तारकाख्यायां नगरीं प्रविश्य, वीराः देवाः सर्वतः शस्त्रधारिणः, पतिताः पक्षयुक्तशैलवत्। त्रिपुरे तु सेनापतयः त्रिधा विभक्ताः युद्धं कृतवन्तः; विद्युन्माली च मायः च, युद्धे वृक्षवत् निमग्नौ। तदा दैत्याधिपः विद्युन्माली, शैलप्रभः, भीषणं लोहमुष्टिं गृहीत्वा नन्दिनं प्रहारयामास। दानवेश्वरस्य मुष्टिप्रहारात् नन्दिनः व्यथितः, यथा नारायणः मधुनाऽभिभूतः कदाचित्। नन्दीश्वरः तत्रतः निर्गतः, तदा प्रसिद्धवीराः गणाः, क्रोधेन पूर्णाः, असुरं विद्युन्मालिनं अभिमुखं धावन्ति। ततः घण्टाकर्णः, शङ्कुकर्णः, महाकालः च, सर्वगणेषु तेषां नेतृभ्यः अपि, बाणवर्षं प्रक्षिप्यन्ति। पुनः पुनः गणेश्वरश्रेष्ठान् विदारयन्ति, तेषां प्रहारैः ते आकाशे मेघगर्जनवत् गर्जन्ति। तत्र युद्धध्वनिना नन्दिनः सूर्यवत् प्रभासमानः चेतनां प्राप्त्वा, विद्युन्मालिनं प्रति धावति। ततः नन्दिनः, रुद्रदत्तं दीप्तं वज्रं अग्निसदृशं, दैत्याय whose limbs are like adamant प्रक्षिपति। नन्दिनः बाहुना मुक्तं, मुक्ताफलाङ्कितं वज्रं, दैत्यस्य वक्षः प्रहारयति। वज्रप्रहारात्, वज्रकायः दैत्यः, इन्द्रवज्रहतशैलवत् पतितः। दैत्याधिपं नन्दिना हतं दृष्ट्वा, तस्य कुलानन्दं, दानवाः विलपन्ति, गणनेता पलायन्ति। विद्युन्मालिनः पतनेन, मेघाः दुःखात्, क्रोधात्, कोपात्, वृक्षशैलवर्षं वर्षन्ति। गणेश्वराः भारीशैलैः पीडिताः, किम् कर्तव्यम् न अवगच्छन्ति, यथा अधर्मजनाः स्तुताः। तदा तारकनाम्ना प्रसिद्धः महाबलः असुरः, अनेकाशैलरूपैः प्रकटितः, दीप्तिमान् अभवत्। गणाः भग्नशीर्षाः, विदारितपादचिह्नितमुखाः, मन्त्रबद्धसर्पवत् दृश्यन्ते। मायायाः मायाबलात् गणेश्वराः, पञ्जरस्थपक्षिणः इव, व्याकुलाः शब्दं कुर्वन्तः विचरन्ति। तारकनाम्ना महाबलिना असुरेण, सर्वसेना अग्निना शुष्ककाष्ठवत् दग्धा। तदा गणाः तारकस्य बाणवर्षेण प्रतिहता, मायाया मायाभिः च, तारकस्य शरैः च, गणेशाः मूलक्षयितवृक्षवत् व्यथिताः अभवन्। पुनः अग्निः ग्रहेषु, मकरेषु, सर्पेषु, महाशैलेषु, वानरेषु, व्याघ्रेषु, वृक्षेषु, भीषणरूपेषु जीवेषु, वेगेन प्रवृत्तः। मायायाः मायाबलात्, जलानि, वायु, शरभाङ्गानि, शत्रुषु पतितानि। मायायाः तारकाख्यायाः मोहात्, गणनेता विमूढाः, शक्तिहीनाः, यथा ऋषिणा इन्द्रियाणि विषयात् निवारितानि। महाजलैः, अग्निभिः, गजैः, सर्पैः, सिंहैः, व्याघ्रैः, ऋक्षैः, राक्षसैः, दैत्यैः च आक्रान्ताः, तमसा व्याकुलाः, समुद्रे गाम् अन्वेषयन्तः इव व्यथिताः। गणनेता दब्यमाना, देवदानवाः गर्जन्ति, तदा देवश्रेष्ठः शस्त्रधारी, स्वजनरक्षणाय शत्रुसैन्यं प्रविशन्। यमः गदायुधेन, वरुणः, भास्करः, कुमारः अमरसंघैः सहितः, इन्द्रः श्वेतगजमारूढः वज्रधारिणः, प्रविशन्ति। मरुत्पतिः पुत्रसहितः, सूर्यः स्वगणैः, त्रिनेत्रः प्रभासमानः, सर्वे बलमदेन शत्रुसैन्यं सुव्यग्राम् प्रविशन्ति। यथा गर्वितमहागजाः वनं धावन्ति, सूर्यः मेघाकाशं प्रविशति, सिंहाः निर्जनस्थले गोनिकायं आक्रामन्ति, तथा देवाः तां सेनां आक्रामन्ति। तदा गणाः सेना भग्ना, दैत्याः घातिताः, दीनाः, यथा सूर्यः मर्त्यानां तमः नाशयति, अग्निः घनतमः नाशयति। यथा शशाङ्कः रात्रेः संचितं तमः शमयति, तथा तेन शान्तिः कृतः; तमः क्षीणं, शस्त्रदीप्तिः वर्धिता। क्षणं दिशिपालैः गणनेतृभिः सिंहनादो घोषितः, युद्धे विकृताः, विकलाः, विहीनाङ्गाः, भग्नशिरसः, शरपूरितदेहाः चूरिताः। देवश्रेष्ठैः आहताः अधिदैत्याः, महागजाः इव कीचके निमग्नाः; वज्रपाणिः वज्रेण, महाबलः मयूरकेतुः शूलधारः, आक्रमन्ति। धर्मराजः उग्रदण्डेन, वरुणः उग्रपाशेन, यक्षराजः त्रिशूलधारः, सुकैशः बलप्रभाभिः, युद्धे प्रवृत्ताः। गणनेता देवोपमाः, पूर्णहोमस्नातजटाः इव, दानुपुत्रसेनां विनाशयन्ति, यथा इन्द्रस्य वज्रः पतति। किन्तु मायः, उमापुत्रं देवसंरक्षकं कुमारं शरेण विदारित्वा, तारकपुत्रं असुरं तारकं संबोधितवान्। "अहम् आघात्य, नगरीं प्रविश्य, दैत्यराजबलसम्पन्नः, विश्रान्त्वा पुनः वीर्यं सम्पाद्य, बाहिर्गतैः पुनः युद्धं करिष्यामि। वयं शस्त्रपीडितदेहाः, भग्नायुधध्वजकवचवाहनाः, विजयकाङ्क्षिणः, विजयाय दीप्तिमन्तः, यथा गणनेता लोकनाथाः।" मायायाः वचनं आकाशे श्रुत्वा, तारकः रक्तलोचनः, त्वरया दितिपुत्रैः अदितिपुत्रैः च सह, त्रिपुरं प्रविश्य, युद्धे मुदितः। तदा मायः मायाबलाधिपः, दानवर्षभः, आघात्य, त्वरया त्रिपुरं प्रविश्य, नीलमेघसदृशः सन्दृश्यते। सः दीर्घं उष्णं श्वासं निष्वस्य, मध्यस्थैः दैत्यैः साकं पश्यन्, कालरूपः लोकक्षयस्य समीपं चिन्तयति। तस्य पुरतः युद्धोत्सुकः इन्द्रः अपि भीतः; किन्तु सः प्रसिद्धः विद्युन्माली अपि अन्तं प्राप्तः।