यः पन्थानं परित्यज्य विपथं प्रविशति, अथवा मार्गात् विचलति, तस्य विनाशः विहितः इति वेदविदः कथयन्ति। त्वं, अधर्मरथारूढः, मदोन्मत्तैः दानवैः सह, देवद्वेषिणां साहाय्यं कृत्वा, देवैः विरुद्धं आचरस्येव। एवं, दानवानां विनाशाय शङ्कितानि निमित्तानि दृश्यन्ते। रुद्रः, महाविश्वैः निर्मितं रथं समारुह्य, त्रिपुरं, मायां, त्वां च असुरान् विनाशयितुं आगच्छति। तस्मात्, सदा महद्भगवतः शरणं प्रार्थय; त्वं पुत्रेण दानवैः सह गन्तासि, हे मानद। एवं, दानवानां समीपं महाभयमुपगतम् उद्घोष्य, देवः पुनः देवाधिपतेः निवासं प्रत्यगच्छत्। नारदः ऋषिः यदा निर्गतः, तदा मायः दानवानां नायकः, वीरान् दानवान् समालोक्य, तान् सम्बोधयामास। "वीराः यूयम्, पुत्रवन्तः, धर्मं कृतवन्तः; देवैः सह युद्धाय सज्जः भवत, अस्माकं कोऽपि भयम् नास्ति। विजित्य, सर्वेऽमृतसभा-सदस्याः भविष्यामः; इन्द्रसहितान् देवांश्च हत्वा, असुराः लोकान् उपभोग्यन्ते। अतः, रक्षास्थानेषु दृढं स्थित्वा, शस्त्राणि गृहीत्वा, युद्धाय सज्जाः भवत; शस्त्राणि उत्तोल्य, जाग्रत।" "दानवाः, त्रिपुरेऽस्मिन् त्रिषु नगरेषु स्वस्थानेषु तिष्ठत; नगरेषु भेदनं न भवेत। ये वीराः देवाः आगता, तान् यत्नेन प्रतिषिध्य, बाणैः विद्धत।" इति दानुपुत्रान् सम्बोध्य, मायः देवगणनिग्राहकः, युवतीनां हृदयम् उद्वेजयन्, शीघ्रं त्रिपुरनगरं प्रविष्टवान्, राजन्। ततः, रजतसमानशुद्धचित्तः, भवं दिगम्बरं मधुरैः वाक्यैः पूज्य, मदनारि-अन्धक-विजयिनं देवदेवं शरणं प्रार्थितवान्। त्रिनेत्रः ज्वलनस्वरूपः मायां शरणागतं न व्याज्ञात, तथापि तस्य कामानुग्रहम् दत्तवान्; तेन दानवः शशाङ्कचिह्नितः निर्भयः अभवत्। तदनन्तरं, युद्धे, नारदः पुनः देवसेनां समीपं आगच्छत्; त्रिपुरात् आगत्य, स्वयं सभायां उपविष्टवान्। तत्र प्रदेशः विशालः प्रसिद्धः च, इलावृतनाम्ना, यत्र बलिः यज्ञं अकरोत्, यत्र बलिः निगृहीतः। तत्र देवाः उत्पन्नाः, त्रैलोक्ये प्रसिद्धः, यत्र विवाहाः, यज्ञाः, जातकर्मादिकाः क्रियन्ते। तत्र कन्यादानं देवकृत्यं च अभवत्; तत्र भवः सदा गणैः सह रमते। तत्र, मेरौ इव, लोकपालाः सदा स्थिताः; मधुकर्णः शशाङ्कधारी, महेश्वरं देवाधिपतिं गणैः सह सम्बोधयामास। "वासव, तव शत्रूनां नगरी त्रिपुरा दृश्यते, विमानैः पताकाभिः च शोभिता। एष घटना प्रसिद्धा, अग्निवत् तीव्रदाहिनी; एते पर्वतसमानाः, कुण्डलमुकुटैः भूषिताः। नगरदुर्गे, द्वारेषु, रक्षास्थानेषु दानवाः स्थिताः; मेघसदृशाः विकृतमुखाः दानवाः दृश्यन्ते। दैत्याः शस्त्रधारिणः, विजयाय यत्नवन्तः, पुरतः आगच्छन्ति। अतः, त्वं शतैः देवैः सह, स्वशस्त्रैः मित्रैः च, मम गणैः सह, महासुरान् विनाशय।" "अहं, उत्तमेन रथेन स्थिरः, पर्वतवत् नगरे पुरतः स्थित्वा, तव विजयाय अवसरं अन्वेष्यामि। यदा पुष्ययोगे त्रिपुराणि एकीभवन्ति, तदा एकेन बाणेन दग्ध्वा, इन्द्र, त्रिपुरं विनाशयिष्यामि।" इति भगवता रुद्रेण उक्त्वा, देवाधिपतिः सेना-संवृतः, त्रिपुरविजयाय निर्गतः। भीषणैः रथैः अग्रे गच्छन्तः, देवैः गणैः सह, सिंहनादैः गर्जन्तः, मेघवत् प्रवृत्ताः। तस्मिन् शब्दे, त्रिपुरदैत्या युद्धोत्सुकाः, उत्पत्य, शस्त्रगृहीताः, आकाशे गणेश्वरान् प्रति ययुः। अन्ये मेघनादैः गर्जन्तः, मेघवत् बलिनः, सिंहनादैः वाद्यैः च गर्जन्तः। देवानां सिंहनादः, सर्ववृन्दवाद्यनिनादः, दैत्यानां गर्जनैः निगीर्णः, यथा चन्द्रः मेघैः। यथा चन्द्रोदयात् समुद्रः पूर्णे चन्द्रे उत्क्षिप्यते, तथा त्रिपुरा क्रूरैः महाबलिभिः असुरैः पूर्णा उत्क्षिप्ता। तत्र, केचित् नगरदुर्गे स्थिताः, अन्ये द्वारेषु; केचित् रक्षास्थानेषु आरोहन्तः, वाक्यैः उद्विग्नचित्ताः। केचित् दानवाः सुवर्णमालाभूषिताः, दिव्यवस्त्रधारिणः, जलपूर्णमेघवत् गर्जन्ति। अन्ये विचित्रवस्त्रधारिणः गृहान्तरे एकमेकं पृच्छन्ति—"किमिदम्?" "किमिदम्? न जानामि; मम ज्ञानं अन्तः गूढम्। त्वं शीघ्रं ज्ञास्यसि—कालः विस्तीर्णः।" तत्र भूमिपतिः सिंहरथारूढः त्रिपुरं अभितः स्थितः, रोगवत् नगरे उच्चस्थितः। "यः कश्चित् स्यात्, भवतु; मोहः किम्? आगच्छ, शस्त्रं गृहाण—मम प्रश्नः कुत्र स्थास्यति?" एवं, परस्परं वाक्यैः आघात्य, त्रिपुरदैत्या एकमेकं समीपं आगत्य पृच्छन्ति।