अन्ये तु मेघगर्जननिनादैः स्वनन्तः, मेघसमाना महाबलिनः सन्तः, सिंहनिनादैः स्वयम्भूता वाद्यस्वनैः स्वबलमाविष्कुर्वन्ति स्म। तेषां सिंहनिनादः सुराणां वाद्यानां च महाः स्वनः, दैत्यनिनादैः निगीर्णः, यथा मेघैः चन्द्रमा निगीयते। चन्द्रोदये पूर्णे समुद्रस्य यथा वर्धनं भवति, तथा तत्र त्रिपुरा, तीव्रैः महाबलिनः असुरैः पूर्णा, उन्मथिता सञ्जज्ञे। तत्र केचित् पुरदुर्गे स्थिताः, अन्ये द्वारेषु, केचित् निगृह्य निगृह्य गृहमध्ये विचित्रवेषधारिणः, किं एतदिति परस्परं पृच्छन्ति। केचित् सुवर्णमालाभूषिताः, दिव्यवस्त्रधारिणः, जलपूर्णमेघनिनादेन गर्जन्ति। अन्ये स्वगृहेषु, “किमेतत्? न जानामि। मम विज्ञानं अन्तर्निहितम्। त्वं शीघ्रं ज्ञास्यसि—कालः विस्तीर्णः,” इति वदन्ति। तत्र भूमिपतिः, सिंहवत् रथारूढः, त्रिपुरां समुपेत्य, यथा रोगः शरीरमुपेत्य तिष्ठति, तथा तत्र स्थितः। “सः कः अपि अस्तु, किमत्र मोहजं चिन्ता? आयुष्मन्, आयुधं गृहाण, मम प्रश्नः कुत्र स्थितः?” इति वदन्तः, दैत्याः त्रिपुरे परस्परं वाक्यैः प्रहरन्तः संप्राप्ताः। तारकाख्ये पुरे, तारकप्रमुखाः दैत्याः, कोपेन निर्गच्छन्तः, यथा महोरगाः बिलात् निर्गच्छन्ति। तान् निर्गच्छतः प्रमथगणाधिपतयः प्रतिरोधं चक्रुः, यथा गजपतयः सिंहगणनायकैः निरुद्धाः। तत्र गर्वितानां रूपाणि अग्निशिखावद् द्योतन्ते स्म, यथा वह्निशिखाः वातेन प्रज्वलन्ति। ते महाधनुषां संधानं कृत्वा, सर्वतः घोरस्वनं निर्माय, प्राणभक्षिभिः शरैः परस्परं ताडयन्ति स्म। मर्कटकर्णमृगमुखभीषणमुखवेषधारिणः प्रमथगणान् दृष्ट्वा, दानवाः स्वसौन्दर्येण गर्विताः, पुनः पुनः प्रहस्यन्ति स्म। लौहगदाकारबाहवः धनुषः संधाय, शरैः वीराणां कवचानि विदारयन्ति, यथा खगाः सरसि प्रविशन्ति। “क्व गच्छसि मृतः? वधिष्यामः त्वां, निवर्तस्व!” इति कठोरवचनैः दानवाः प्रमथगणाध्यक्षान् प्रति वदन्ति। प्रमथगणाः तीक्ष्णैः शरैः दैत्यदानवान् विदारयन्ति, यथा सूर्यकिरणाः मेघान् भिन्दन्ति; सिंहनेत्रसिंहगमना अपि, शिलाखण्डकाष्ठादिभिः, दानवान् विदारयन्ति। सा पुरी दानवैः सम्पूर्णा, आकाशे हंससमूहेन, वारिधौ मेघैः, यथा, आच्छन्ना बभूव। दैत्येश्वराः धनुषः संधाय, वज्ररश्मिविलग्नवर्णकायाः, घनानां घोरकाले यथा, वृष्टिदिनमिव निर्माय। प्रमथगणाधिपतयः शरैः बारं बारं ताडिताः, स्वशरीररसं मुमुचुः, यथा पर्वता सुवर्णं स्रवन्ति। दैत्याः वृक्षशिलावज्रशूलपरशुभिः ताडिताः, काचमिव विदलिताः। त्रिपुरा तदा महाबलिभीषणदानवैः आवृता, पूर्णचन्द्रोदये समुद्र इव, द्योतमानाभवत्। दैत्याः “जयति अयं तारकः!” इति घोषयन्ति, प्रमथगणाध्यक्षाः “जयति इन्द्रः रुद्रः च!” इति घोषयन्ति। तस्मिन् रणार्णवे, शरैः निबद्धाः, विदारिताः च, जलदघोषवद् शब्दयन्ति। रणभूमिः छिन्नबाहुशिरोवर्णध्वजछत्रैः, मांसशोणितपूर्णा, भीषणा बभूव। दानवाः प्रमथगणाश्च आकाशे उत्पत्य, महास्त्रताडिताः, अन्येषां पुरतः पतन्ति स्म। सिद्धाः, अप्सरसो, चारणाश्च, तेषां प्रहारैः हृष्टाः, “शुभम्! शुभम्!” इति शब्दयन्ति। अक्लिष्टानि दिव्यदुन्दुभयः आकाशे मेघनिनादवद् घोषन्ति, यथा क्रुद्धमृगाः। त्रिपुरायां दैत्याः, सर्पा इव बिलानि प्रविशन्तः, नदीव मुखरमुखाः, समुद्रं प्रविशन्ति। तारकाख्यायां पुरी, देवाः सर्वतः सज्जिताः, पक्षिराजाः इव पतन्ति स्म। त्रिपुरायां प्रमथगणाः त्रिधा विभक्ताः युद्धं कुर्वन्ति; विद्युत्माली मयश्च, तरुभिः समरे निमग्नौ। दैत्येश्वरः विद्युत्माली, पर्वतसारूप्यदीप्तिमान्, घोरं लौहगदं गृहीत्वा, नन्दिनं ताडयामास। दानवाधिपतेः गदया ताडितः, नन्दिः चचाल, यथा नारायणः मधुना प्रभावितः। नन्दीश्वरस्य तस्मात् प्रदेशात् निर्गमने, कीर्तिमन्तः क्रुद्धा गणाः, असुरं विद्युत्मालिनं प्रति धावन्ति। तदा घण्टाकर्णः, शङ्कुकर्णः, महाकालश्च, सर्वान् गणाधिपतीन् शरवृष्ट्या आच्छादयन्ति। पुनः पुनः सः गणेश्वरश्रेष्ठान् विदारयन्, तान् ताडयन्, मेघगर्जनवत् निनादयामास। तत्र युद्धध्वनिना, नन्दिः सूर्यसङ्काशः, चेतनां प्राप्य, विद्युत्मालिनं प्रति प्रधावन्। ततः नन्दिः, रुद्रप्रदत्तं ज्वलद्वज्रं, अग्निसमप्रभं, दैत्याय, वज्राङ्गसदृशगात्राय, प्रक्षिप्य, तं ताडयामास। स ज्वलद्वज्रः, नन्दिनः बाहुना मुक्तः, मुक्तामणिविभूषितः, दैत्यस्य वक्षसि निपतितः।