श्रूयतां दिव्यं कथामिमां, या देवीस्थानवर्णनपूर्वकं पुण्यफलप्रदां च। कोटितीर्थे कोटवी, माधववने सुगन्धा, गोदाश्रमे त्रिसन्ध्या, गङ्गाद्वारे रतिप्रिया प्रतिष्ठिता। शिवकुण्डे शिवानन्दा, देविकातीरे नन्दिनी, द्वारवत्यां रुक्मिणी, वृन्दावनवने राधा विराजते। मथुरायां देवकी, पाताले परमेश्वरी, चित्रकूटे सीता, विंध्यपर्वते विंध्यधिवासिनी स्थिता। सह्याद्रौ एकवीरा, हरिश्चन्द्रे चन्द्रिका, रामतीर्थे रमणा, यमुनायां मृगवती तिष्ठन्ति। करवीरे महालक्ष्मी, विनायके उमा देवी, वैद्यनाथे आरोगा, महाकाले महेश्वरी प्रतिष्ठिता। उष्णतीर्थे अभया, विंध्यगुहायां चामृत, माण्डव्ये माण्डवी, महेश्वरपुरी स्वाहा विराजते। चागलन्दे प्रचण्डा, मकरन्दे चण्डिका, सोमेश्वरे वरारोहा, प्रभासे पुष्करवती। सरस्वत्यां देवमाता, परावरतीरे माता, महालये महाभागा, पायोष्ण्यां पिङ्गलेश्वरी। कृतशौचस्थले सिंहिका, कार्तिकेयस्थले यशस्करी, उत्पलवर्तके लोला, शोणसङ्गमे सुभद्रा तिष्ठन्ति। सिद्धपुर्यां मातरि लक्ष्मीः, भरताश्रमे अङ्गना, जलन्धरे विश्वमुखी, किष्किन्धाचले तारा प्रतिष्ठिता। देवदारुवने पुष्टि, कश्मीरदेशे मेधा, हिमालये भीमा देवी, विश्वेश्वरे अपि पुष्टि। कपालमोचने शुद्धिः, कायवारोहणे माता, शङ्खोद्धारे ध्वनि, पिण्डारे धृतिरपि। चन्द्रभागायां कला, अच्छोदे शिवकारिणी, वेने अमृता, बदर्यां उर्वशी तिष्ठन्ति। उत्तरकुरुषु ओषधी, कुशद्वीपे कुशोदका, हेमकूटे मन्मथ, सत्यवादिन्यां मुकुटा। अश्वत्थे वन्दनीया, वैश्रवणगृहे निधिः, वेदमुखे गायत्री, शिवसन्निधौ पार्वती विराजते। देवलोके इन्द्राणी, ब्रह्मासनस्थले सरस्वती, सूर्य मण्डले प्रभा, मातृगणे वैष्णवी। सत्सु स्त्रीषु अरुन्धती, रामेषु तिलोत्तमा, च मनसि ब्रह्मकला नाम शक्तिरस्ति, या सर्वेषु देहिषु वर्तते। एवं संक्षेपेण एकशतमष्टोत्तराणि नामानि उत्तमानि उक्तानि; तथा शतानि तीर्थानि अपि कीर्तितानि। यः स्मरति वा शृणोति एतानि, सर्वपापैः विमुच्यते; यश्च एतेषु तीर्थेषु स्नात्वा मां पश्यति, सः— —सर्वपापैः विमुक्तः शिवपुरीं कल्पकालं वसति; यस्तु एतेषु परमकालं मयि समर्पयति— —सः ब्रह्मलोकं भित्वा शिवपदं प्राप्नोति। यश्च एतानि शतान्यष्टोत्तराणि नामानि शिवसन्निधौ जपयति— —तृतीय्यां वा अष्टम्यां वा तस्य पुत्राः बहवः स्युः; गवां दानदिने, श्राद्धे, वा अन्यस्मिन दिने, यः पण्डितः— —देवपूजाविधिं जानाति, सः एतत्पाठेन ब्रह्म साक्षात्करोति। एवं सा देवी तत्र स्वयमेव आत्मानं अर्पयामास। स्वयम्भूः अपि कालेन प्रचेतसः पुत्रः दक्षः अभवत्; पार्वती अपि देवी शिवार्धाङ्गधारिणी अभवत्। मेनायाः गर्भात् जात्वा सा भोगमोक्षफलप्रदायिनी अभवत्; अरुन्धती अपि एतत्पाठेन परं योगं प्राप। पुरूरवाः राजर्षिलोकं कीर्तिं प्राप; ययातिः पुत्रसमृद्धिं धनं च; भर्गवः अपि तथैव। अन्ये अपि देवाः, दानवाः, ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, बहवः शूद्राः च इच्छितसिद्धिं प्राप्नुवन्। यत्र एतत् लिख्यते, पूज्यते वा देवसन्निधौ, तत्र दुःखं वा आपद्वा कदाचित् न जायते। अथ सोमपथाख्ये लोकेषु, येषु मारीचिप्रजाः निवसन्ति, ये दिव्यपितरः देवैः नित्यं पूज्यन्ते, तत्र अग्निष्वात्ताः नाम याजिकाः पितरः वसन्ति; तेषु एकाऽच्छोदा नाम नदी, या मनसः उत्पन्ना कन्या अस्ति। तत्रैव अच्छोदा नाम सरः अपि, यत् पितृभिः प्राचीनं कृतम्। सा अच्छोदा दिव्यं तपः सहस्रवर्षं कृतवती। ततः पितरः तुष्टाः सन्तः, दिव्यरूपधराः, दिव्यमाल्यगन्धलेपोपेताः, तत्र आगत्य वरदानाय उपविविशुः। सर्वेऽपि नवयुवानः, बलिनः, कामदेवसदृशाः आसन्। तेषु अमावासु नाम पितरं दृष्ट्वा, सा कन्या सखीभिः सह, वरकामनया, कामदग्धा, तं संगममवृणोत्। किन्तु तेन दोषेण योगभ्रष्टा भूत्वा, सा तेजस्विनी कन्या, पूर्वं भूमिं न स्पृष्टवती, तदा अमावास्यां दिवसे, यदा सा न इच्छति, भूमौ पपात। धैर्येण सा लोकप्रसिद्धा "अमावास्या" इति पितृप्रियत्वात् अभवत्, अतः सा अक्षयपुण्यदा इति स्मृता। सा दुःखिता, शोकाकुला, लज्जिता च, तपोभ्रंशेन, पितॄन् कीर्त्यर्थं प्रार्थयामास। तस्याः विलपन्त्याः पितरः तां तपस्विनीं प्रत्युवाचुः, भाव्यं च देवकार्यं च दृष्ट्वा। ते पुण्यश्लोकाः पितरः अनुग्रहपूर्वकं वचः अब्रुवन्—"यत् स्वर्गे दिव्यशरीरेण कृतं पण्डितैः, तत्फलं तत्रैव दिव्ये प्राप्तव्यम्, अथवा मर्त्यलोके मृत्युः पश्चात्।" इति। एवं देवीस्थानवर्णनं, तीर्थमाहात्म्यं, पुण्यकथां च शृण्वन्, यः श्रद्धया सम्पूजयति, सः सर्वपापैः विमुक्तः शिवपदं प्राप्नोति; एषा पुण्यकथा पुरा प्रवर्तिता।