समुद्रस्य तटस्थे महायुद्धे प्रमथाः दैत्याश्च मथ्यमानाः, तत्र शर्काः मकराः च तिर्यग् भ्रमन्ति, परस्परं प्रहारं कुर्वन्ति, तेषां भग्नाङ्गानि विक्षिप्यन्ते, रुधिरस्रावः क्रन्दनं च सर्वत्र श्रूयते। क्षणमात्रेण समुद्रप्रदेशः रक्तजलैः उर्मिभिः पूर्णः अभवत्; देवाः, असुराः, मकराः, तिमिङ्गिलाः च, विवृतव्रणाः, स्रवत्प्रवाहाः, एकत्र मिलिताः। तत्र सर्वप्रथमं इन्द्रः, अमरबलसम्पन्नः, त्रिपुरस्य महागेटे, पर्वतस्य मेघस्य वा सदृशे, बलपूर्वकं प्रविष्टवान्। ततो स्कन्दः, सुवर्णकिशोरसूर्यसदृशवर्णः, हरनगरस्य उत्तरद्वारे, अष्टशृङ्गपर्वते पतितस्य वृद्धसूर्यस्य इव, आरोहणं कृतवान्। यमः कुबेरः च, दण्डपाशधारिणौ देवौ, पश्चिमद्वारे स्थितौ, शत्रून् निवारयन्तौ। दक्षवैरिणः रुद्रः, दशसहस्रसूर्यप्रभायुक्तः, दिव्यरथस्थः, त्रिनेत्रः, शत्रुनगरस्य दक्षिणद्वारे स्थितः। कैलासशशिसदृशः, सुवर्णमणिमयः, रम्यरूपः, उच्चगृहमण्डपः, प्रमथैः घेरितः, मेघैः शिलावृष्टिवद् दीप्तः। प्रमथाः, गृहाणि पर्वतश्रेणयः वेदिकाः च उद्धृत्य, समुद्रमध्ये क्षिपन्ति, घनमेघानां गर्जनमिव निनादयन्ति। रक्तवर्णानि, वनेषु कुक्कुटेभ्यः, दुःखखण्डैः पूर्णानि गृहाणि; "हे प्रभो! पितः! पुत्रः! भ्राता! प्रियः!" इत्यादि स्त्रियः, गृहविनाशे, अशोभनं क्रन्दनं कुर्वन्ति। पत्नीपुत्रजीवनविनाशे, नगरयुद्धे तीव्रत्वे, महासुराः, समुद्रसमानवेगाः, उग्रगणपतिनां प्रतिरोधं कृतवन्तः। तत्र परशुशिलत्रिशूलवज्रगदाभिः, घोरं युद्धं अभवत्, परस्परविनाशे, गाढवैरबन्धे। देवासुराः, परस्परं धावन्तः, प्रहारं कुर्वन्तः, समुद्रगर्जनायाम् इव निनादं कुर्वन्ति। व्रणैः स्रवत्प्रवाहः, रुधिरं वमन्तः, कोपात् शुष्काः, नानाविधं गर्जन्तः, गणपतयः अग्रासुराः च, महाशब्दं सृजन्ति। नगरमार्गाः रक्तपिच्छिलाः, सुवर्णखण्डैः स्फटिकैः च विक्षिप्ताः, क्षणेन, तीव्राः, शिरोऽङ्घ्रिहस्तच्छिन्नाः, मार्गान् सुलभं कुर्वन्ति। तदा तारकः, कोपात् रक्तलोचनः, वृक्षपर्वतेषु गुह्यः, अद्भुतबलः, मुख्यद्वारे रक्षा कर्तुं स्थितः। स महान्, अद्भुतबलवीर्यः, इन्द्रियजयेन गर्वितः, प्राकारगतान् भूतान् अपाकृत्वा, नगरात् निर्गत्य, भीषणं गर्जनं कृतवान्। तदा अग्रदैत्यः, पर्वतसदृशः, क्रुद्धगजवत् धावन्, रुद्रस्य रथं ग्रहीतुं यत्नं कृतवान्, किन्तु समुद्रस्य सीमायाम् इव निरुद्धः। शेषः, सुधन्वन्, गिरिशः, चतुर्मुखः, त्रिनेत्रः, तारकं समीपगत्वा, युद्धे कम्पिताः, वातेन समुद्राः इव। शेषः, गिरिशः, पितामहः, रथस्थाः, आकाशे स्थिताः, संयुक्तबलेन आक्रान्ताः, भीषणनिनादं कुर्वन्ति। भवः, धनुष्बाणं उत्तोल्य, एकं पादं ऋग्वेदाश्वपृष्ठे, अपरं वृषभे स्थापयित्वा, नगरसमूहं निरीक्षते। तदा भवपादद्रवणात्, अश्ववृषभयोः स्तनदन्तौ पतितौ, त्रिशूलधारिणा पीडितौ। तस्मात् कालात् अश्वगोवस्तनदन्तौ मन्दाः अभवन्, तेन एव दृश्यन्ते। तारकः, भीषणनेत्रः रक्तपुच्छः, नन्दिना, कुलानन्देन, रुद्रस्य साक्षात्, दृढं निरुद्धः। तदा नन्दिः तीक्ष्णपरशुं गृहित्वा, दानवपतिं छित्त्वा, चन्दनतरुवत् काष्ठच्छेदनं कृतवान्। परशुव्रणेन तारकः, पर्वतघातेन पशुवत्, खड्गं उत्क्षिप्य, गणपतिं प्रति पलायितवान्। यज्ञसूत्रं गृहित्वा, छित्वा गर्जितवान्; तदा सिंहनादः, शङ्खध्वनिः च, गणपतिभिः कृतः, तारकवधे समुत्पन्नः। कृष्णप्रमथध्वनिं, वाद्यशब्दं च श्रुत्वा, माया, समीपस्थः, विद्युन्मालिं महाबलं प्रति उवाच। "किमिदं शब्दं बहुमुखगर्जनसदृशं, समुद्रभेदसदृशं श्रूयते? ब्रूहि, हे विद्युन्मालिन्, किम्? गणपालाः गजपतयः युद्धाय गताः किम्?" इति। मायया एवम् उक्तः, विद्युन्मालिन्, सूर्यप्रभायुक्तः, रणभूमिं आगत्य, प्रमुदितः, शत्रुनाशकदेवान् प्रति उवाच। "हे स्थिर! तारकः, यमवरुणमहेंद्ररुद्रबलसम्पन्नः, युद्धशिखरः, गणपतिभिः युद्धे नष्टः।" इति। तारकवधं श्रुत्वा, प्रमथाः, हर्षपूर्णनेत्राङ्गाः, वर्षमेखगर्जनसदृशं गर्जन्ति, सूर्याग्निसदृशं नेत्रदीप्तिः। मित्रवचनं श्रुत्वा, माया, सुवर्णमालया भूषितः, रणभूमौ, विद्युन्मालिं, कालकूटपर्वतसदृशं, नवचन्द्रशिखरधारिणं प्रति उवाच—"हे विद्युन्मालिन्, इदानीं अस्माकं प्रमादः न उचितः; वीर्येण नगरं आपदविमुक्तं करिष्यामि।" तदा विद्युन्मालिन्, क्रुद्धः, माया त्रिपुरेशः, महासुरैः सह, गणपतीन् प्रहारैः निपातितवन्तः। यत्र यत्र विद्युन्मालिमाया गतौ, तत्र तत्र नगराणि प्रमथप्रहारैः रिक्तानि अभवन्। तदा यमवरुणवाद्यशब्दैः, पणवडिण्डिमध्वनिभिः, सिंहनादैः च, देवाः भवं पूजयन्तः, युद्धाय स्थिताः। महादैत्यैः पूजितः, सहस्रसूर्यप्रभायुक्तः, सत्यनिष्ठतपस्विभिः स्तुतः, स सूर्यः पर्वतम् इव सायंकाले शोभते। तारकवधे, प्रमथान् अपाकृत्य, माया, भयपूर्णः, पुनः पुनः दानवान् प्रति उवाच। "हे असुरेश्वराः, सर्वे शृणुत, मया युष्माभिः च किम् कर्तव्यम्।" इति। "यदा पुष्यनक्षत्रः यथाकालं आगच्छति, चन्द्रः च चन्द्रमुखः आगच्छति, तदा एकक्षणं त्रिपुराणि एकीभवन्ति।