वज्रवेगेन ताडितः स दैत्यः, यस्य शरीरं वज्रसारमिवाभूत्, शक्रवज्रेणाभिहतो गिरिरिव पपात। तस्य दैत्याधिपतेः, कुलस्य हर्षस्य, नन्दिना निहतस्य, दानवाः विलपन्तः दृष्टरूपाः, गणनायकाश्च पलायमाने अभवन्। विद्युन्मालिनो निधनमालोक्य, दुःखिता दानवाः, क्रुद्धाः कोपसमन्विताश्च, मेघाः इव शोकात्, वृक्षशैलवृष्टिं महतीं स्रवयामासुः। तैः गुरुशैलैः पीडिता गणेश्वरा न किंचित्कर्तुं शशकुः, यथा अधार्मिकाः स्तुताः स्युः। तदा तत्र तेजस्वी महाबलश्चासुरः तारकाख्यः, नानाशैलरूपैः समुपस्थितः, स्फुरितवान्। गणाः भग्नमस्तकाः, भग्नपादचिह्नितमुखाश्च, मन्त्रबद्धाः सर्पा इव दृष्टाः। मायया समभिहता गणेश्वरा, शब्दयन्तः, पञ्जरस्थखगाः इव भ्रमन्तः। स तेजस्वी महाबलश्चासुरः तारकाख्यः, सर्वमणिंबलं, शुष्ककाष्ठमिव वह्निना, दग्धवान्। तदा तारकशरवृष्टिभिः गणाः प्रतिहताः, मायया च ताडिता गणेशाः, मूलहीनतरव इव क्लान्ताः अभवन्। पुनरपि वह्निः ग्रहान्, मकरान्, सर्पान्, महाशैलान्, वानरान्, व्याघ्रान्, वृक्षान्, भीषणरूपिणः प्राणिनः च समभिद्रुत्य प्रवृत्तः। मायया मायया जलानि, वायुम्, शरभाङ्गानि च शत्रुषु पतितानि। मायाया भ्रमणेन मोहिता गणनायकाः, कर्तुं न शक्ताः, यथा योगिना इन्द्रियाणि विषयेषु निगृहीतानि। महाजलैः, वह्निभिः, गजैः, सर्पैः, सिंहैः, व्याघ्रैः, ऋक्षैः, राक्षसैः, दानवैः च आहताः, तमसा विमूढाः, समुद्रमध्ये गभीरं मार्गयन्तः इव अभवन्। गणनायकेषु पीड्यमानेषु, देवासुरे च निनादे समुत्थिते, तदा श्रेष्ठा देवाः शस्त्रपाणयः, स्वकं रक्षन्तः, शत्रुबलं प्रविविशुः। यमः गदया, वरुणः, भास्करः, कुमारः, अमराणां सहस्रैः सहितः, स्वयं चन्द्रगजारोहः इन्द्रः वज्रपाणिः प्रविवेश। मरुदां पतिः पुत्रेण सह, सूर्यः स्वगणेन, त्रिनेत्रधारी तेजस्वी ईश्वरः च, बलमदेन प्रमत्ताः, शत्रुबलं सुव्यूहितं प्रविविशुः। यथा मदोन्मत्ता नागराजाः वनं प्रविशन्ति, सूर्यः मेघाच्छन्नं व्योम प्रविशति, सिंहाश्च एकाकी गोसमूहं हन्ति, तथा देवाः तद्बलं समारभन्त। ततः तैः पार्षदैः, ताडितैः दानवैः क्लान्तैः, सैन्यं विदारितम्, यथा भास्करः मृत्युलोकस्य तमः नाशयति, वह्निरिव घनतमः दहति। यथा चन्द्रः रात्रेः संचितं तमः शमयति, तथा स तमः शमयामास; तमसो ह्रासे, शस्त्रतेजः वर्धितम्। दिशां पालैः, गणनायकैश्च, महद् सिंहनादं क्षणमुत्पादितम्; युद्धे विकृताः विकलाङ्गाश्च, छिन्नशिरसः, शरैः विदारितदेहाः अभवन्। अदैविकाः देवश्रेष्ठैः ताडिताः, कीचके पतितनागा इव, निमग्नाः; वज्रपाणिः वज्रेण, महाबलः मयूरकेतुः शूलपाणिः, आक्रम्य युद्धं कृतवन्तौ। धर्मराजः कठिनदण्डेन, वरुणः पाशेन, यक्षराजः त्रिशूलेन, सुकश्च बलतेजसा, युद्धे प्रवृत्ताः। ते गणनायकाः, देवानिव, स्नातपुण्याहवद्रवः केशराः, दानुपुत्रबलं नाशयन्तः, इन्द्रवज्रपातवद् अभवन्। किन्तु मयः, कुमरं देवगणपालकं, उमासुतं, बाणेन विद्ध्वा, तारकसुतं दानवं तारकाख्यं सम्बोधितवान्। "हत्वा, अहं पुरीं यास्यामि, दैत्यराजबलसमृद्धाम्; विश्रान्त्वा पुनः वीर्यसम्पन्नः, निर्गच्छन्तः पुनः युद्धाय आगमिष्यामि। वयं शस्त्रपीडितदेहाः, भग्नायुधध्वजकवचयानवाहनाः, विजयकाङ्क्षिणः, विजयाय शोभमानाः, यथा गणनायकाः लोकनाथाश्च।" मयस्य वचनं गगने श्रुत्वा, तारकः, तृष्णया रक्तलोचनः, शीघ्रं त्रिपुरं प्रविवेश, दितिसुतैः अदितिसुतैश्च सह, युद्धोत्सवेन प्रमुदितः। ततः मायः, मायाविदां श्रेष्ठः, दानवर्षभः, हत्वा, शीघ्रं त्रिपुरं प्रविवेश, नीलमेघसदृशः। स दीर्घोष्णं निश्वस्य, मध्ये संनिहितान् दैत्यांस्तदावलोक्य, जगद्विनाशे समीपे, कालस्वरूप इव, चिन्तयामास। "इन्द्रः अपि युद्धाय प्रस्थितः मम पुरतः तिष्ठन् भीतः; स च कीर्तिमान् विद्युन्माली मृतः। नास्ति त्रिपुरस्य तुल्यं दुर्गं; तदपि नष्टम्—किं पुनः किल्बिषं रक्षणहेतुः? सर्वे दुर्गाः कालस्य वशे; कोऽत्र कालात् रक्षेत्, को वा कालकुपिते त्रातुं शक्नोति? यत् किंचित् बलं त्रिषु लोकेषु, सर्वेषु भूतेषु, तदपि कालस्य वशे—एवं प्राह पितामहः। कोऽत्र अस्य अनन्तस्य, अनियन्त्रितस्य, ईश्वरत्वं कुर्याद्? को वा तं तरिष्यति, महेश्वरं विना? नाहं इन्द्रं, न यमं, न वरुणं, न कुबेरं भीते; एषां देवतानां नाथः महेश्वरः अजित्यः। राज्यफलं, परमबलस्य फलम्—तदद्य दर्शयिष्यामि, वीरैः परिवृतः। अमृतवारिसम्पूर्णं, दुर्लभौषधीसमन्वितं, सरः करिष्यामि; ततो दैत्याः पुनः जीविष्यन्ति, जीवनौषधिभिः पुनरुत्थाय। एवं विचार्य, महाबलः मायावी, सरः निर्ममाथ, यथा पितामहः कदाचित् आम्रवृक्षेण। द्वौ योजनौ दीर्घम्, योजनं च विस्तीर्णम्, स्नानघट्टयुक्तम्, अद्भुतरूपम्, कथारसोपमम्। तद् परमवारिसम्पूर्णम्, अमृतगन्धयुक्तम्, चन्द्ररश्मिसदृशप्रभम्, सर्वगुणसम्पन्नं सुभगां स्त्रीमिव बभौ।