वज्राङ्गः भगवतः समीपे प्रार्थनां कृतवान्—न मे दैत्यस्वभावो भवतु, मम लोकाः अविनाशिनः स्युः, तपस्यां च मे रतिर्भवतु, शरीरं चिरकालं तिष्ठतु। तदा देवः ‘एवं भवतु’ इति प्रत्युवाच स्वालयं प्रतस्थे। वज्राङ्गः दृढनियमेन तपः समाप्त्य, अन्नस्य कामनया भार्यां चान्विष्य स्वाश्रमं प्रविश्य तां न ददर्श। क्षुधया पीडितः सः पर्वतस्य घनवनं प्रविवेश। तत्र फलमूलसंग्रहे गतः सः, प्रियाम् अश्रुपूर्णवदनां दुःखितां च, वस्त्रेण मुखं छाद्य स्थितां ददर्श। तां दृष्ट्वा दैत्यपतिः सान्त्वनपूर्वकं स्नेहेन भाषत—“का त्वया अपराधिता, को वा त्वां यमसदनगमनकामः पीडितवान्? किं वा ते मनसि वाञ्छितं? शीघ्रं मे कथय सुशोभने।” सा दुःखिता सस्वरं प्रत्युवाच—“सुरेन्द्रेण भीषणा पुनः पुनः त्रासिता, त्यक्ता, ताडिता चास्मि, पतिहीना इव। दुःखस्य न अन्तमपश्यन्ती, आत्मनः परित्यागे निश्चितास्मि। पुत्रं तारकं देहि, येन दुःखसागरात् त्रातुं शक्नोमि।” एवं श्रुत्वा दैत्यपतिः क्रोधेन नेत्रे विकसन्निव, प्रत्युपकारे समर्थः अपि सुरेन्द्रस्य, तदा तस्य महात्मनः पुनः तपस्यां प्रवृत्तिः संकल्पिता। तस्य भीषणं संकल्पं विज्ञाय ब्रह्मा पुनः तत्राजगाम। तं दितिसुतं सौम्यवचनेन प्रसन्नो ब्रह्मा प्रोवाच—“कस्मात् पुनः, पुत्र, इदं कटुतपः इच्छसि? किं कारणं? वद, महाव्रतिन्।” ब्रह्मा पुनः उवाच—“सहस्रवर्षोपवासेन यत् फलं लभ्यते, तदेकक्षणेऽप्यन्नत्यागेन लभ्यते यदा समयः उपपद्यते। अप्राप्तवस्तुनः त्यागः न तथा गुरुः, यथा प्राप्तवस्तुनः त्यागः, कमललोचन।” ब्रह्मणः वचनं श्रुत्वा दैत्यः कृताञ्जलिः, तस्य वाक्यानुसारेण तपस्यां मनसा प्रविष्टः, ब्रह्माणं प्रत्युवाच— “तवाज्ञया समाधेः उत्थाय, मम पत्नीं वृक्षतले भीतां दुःखितां रुदतीं च दृष्टवान्। तां तनुत्रीं पृच्छामि—‘किं त्वं भीता? किं ते कर्तव्यम्?’ इति। सा सन्दिग्धया वाचा प्रत्युवाच—भीता सती कारणेन युक्तं वाक्यम्। सा पुनः उवाच—‘सुरेन्द्रेण भीषणा पुनः पुनः त्रासिता, त्यक्ता, ताडिता चास्मि, पतिहीना इव। दुःखस्य न अन्तमपश्यन्ती, आत्मनः परित्यागे निश्चितास्मि। पुत्रं तारकं देहि, येन दुःखसागरात् त्रातुं शक्नोमि।’” एवं श्रुत्वा सः कामातुरः, पुत्रार्थे, दिवौकसां जयाय उग्रं तपः कर्तुम् उद्यतः। तदा ब्रह्मा प्रसन्नचित्तः, चतुर्मुखः, दैत्यराजानं उवाच—“अलम् अतितपसा, पुत्र; दुःखकरं तपः मा कुरुष्व। तव पुत्रः तारक इति नाम्ना भविष्यति, महाबलश्च। दिव्यस्त्रीणां मध्ये धम्मिल्लस्य मोक्षः भविष्यति।” तदाकर्ण्य दैत्यपतिः ब्रह्माणं प्रणम्य स्वगृहं प्रत्यगच्छत्, हृष्टः स्वपत्नीं प्रहर्षयामास। तयोः कामेन पूर्ते, तौ स्वाश्रमं हर्षपूर्णौ जग्मतुः। सौम्या वराङ्गी वज्राङ्गेन गर्भितं गर्भं सहस्रवर्षपर्यन्तं धारयामास। सहस्रवर्षस्य समाप्तौ सा पुत्रं प्रसूतवती। स दैत्यपतिः जातमात्र एव लोकान् संत्रासयामास। पृथिवी कम्पिता, समुद्राः कम्पिताः, पर्वतानि चापि कम्पितानि, तीव्रवाताः प्रववुः। महर्षयः स्वस्तिवाचनं कृतवन्तः, मृगाः गर्जन्ति स्म, चन्द्रसूर्यौ तेजो ह्रासयामासतुः, दिशः तमसावृत्ताः। तस्य महादैत्यस्य जन्मनि, सर्वे दैत्याः दानव्योषितश्च तत्र समागताः, प्रमुदिताः। दानव्योषितः गीतनृत्तेन प्रमोदिता, तत्र महोत्सवः सञ्जातः। देवाः, इन्द्रसहिताः, विषण्णाः अभवन्। वराङ्गी स्वपुत्रदर्शनात् प्रमोदिता। सा इन्द्रस्य विजयम् अल्पमूल्यं मन्यते स्म। जातमात्रः तारकः दैत्यपतिः विक्रमे भीषणः। सर्वैः दैत्यैः—कुजम्भेन, महिषेणादिभिः—तारकः दैत्यराज्येऽभिषिक्तः, भूमिं कम्पयितुं समर्थः। तदा तारकः, राज्यम् अवाप्य, श्रेष्ठान् दानवान् सम्बोध्य, युक्तियुक्तं वाक्यं प्रोवाच— “शृणुत, दानवाः सर्वे, मम वचनानि। सर्वे स्वहिताय, सम्यगाचरणाय, परस्परं मन्त्रयाम। देवाः अस्माकं वंशविनाशाय प्रवृत्ताः; अस्माकं स्वभाव एव तैः अनन्तशत्रुता। अद्य वयं सर्वे स्वबलमाश्रित्य, देवांश् जेतुं गमिष्यामः—न संशयः। तथापि, तपो विना देवैः सामना न युक्तम् इति मे मतिः; प्रथमं तपः करिष्यामि, ततः दीत्याः संग्रामे प्रवृत्ताः, देवांश् घोरयुद्धेन जयिष्यन्ति। ततः त्रीन् लोकान् भोक्ष्यामः; धृतनिश्चयः नित्यं श्रियम् अवाप्नोति। चपलः तु न रक्षिता, हि लक्ष्मीः अपि चपला। इति श्रुत्वा सर्वे दानवाः तस्यासुरस्य वचः शुश्रुवुः।” एवं तत्र दिव्यकथायाम् असुरराजस्य तपः, दुःखम्, वरदानम्, पुत्रोत्पत्तिश्च, सर्वं क्रमशः संप्राप्तम्।