां वैरं नः; दैत्याः तैः धर्मत्यागेन विनष्टाः। अहं तेषां मोक्षकृद् भविष्यामि। मम हृदि दृढं प्रतिष्ठितं, सर्वेषां भूतानां, शस्त्राणां च, अवध्यत्वं वरं देहि। एष एव परमो वरः, अन्यः न रोचते।" तदा देवेशः ब्रह्मा तम् असुरं प्रत्युवाच— "अवध्यत्वं विना देहिनां स्थितिः नास्ति, दैत्यश्रेष्ठ; तस्मात् अन्यं वरं वृणीष्व, मृत्युम् ऋते, यतः त्वं तस्मात् न भीतः।" एवं चिन्तयित्वा, तारकः दैत्याधिपः मदगर्वमोहितः, "जातमात्रात् सप्तमे दिने एव मम मृत्युः स्यात्" इति वरं याचितवान्। ब्रह्मा तस्य मनसि स्थितं सर्वं वरं दत्त्वा स्वधाम गतः; दैत्यः च स्वालयं प्रत्यगच्छत्। यदा तेन दैत्येन तपः समाप्तं, तदा दैत्याधिपतयः तं परिवव्रुः, यथा दिवौकसः इन्द्रं स्वर्गे। तारकः दानवप्रियः महद् ऐश्वर्यं धारयन्, तदा कालाः स्वस्वरूपेण, स्वगुणैः समन्विताः, तत्र प्रादुरभवन्।