देवदाहरण्ये पुष्टिः प्रतिष्ठिता, कश्मीरदेशे मेधा, हिमालये भीमादेवी, विश्वेश्वरस्थले पुनः पुष्टिः विराजते। कपालमोचने शुद्धिः, कायावरणे जननी, शङ्खोद्धारे ध्वनिः, पिण्डारके धृतिः तिष्ठति। चन्द्रभागायां कला, अच्छोदायां शिवकारिणी, वेननद्यां अमृतः, बदर्यां उर्वशी प्रतिष्ठिता। उत्तरकुरुषु औषधीः, कुशद्वीपे कुशोदका, हेमकूटपर्वते मन्युः, सत्यवादिन्यां मुकुटा विद्यते। अश्वत्थे वन्दनीया, वैश्रवणगृहे निधिः, वेदमुखे गायत्री, शिवसन्निधौ पार्वती विराजते। देवलोके इन्द्राणी, ब्रह्मासनस्थले सरस्वती, सूर्य मण्डले प्रभा, मातृगणे वैष्णवी प्रतिष्ठिता। सतीनां मध्ये अरुन्धती, रामाणां मध्ये तिलोत्तमा, चित्ते ब्रह्मकलाख्या शक्तिः सर्वेषु देहिनां वर्तते। एवं संक्षेपेण एकशतमष्टोत्तराणि नामानि उत्तमानि उक्तानि, तथा शतानि तीर्थानि अपि कीर्तितानि। यः पुरुषः एतानि स्मरति शृणोति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति; यः च एतेषु तीर्थेषु स्नात्वा मां पश्यति, स सर्वपापैः मुक्तः शिवपुरीं कल्पपर्यन्तं वसति। यः पुनः एतेषु मम उत्तमं कालं समर्पयति, स ब्रह्मलोकं भित्त्वा शिवपदं प्राप्नोति। यः च एतानि नामानि शिवसन्निधौ त्रयोधश्यां वा अष्टम्यां वा जपयति, स पुत्रवांश्च भवति। गवां दाने, श्राद्धकाले, यत्र कुत्रापि दिने, यः देवपूजाविधिं जानाति, स एतेषां पाठेन ब्रह्मप्राप्नोति। एवं सा देवी तत्र स्वयमेव आत्मानं समर्प्य प्रोवाच। स्वयंभूः अपि कालान्तरे प्रचेतसः पुत्रः दक्षः अभवत्, पार्वती च शिवस्य अर्धाङ्गिनी देवी अभवत्। मेनायाः गर्भे जाता सा देवी भोगमोक्षफलप्रदा अभवत्; अरुन्धती अपि एतत्स्मरणेन परमं योगं प्राप। पुरूरवाः राजर्षिलोकं कीर्तिं प्राप, ययातिः पुत्रलाभं धनं च, भर्गवः अपि तथा। अन्येऽपि देवाः, दानवाः, ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च अभिलषितफलसिद्धिं प्राप्नुवन्। यत्र एषा कथा लिखिता पूजिता वा देवसन्निधौ, तत्र दुःखं व्यसनं वा न जायते। सौम्यपथाख्ये लोकेषु मारीचिपुत्राः पितरः वसन्ति, देवैः नित्यं पूजिताः। तत्र अग्निष्वत्ताख्याः याज्ञिकाः पितरः निवसन्ति; तेषां मध्ये अच्छोदा नाम नदी, या मनःसंभवा कन्या अभवत्। तत्रैव पितृभिः कदाचित् कृतं अच्छोदाख्यं सरः अस्ति; सा अच्छोदा सहस्रवर्षाणि दिव्यं तपः अकरोत्। तदा पितरः तुष्टाः दिव्यरूपिणः, दिव्यमाल्यालङ्कृताः, तत्र आगत्य वरदानाय उपस्थिताः। सर्वे युवा बलिनः कामदेवोपमाः; तेषु अमावासुं पितरं दृष्ट्वा सा कन्या सखीभिः सहिताः, कामवशात् तं वरणाय कामयामास। योगभ्रष्टा सा तेजस्विनी कन्या, तदनु पृथि्व्यां पतिता, अमावास्यां दिवसे, इच्छा विरुद्धं भूमौ पतिता। तपसः क्षयेण सा अमावास्या इति लोके प्रसिद्धा अभवत्, पितृप्रियत्वात् अक्षयपुण्यदा च। सा दुःखिता, शोकवशात् अधोमुखी, लज्जिता, तपोलोपजन्यं ख्यातिं पितॄन् प्रार्थयामास। तदा पितरः, भविष्यद्भावं देवकार्यं च ज्ञात्वा, तां तपस्विनीं वाक्यमूचुः। ते पुण्यश्लोकाः अनुग्राहकवाक्यैः प्रोचुः—"स्वर्गे दिव्यदेहेन यत् कर्म कुर्वन्ति पण्डिताः, तस्यैव फलं स्वर्गस्थेऽथवा मृत्युलोके शीघ्रं लभ्यते। अतः पुत्रि, मृत्युः पश्चात् तपसः फलं प्राप्स्यसि। अष्टाविंशे द्वापरे मत्स्ययोनिर्भविष्यसि।" "पितृलङ्घनात् कुलक्लेशं अनुभविष्यसि, तस्मात् वासोः राज्ञः कन्या भविष्यसि। कन्याभूता स्वस्वलोकान् पुनरवाप्स्यसि। पराशरस्य बीजेन एकः पुत्रः भविष्यति। बदरीनदीद्वीपे तव पुत्रः व्यासः एकं वेदं बहुधा विभागयिष्यति। पौरवस्य राजा शंतनुः समुद्रम्शस्य पुत्रः, तस्य विकित्रवीर्यश्चित्राङ्गदौ द्वौ पुत्रौ भविष्यतः। तौ क्षेत्रजायै सुतौ उत्पाद्य, प्रौष्ठपदी अष्टका रूपेण पितृलोके स्थित्वा, सत्यवती नाम लोके, अष्टका पितृलोके दीर्घायुषी आरोग्यदा सर्वकामफलप्रदा च भविष्यसि। पश्चात् श्रेष्ठनदिरूपेण अच्छोदा नाम्ना पुण्यदा तृप्तिदा च संसारस्य भविष्यसि।" एवं उक्त्वा पितृगणः तत्रैव अन्तर्धानं गतः, सा च सर्वं पूर्वोक्तं फलं प्राप्तवती। स्वर्गे अपि अन्ये दीप्तिमन्तः लोकाः सन्ति, यत्र विभ्राजाख्याः बर्हिषदः पुण्यात्मानः पितरः निवसन्ति।