सन्ध्याकाले चन्द्रप्रभया शोभिते, उद्यानेषु कुक्कुटकुलानां कलरवैः साकं, कामः स्वेषु बाणेषु क्षीणेषु, राक्षसनगर्यां विचरति स्म। तस्मिन्नेव काले, चन्द्रः मौक्तिकमालाभिः श्वेतः, यदा तस्य चन्द्रिकाविस्तारः नास्ति, मेघसदृशः सञ्जातः, तदा सः न प्रकाशते; यथा भाग्यहानौ धनवान् पुरुषः श्वेतवर्णः भवति। ततः सूर्यः, तस्य रक्तवर्णेन सारथिना चन्द्रप्रभां अतिक्रम्य, तापितकाञ्चनमण्डलसदृशः, आकाशे महतीं दीप्तिं प्रदर्शयन्, तमःवाहिनीं वारिणीं अतीर्तुं यत्नं करोति। यदा सहस्रकिरणः सूर्यः मेरौ उदितः, तदा देवसमूहः समुद्रस्य युगान्ते गर्जनं यथा, तथा निनादं अकरोत्। ततः सहस्राक्षः इन्द्रः, पुरन्दरः, सविता, वरुणः, हरः च, त्रिपुरं प्रति प्रस्थिताः। ते बहुरूपिणः विनाशकाः, सिंहनादैः, नगाड़ादिनादैः, भीषणैः, अग्रे गताः। तदा नगाड़ैः, छत्रैः, महावृक्षैः च, दिव्यसेना वनमिव कम्पितं सञ्चलति। रुद्रस्य भीषणं महद् सैन्यं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, राक्षसाधिपाः समुद्रसदृशाः अत्यन्तं कम्पिताः। ते शूलानि, तोमराणि, त्रिशूलानि, गदाः, परशवः, धनुषः, बाणाः, वज्राणि, महागदाः च धारयन्ति। तान् गृहीत्वा, क्रोधात् रक्तलोचनाः, पर्वतपक्षिणः, हेमघनैः पर्वतभञ्जनमेघैः समः, आक्रमन्ति। विद्युत्प्रभाभिः भूषिताः, दित्याः पुत्राः, हर्षिताः, सुरैः सह संगम्य, देवद्विषः, समवायम् आगच्छन्। येषां मनः मरणे स्थितम्, जयः अनिश्चितः, तद् दुर्बलसेनायाः शरीरं शिथिलाङ्गवत् अभवत्। मेघनादवत् गर्जन्तः, मेघप्रभासदृशाः, युद्धकुशलाः, परस्परं अपराधं वहन्तः, युद्धं अकरोत्। शस्त्रैः चन्द्रप्रभासदृशैः धूम्रदीप्तैः, क्रोधात् प्रेरिताः, युद्धे उत्सुकाः, परस्परं आघातयन्ति। केचित् वज्रघातेन पतन्ति, अन्ये बाणैः विदारिताः, अपराः चक्रायुधैः विदारिताः समुद्रजलानि पतन्ति। हारभूषणानि छिन्नानि, वस्त्राणि रत्नानि च विक्षिप्तानि, सुराः मत्तगजसमूहेषु, मकरकुलेषु, पतिताः। सर्वत्र गदापिष्टिकाशूलपरशुवज्रप्रासशक्तिकट्गनिपातः वर्षति। पर्वतशिखराणि, वृक्षाः, क्रोधात् दैत्यैः शीघ्रं धूम्रदीप्तैः क्षिप्ताः, समुद्रतरङ्गिण्यां पतन्ति। देवदानवानां शस्त्रैः, अधिकबलप्रयुक्तैः, महाविनाशः जातः, तारेषु कम्पनं कारणं अभवत्। यथा कुलकदन्तीनां युद्धे विनाशः, तथा सुरासुरसमूहे मकरकुलानां संहारः अभवत्। विद्युन्माली, विद्युत्प्रभायुक्तमेघवत् शीघ्रः, गर्जननादेन, नन्दीश्वरं प्रति धावति। सः श्रेष्ठवक्ता, मेघनादवत् गर्जनं कृत्वा, पर्वतसदृशं नन्दीश्वरं युद्धे संबोधयति। युद्धकामः अहं विद्युन्माली, बलवान् आगतः। यदि त्वं जीवन् मोक्ष्यसे, नन्दिकेश्वर, शब्देन न विद्युन्माली युद्धे हन्यते, हे दैत्य। तं एवं वदन्तं, नन्दीशः, दीप्तिमन्ताम् अग्रणीः, वाक्यालंकारकुशलः, प्रत्युवाच—‘अत्र आघातय!’ हे दैत्य, धर्मकामानां कालः न अस्ति। यदि त्वं हन्तुं समर्थः, जातिदोषात् किं विलम्बयसी? यदि पूर्वं त्वां मृगवत् हन्यां, अथवा अद्य, यज्ञदूषकं नाशयितुं किम् न कुर्याम्? यः बाहुभ्यां समुद्रं तर्तुं वा, सूर्यं पतितुं वा, सः अपि मां नेत्राभ्यां दृष्टुं न शक्नुयात्। एवं नन्दी समरूपं वदन्, दैत्यः एकेन बाणेन नन्दीश्वरं आघातयत्, यथा सूर्यः मेघं हस्तेन विदारितुम्। सः बाणः, नन्दीश्वरस्य वक्षःस्थलात् उत्तमं रक्तं पिबन्, यथा सूर्यः स्वदीप्त्या नदीनां समुद्राणां जलं आकर्षति। तस्मिन् महाघातेन आहतः, नन्दीश्वरः प्रथमं विकम्पितः, ततः हस्तेन वृक्षं उन्मूल्य, गजपतिसदृशः, क्षिप्तवान्। सः वृक्षः, वातेन पीडितः, पुष्पाणि विक्षिप्य, महतीं गर्जनं कृत्वा, विद्युन्मालिनः बाणैः छिन्नः, खगराजवत् पतितः। तं वृक्षं दैत्यस्य उत्तमबाणैः छिन्नं दृष्ट्वा, नन्दीश्वरः, महाकायः, तीव्रं क्रोधं प्राप्तः। सूर्येन्द्रदीप्तिमन् हस्तं उत्तोल्य, सः क्रूरमहिषं हन्तुं, गजपतिसदृशः, अग्रे धावति। सः शीघ्रं वेगेन अग्रे धावन्, विद्युन्माली नन्दीं शतशः बाणैः आघातयत्। बाणैः शरीरं विदारितं, शैलादिः पुनः पर्वतसदृशः अभवत्; महारथं गृहीत्वा शीघ्रं निर्गतः। अस्य अश्वः विलम्बितः, शिरः भ्रमितम्, रथः युद्धे परिभ्रमति, सः ऋषेः शापेन पतितः, सूर्यरथवत्। ततः दित्यः पुत्रः मायया अन्तर्यात् निर्गत्य, शैलादिं स्थिरं स्थितं शूलघातेन आघातयत्। शैलादिः, तं रक्तलिप्तं शूलं निष्क्रान्त्य, विद्युन्मालिं प्रमथाध्यक्षं प्रति क्षिप्तवान्। तस्मिन शूलघातेन आहतः, कवचं भग्नं, हृदयं विदारितं, विद्युन्माली वज्राहतपर्वतवत् भूमौ पतितः। विद्युन्मालिं हत्वा, सिद्धाः, चारणाः, किन्नराः च ‘शुभम्, शुभम्!’ इति उच्चैः उक्त्वा, उमापतिं पूजयन्ति।