यथा हंसाः मेघागमने विकीर्णाः भवन्ति, मृगाः वा सिंहभयात् पलायन्ते, तथा वयं दैत्यभयात् विचलन्तः, भगवन् पितामह, सर्वत्र भ्रमामः। दैत्यानां प्रपीडनात् पुत्राणां नामानि, पत्नीनां च नामानि, विस्मृतानि अस्माभिः, हे निष्पाप। दिव्यधामनां विनाशः, आश्रमाणां च नाशः, दैत्यैः मदमोहितचित्तैः क्रियते। यदि त्वं शीघ्रं लोकस्य रक्षां न करोति, दैत्यैः सम्पूर्णे लोके, तदा स देवहीनः, मनुष्यहीनः, आश्रमहीनः च भविष्यति, तेषां हिंसायाः कारणात्। एवं देवैः संबोधितः पद्मयोनिर्महात्मा पितामहः, इन्द्रादिभिः सह, चन्द्राननः देवांश्चेदमुवाच। मया यः निर्भयत्ववरः दत्तः, स हि, हे विप्रश्रेष्ठ, इदानीं समाप्तः, यथोक्तं पूर्वमेव, हे देवाः। तेषां तद् दुर्गं त्रिपुराख्यं, हे देवश्रेष्ठ, न बाणवृष्ट्या नाशनीयम्, किन्तु एकेनैव बाणेन। अत्र, हे देवश्रेष्ठ, भवतः कोऽपि त्रिपुरं दैत्ययुक्तं एकप्रहारमात्रेण नाशयितुं न शक्नोति। अल्पबलस्य बाणेन त्रिपुरं न नाश्यते; महादेवात्, प्रभोः, प्रजापतेः विना अन्यः कश्चन तद् कर्तुं न शक्नोति। तस्मात्, यदि यूयं सर्वे सह हरेः, यज्ञघ्नस्य, प्रार्थनां कुरुथ, स देवः त्रिपुरं नाशयिष्यति। प्राचीना येन वारः कृतः, शतयोजनविस्तीर्णः, स च भवेन एकप्रहारमात्रेण विनाश्यते; तथा पुष्ययोगे संनद्धाः सर्वेऽपि क्षणेनैव नाश्यन्ते। ततो देवाः संतप्ताः, 'गच्छामः' इति निर्णीय, पितामहसहिताः, भवन्तं भवं सभायाम् उपविविशुः। तत्र ते पश्यन्ति कालाग्रेन्द्रं, त्रिशूलधरं, गिरिवासिनं, मम च महात्मनन्दिनः च साकं। ते तं अजं देवं ददृशुः, वह्निसदृशप्रभं, वह्निकुण्डोपमनेत्रं, सहस्रसूर्याग्निसमप्रभं, अग्निमाल्यविभूषितम्। चन्द्रप्रभाभासं, चन्द्रात् सौम्यतरं मुखं, तं अजं नीलरक्तवर्णं, शंभुं गवांपतिं, वरदं, पार्वतीपतिं, उपसृत्य स्तुतिं चक्रुः। 'नमः भवाय, शर्वाय, रुद्राय, वरदाय, पशुपते अनन्ताय, उग्रजटिने। नमो महादेवाय, भीमाय, शान्तये त्र्यम्बकाय, ईशानाय, भयनाशनाय, अन्धकद्विषे। नमः शितिकण्ठाय, भीमाय, सृष्टिकर्त्रे ब्रह्मणा स्तुताय, कुमारारिद्विषे, कुमारपितरं च। नमः रक्ताय, धूम्राय, श्रेष्ठाय, उग्राय, नित्यशितिकण्ठाय, त्रिशूलिने, दिव्यशायिने। नमः सर्पाय, त्रिनेत्राय, हिरण्यरेतसे, अचिन्त्याय, अम्बिकानाथाय, सर्वदेववन्दिताय। नमः वृषध्वजाय, कपालिने, जटिने, ब्रह्मचारिणे, उदकात्तप्ताय, ब्राह्मणाय, अजिताय। नमः विश्वात्मने, विश्वसृजे, सर्वव्यापिने, सर्वस्थिताय, दिव्यरूपिणे, प्रभवे, दिव्यशंभवे। नमः सुलभाय, काम्याय, स्तुत्याय, पूज्याय सदा, भक्तवत्सलाय, भक्तानां मनसि यद् इच्छितं ददत्यैव।' एवं ब्रह्मणा सर्वैः देवैः च स्तुतः, भगवान् महेश्वरः प्रजापतिं इदं वचनमुवाच—'किं देवेषु महद्भयं जातम्?' 'स्वागतम्, देवाः! यद् मनसि अस्ति, तद् वदत; तत् क्षिप्रमेव दास्यामि, मम वः किंचित् न निगूढम्। अहम् अवश्यं वः कल्याणं करिष्यामि, हे देवश्रेष्ठाः, अहम् उग्रं तपः करोमि। ये वः द्वेष्टारः, ते मम अपि द्वेष्याः, घोरशक्तिसमन्विताः; तेषां नाशः भवेन वः कृते कर्तव्यः।' एवं स्नेहेन देवैः सह उक्तः, ब्रह्मणा सह सर्वे देवाः रुद्रं भाग्यवन्तमिति, यज्ञभागार्हमिति, प्रोष्य घोषितवन्तः। 'भगवन्, वयं घोरं तपः कृत्वा, दानवबलप्रपीडिताः, त्वाम् एव शरणं गताः। अस्ति एकः मायानामकः, दितिपुत्रः, त्रिनेत्रः, संग्रामप्रियः, येन त्रिपुरं दुर्गं निर्मितम्, श्वेतशिखरसंयुक्तम्। तस्मिन् दुर्गे आश्रिताः निर्भयाः दानवाः अस्मान् पीडयन्ति, हे महादेव, स्वकीयं सेवकं यथार्हं प्रेषय।' 'नन्दनादीनि उद्यानानि नष्टानि, सर्वाः च अप्सरः, रम्भाद्याः, दानवैः अपहृताः। इन्द्रस्य गजानाम्, कुमुद, अञ्जन, वामन, ऐरावतादीनां, दानवैः हरिताः, हे महेश्वर। इन्द्रस्य रथश्रेष्ठाः अश्वाः अपि दानवैः अपहृताः, ते च तेषां रथेषु नियोजिताः। यानि यानि रथाः, गजाः, स्त्रियः, वित्तं, अस्माकं, तानि सर्वाणि दैत्यैः अपहृतानि; अस्माकं जीवितं सन्दिग्धम्।' एवं शक्रपुरोगमैः देवैः उक्तः, त्रिनेत्रः वरदः भगवान् वृषारूढः तान् इदं वचनमुवाच—'यूयं दानवभयं मास्तु, त्रिपुरं दास्यामि, यथोक्तं कुरुत। यदि तद् नगरे सह तद्वासिभिः दग्धुम् इच्छथ, तर्हि मम युक्तं रथं सज्जयत; किं विलम्ब्यते?' एवं उक्ते, देवाः पितामहसहिताः, 'एवं भवतु' इति प्रत्युवाचुः, महादेवाय दिव्यं रथं निर्मितवन्तः। भूमिः च द्वौ कुबेरौ च रथचक्रे अभवताम्; मेरुशिरः रथस्य अधः, मन्दरः अक्षः अभवत्।