तदा तैः शरैः पुनःपुनः प्रहृतैः सेनापतयः स्वदेहसारमिव त्यक्तवन्तः, पर्वताः सुवर्णमयूरूपमिव ददृशिरे। एवं दैत्याः तरुभिः, शिलाभिः, वज्रैः, शूलैः, परशुभिश्च आहताः, काचमिव प्रहारैः भग्नाः अभवन्। त्रिपुरा तु तदा महाबलैः भीषणैश्च दैत्यैः अधिष्ठिता, पूर्णचन्द्रोदयकाले समुद्रमिव, विराजमाना बभौ। दैत्याः तत्र घोषयामासुः— "एष तारको विजयते" इति; सेनापतयस्तु "इन्द्रो रुद्रश्च विजयतः" इति चुक्रुशुः। तस्मिन्भयङ्करे रणसागरे, शरैः निवारिताः विदारिताश्च योधाः, वारिवहमेघघोषमिव निनदन्तः, युयुधुः। भूमिः तु छिन्नहस्तमस्तकचिह्नैः, श्वेतध्वजछत्रैः च, मांसशोणितपूरितैः च, भयङ्करा बभूव। दानवगणाश्च सह अनुचरैः, महास्त्रैः प्रहृताः, आकस्मिकं व्योम्नि प्लुत्वा, अन्येषां पुरतः पतिताः। सिद्धाः, अप्सरसो, चारणाश्च, व्योम्नि विचरन्तः, तेषां प्रबलप्रहारैः प्रमोदिताः, "शुभम्! शुभम्!" इति प्रहृष्टाः चुक्रुशुः। अम्लानानि दिव्यदुन्दुभीनि, मेघनिनादवत्, व्योम्नि प्रनदन्ति स्म, मृगयूथमिव क्रुद्धानि। तत्र त्रिपुरायां दैत्याः, नागा इव बिलेषु प्रविशन्तः, रुषितमुखाः, नद्यः समुद्रमिव, नद्यः संप्रविविशुः। तारकाख्यायां पुरीं तु, देवाः सर्वतोऽस्त्रधारिणः, पक्षिणः पर्वताः इव, पतिताः। त्रिपुरायां सेनापतयः त्रिभिः विभागैः युयुधुः; विद्युन्मालि मयश्च तत्र युधि तरुभिः निमग्नौ इव बभूवतुः। तदा दैत्यपतिः विद्युन्माली, पर्वतसन्निभः दीप्तिमान्, घोरमायसदण्डं गृहीत्वा, नन्दिनं प्राहरत्। तेन दानवश्रेष्ठस्य दण्डेन दृढं प्रहृतः नन्दी, मधुना अभिभूतः नारायण इव, विव्यथे। नन्दीश्वरे तत्रतः निष्क्रान्ते, कीर्तिमन्तः प्रवीराश्च गणाः, क्रुद्धाः, असुरं विद्युन्मालिनं प्रति द्रुतवन्तः। तदा घण्टाकर्णः, शङ्कुकर्णः, महाकालश्च, सर्वान् गणान् तेषां च नायकान् शरवर्षेण अभ्यवर्षन्। पुनः पुनः स गणेश्वरश्रेष्ठान् विदारयन्, तान् प्रहरन्, मेघनिनादवत् भीमं निनदन्। तत्र प्रवृत्तयुद्धध्वनिना, सूर्यसन्निभः नन्दी, चेतनां प्राप्य, विद्युन्मालिं प्रति ससार। तदा नन्दी, रुद्रदत्तं, ज्वलनदीप्तं वज्रं, वज्राङ्गसन्निभाय दैत्याय, चिक्षेप। स तु घोरः वज्रः, मुक्तामणिविभूषितः, नन्दिनः बाहुप्रेषितः, दैत्यवक्षसि पतितः। तेन वज्रेण आहतः, वज्रसारदेहः स दैत्यः, इन्द्रवज्राभिहतः पर्वत इव, निपपात। नन्दिना हतः स्वामी दैत्यानां दृष्ट्वा, तस्य वंशविभूषणं विद्युन्मालिनं, दानवाः विलपन्तः, गणनायकाः पलायितवन्तः। तदा विद्युन्मालिनः पतनेन, क्लिष्टाः क्रुद्धाः च दानवाः, शोकाकुलाः, मेघा इव वृक्षपर्वतान् वर्षन्तः, वृष्टिं चक्रुः। महापर्वतैः पीड्यमानाः गणेश्वराः, स्तुत्याः पापवत्, किं कर्तव्यमिति न जानन्ति स्म। अथ तत्र महात्मा महाबलश्चासुरो नाम तारकः, नानापर्वतरूपेण, दीप्तिमान् बभूव। गणाः भग्नमस्तकाः, भग्नपादचिह्नितमुखाः, मन्त्रबद्धाः सर्पा इव बभूवुः। मायया आहताः मयेन, गणेश्वराः, कूजन्तः पञ्जरस्थपक्षिण इव, विचेष्टन्ते स्म। तारकाख्येन महात्मना असुरेण, सर्वा सेना अग्निना शुष्ककाष्ठमिव दग्धा। तदा तारकशरवृष्ट्या गणाः निवारिताः; मायया च तारकशरैश्च आहताः, गणेशाः, मूले भग्नवृक्षाः इव, क्लान्ताः अभवन्। पुनः अग्निः, ग्रहान्, मकरान्, सर्पान्, पर्वतान्, वानरान्, व्याघ्रान्, वृक्षान्, भीषणरूपिणः प्राणिनः च, अभ्यधावत्। मयस्य मायया, जलानि, वायवः, शरभाङ्गानि च, शत्रुषु पतितानि। तत्र मयस्य, तारकाख्यस्य मायया, मोहिता गणनायकाः, किंचिदपि न कर्तुं शक्ताः, निगृहीतेन्द्रियाः मुनिना इव। महाजलैः, वह्निभिः, गजैः, सर्पैः, सिंहैः, व्याघ्रैः, ऋक्षैः, राक्षसैः, दानवैश्च, तमसा मोहिता, ते समुद्रमध्ये गभीरं मार्गयन्त इव अभवन्। एवं गणेश्वराणां भग्नेषु, देवदानवानां घोषे, तदा देवश्रेष्ठाः, आयुधपाणयः, स्वान् रक्षितुम्, शत्रुसैन्यं प्रविविशुः। यमः कालयुधपाणिः, वरुणः, भास्करः, कुमारः च, सहानन्त्यैः अमरगणैः, इन्द्रः च स्वयम्, श्वेतैः ऐरावतगजेन, वज्रपाणिः, प्रविविशुः। मरुद्गणेश्वरः स्वपुत्रेण, सूर्यः स्वगणैः, त्रिनयनः प्रभामन्—एते सर्वे, मदमत्ताः, तद्रक्षितं शत्रुसैन्यम् प्रविश्य, बभूवुः। यथा मदोद्धता नागराजाः वनं प्रविशन्ति, सूर्यः मेघाकुलं नभः, सिंहा वा विरुद्धं स्थले गावां गणं, तथा देवाः तदानीं तदन्यसेनां समभ्यधावन्। तदनु गणाः, घातैः विह्वलितदानवानां सैन्यं, सूर्य इव मर्त्यतमः, वह्निरिव घनान्धकारं, विदारयामासुः। यथा चन्द्रमा रात्रौ संचिततमः शमयति, तथा तमः क्षीणं, शस्त्रतेजश्च वर्धितम्। क्षणमात्रं दिशां रक्षिणः, गणनायकाश्च, सिंहनादं कृतवन्तः; तत्र युद्धे, विकृतकायाः, भग्नाङ्गाः, छिन्नशिरसः, शरैः विदारितदेहाः, भग्नाः अभवन्। एवं तत्र त्रिपुरायां, भीषणं महायुद्धं प्रवृत्तम्, यत्र देवदानवगणाः, मायया, वीर्येण च, परस्परं समरमकरोताम्।