तदा मायया निर्मितं सरः नीलोत्पलश्वेतकुमुदपद्मरक्तपद्मसमूहैः, कदम्बकुसुमगुच्छैः च, चन्द्रसूर्यवर्णदीप्तिभिः भीषणैः प्राकारैः च परिवृतं दृश्यते स्म। तत्र सुरभिगीतिशब्दयुक्ताः सुवर्णसन्निभाः विहङ्गमाः, कामधेनुसदृशाः इच्छावन्तः जीवितानलसमाः सत्त्वानि च सर्वतः संपूर्णानि आसन्। तस्मिन् सरसि मायया महात्मना, यथा महेश्वरः गङ्गां संप्रक्षालयति, तथा प्रथमं विद्युन्मालिनं स्नापितवान्। स तु महाबलः दैत्यः, देवद्विषः, सरस्यावगाह्य त्वरितं अग्निवत् ज्वलमानः समुत्थितः। तदा तस्मै मायायै ससम्मानं कृत्वा, तारकाख्यः स दैत्यः तम् उवाच— "अहं विद्युन्माली," इति चोत्थितः। स उवाच— "क्व नन्दी रुद्रप्रमथगणैः परिवृतः? गच्छामः, शत्रून् सम्पीड्य युद्धं कुर्मः, किम् अनुकम्पया कायेषु?" यदि वयं रुद्रं नानुसरामः, हे वीर्यवन्तः, तर्हि तैः युद्धे हता यमस्य भोज्या भविष्यामः। एवं बलवद्वचनं श्रुत्वा, विद्युन्माली, नेत्रे अश्रुपूर्णे कृत्वा, तं आलिङ्ग्य, स महाऽसुरः उवाच— "हे विद्युन्माले, न राज्यं नापि जीवितं मम काम्यम्; त्वयि विना किं मे अन्यदस्ति, महाऽसुर?" एष महदमृतसरः, हे मायाधिप, त्वया मायया निर्मितः, येन हताः दानवा दैत्याश्च पुनरुत्थाय जीवन्ति। भाग्येन त्वां पश्यामि, हे दैत्य, यमलोकात् प्रत्यागतं, आपद्भ्यः उद्धृतं; अद्य वयं महद्वित्तं भोक्ष्यामः। पुनः पुनः मायया निर्मितं तद् सरः विलोक्य, दैत्येश्वराः, हर्षपूर्णमुखनेत्राः, एवं वचः ऊचुः— "अद्य दानवाः प्रमथैः सह निर्भयम् युद्धं कुर्वन्तु; मायया निर्मितं सरः हतानपि जीवयिष्यति।" तदा भीषणः दुन्दुभिः, उदधिवद् गर्जनः, रौरवध्वनिना पुनः पुनः निनादितः। तस्य दुन्दुभेः घोरध्वनिं मेघगर्जनसदृशं श्रुत्वा, असुराः, त्रिपुरयुद्धकाङ्क्षिणः, शीघ्रं रणभूमौ पतितवन्तः। ते लौह-रजत-हेमकङ्कणैः, रत्नखचितैः, शोभायमानैः कुण्डलैः हारैः उच्चमुकुटैः च भूषिताः आसन्। सततं धूमायमानाः, ज्वलनसदृशाः, तेजसा दीप्तास्त्रग्रहणाय सज्जाः आसन्। ते नटवत् नृत्यन्तः, मेघगर्जनवत् नादन्तः, उन्नतसूनाः गजानिव, सिंहवत् निर्भयाः आसन्। सरसां गम्भीराः, आदित्यवत् दीप्तिमन्तः, वृक्षसमा दैत्येश्वराः, महाचमूं भीषयन्तः स्थिताः। तदा प्रमथाः युद्धोत्सुकाः, गरुडवत् पतित्वा, दानवान् आक्रमन्तः, दानवान् निगृह्णन्तः समभ्यधावन्। प्रमथाः नन्दीश्वरप्रमुखाः, दानवास्तु तारकप्रमुखाः, स्वस्वबलैः प्रेरिताः, समरे संयुज्य समरभूमौ स्थिताः। चन्द्रसमानदीप्तिखड्गैः, वह्निसदृशशूलैः, दृढसंनद्धैः बाणैः च, परस्परं ताडयन्तः आसन्। बाणप्रहारैः, खड्गपातैः, ते मेघपातवत् नभः पतन्तः उल्कासमा अभवन्। शूलैः हृदि विदारिताः, निर्दयेन हताः, प्रमथाः असुराश्च, यमसदृशं विलपन्तः, नरकावगाहनमिव अनुभवन्। सुवर्णकुण्डलैः उच्चमुकुटैः भूषिताः शिरांसि, महाप्रलये पर्वतशिखराणिव, भूमौ पतितानि। परशुशूलखड्गमुसलैः ताडिताः, गजराजसदृशाः, भूमौ पतिताः। प्रमथाः प्रमुदिताः, सहसा भीषणगर्जया निनादन्तः; अन्ये सिद्धाः अद्भुतं गन्धर्वयुद्धं चक्रुः। प्रमथाः गर्विताः, "बलवन्तः दृश्यध्वे, दैत्यसदृशाः प्रतीतध्वे," इति उच्चैः घोषयन्तः, रणदुर्गे गजानिव प्रविविशुः। केचन शङ्करपार्षदाः दानवैः मुसलैः ताडिताः, स्वर्णधारावद् रुधिरं मुखेभ्यः स्रवत् पर्वतानिव। असुराः अपि, देवद्विषः, प्रमथैः बाणैः, वृक्षशिलापर्वतैः च, समरे निपातिताः। ततः अन्ये दानवश्रेष्ठाः, मायादानवेन प्रेरिताः, हतान् दैत्यांश्चोद्भृत्य, सरसि क्षिप्तवन्तः। ते अपि, स्वस्वाभरणवस्त्रैः शोभिताः, तेजसा युक्ताः, स्वर्गस्थामृतवत् सरसः समुत्थिताः। ततः केचन दानवाः, सरसि क्षिप्त्वा पुनरुत्थाय, सिंहवत् गर्जन्तः, अग्रे धावन्तः, असुराश्च तथैव। दानवाः प्रमथान् अवहसन्तः ऊचुः— "किं आगच्छथ प्रमथाः? येन हतान्, सरः पुनरपि जीवयिष्यति।" तेषां वचः, सर्पदंशनतुल्यं श्रुत्वा, शङ्कुकर्णः शीघ्रं देवराजमुपेत्य, इदं वचनमुवाच। "हताः हताः, भगवन्! प्रमथैः एते असुराः निपातिताः, पुनश्चोत्थाय, वृष्टिप्लावितशस्यवत् भीषणा दृश्यन्ते।" "इह नगरे, अमृतपूर्णं सर इति श्रूयते; ये हतान् दानवान् तत्र क्षिपन्ति, ते पुनरुत्थाय जीवन्ति।" एवं शङ्कुकर्णः महेश्वराय निवेदयामास; दानवानां बलं भीषणं जातं, अद्भुतानि अपि निमित्तानि संजातानि। तदा तारकः, अतीव क्रुद्धदृष्टिः, हरिवद् विवृतास्यः, महादेवरथं प्रति महाक्रोधेन धावन्। त्रिपुरे, महद्दुन्दुभिशङ्खध्वनिः समुत्थितः; देवान् च देवरथं च दृष्ट्वा, दानवाः निर्गता युद्धाय।