सर्वेभ्यः विवादं परिहृत्य, सत्यं समाश्रित्य, स्वप्नस्य फलम् अनुग्रहीतव्यं कालस्य च प्रवृत्तिं प्रतीक्ष्यतव्यमिति मम वचांसि श्रुत्वा, हे दक्षतनयाः, येषां चित्तानि कोपमर्ष्यद्वेषैः पूर्णानि, ते विनाशमार्गे प्रवर्तन्ते। तेषां स्वविनाशं ज्ञात्वा, दैवदुर्बल्यान्विताः ते असुरा अन्योन्यं क्रोधपूर्णनयनैः निरीक्षन्ते स्म। ततो दैवबलात् त्रिपुरनिवासिनः दानवाः धर्मसत्यं परित्यज्य अधर्ममार्गे प्रवृत्ताः। ते धर्मिष्ठान् ब्राह्मणान् द्वेष्टुम् आरब्धवन्तः, देवपूजां न कुर्वन्ति, गुरूणां न मानं कुर्वन्ति, अन्योन्ये च कोपमुपयन्ति। ते विवादेषु प्रवर्तन्ते, स्वधर्मस्य उपहासं कुर्वन्ति, परस्परं निन्दन्ति, केवलं स्वस्यैव चर्चा कुर्वन्ति। वृद्धेषु उच्चैः भाषन्ते, पूजिताः अपि न प्रत्युत्तरं ददति, सहसा रुदन्ति, तृष्णया च पीड्यन्ते। रात्रौ तु तक्रं लाजान् क्षीरं कपित्थानि च खादन्ति, अवशिष्टं खाद्यं त्यक्त्वा आवृत्य शय्यायाम् शेरते। मूत्रोत्सर्गानन्तरं पादप्रक्षालनं विना शुद्धिं कुर्वन्ति, मलिनाचारेन शय्यायां शेरते। भीत्याः मूषकः इव मार्जारात् पलायन्ते, स्वपत्नीं उपसृत्यापि शुद्धिं न कुर्वन्ति, गूढकर्मणि निर्लज्जाः भवन्ति। पूर्वं सुचारित्राः सन्तः, अधुना दुष्चरित्राः जाता, त्रिपुरनिवासिनः देवर्षीन् पीडयन्ति। मायया अपि निगृहीताः सन्तः, ते विवादेषु प्रवृत्ताः, ब्राह्मणानां हिंसां कुर्वन्ति, विनाशमार्गं प्रति प्रस्थिताः। वैभ्रजः, नन्दनः, चैत्ररथवनं, अशोकः, वराशोकः, सर्वकालवर्धनं च वनं—एतानि च स्वर्गं च, यत् देवालयं, यत् तपोवनं देवतानां, तानि सर्वाणि कोपितैः दैत्यैः विनष्टानि। देवायतनानि, देवाश्रमाणि च विनष्टानि, देवब्राह्मणपूजकाः विक्षिप्ताः, पापिष्ठैः अमराधिपैः जगत् शलभैः शस्यं इव पीड्यते। अधर्मिष्ठैः दुष्टैः दैत्यैः विजिगीषुभिः, लोका अपि तपोवनानि च विनश्यन्ति। दिव्यगणानां गर्जितैः भयभीतानि प्रजाः, त्रयो लोकाः भयमोहिताः तमसि प्रविष्टाः। तदा आदित्याः, वसवः, साध्याः, पितरः, मरुतां गणाश्च, सर्वे भीताः ब्रह्माणं पितामहम् शरणं ययुः। ते ब्रह्माणं सुवर्णपद्मासीनं समुपेत्य, पञ्चमुखं चतुरशीर्षं तं प्रणम्य, समं वदन्ति। "त्वया दत्तवररक्ष्याः दैत्याः त्रिपुरवासिनः अस्मान् पीडयन्ति; अतः, हे निष्पाप, तव अनुचरान् यथोचितं आज्ञापय।" "यथा मेघागमने हंसाः, सिंहभीत्या मृगाः, तथा, हे पितामह, वयं दैत्यभीत्या विचित्रं विचरामः। अस्माकं पुत्रपत्नीनाम् अपि नामानि विस्मृतानि, दैत्यैः विक्षिप्ताः वयं निष्पाप। देवायतनविनाशः, तपोवनभङ्गः, दैत्यैः मदगर्वमोहितैः कृतः। यदि त्वं शीघ्रं न रक्षसि, दैत्यैः पीडितं जगत् देवहीनं, नरहीनं, तपोवनहीनं भविष्यति।" एवं देवैः उक्तः, पद्मयोनेः पितामहः, इन्द्रादिभिः देवैः सह, शशिसदृशमुखः प्रत्युवाच—"मया यः अभयवरः दत्तः, सः, हे श्रेष्ठबुद्धे, यथोक्तं समाप्तः। तेषां त्रिपुरा दुर्गं, हे देवश्रेष्ठ, बाणवृष्ट्या न विनाश्येत, किन्तु एकेनैव बाणेन नाशनीयम्।" "यूयं मध्ये, हे देवश्रेष्ठाः, कोऽपि न दृश्यते यः एकेन बाणेन त्रिपुरां दैत्यान्वितां नाशयेत्। अल्पबलयुक्तेन त्रिपुरा न नाश्येत; महादेवात् महेश्वरात् प्रजापतेः ऋते अन्यः कश्चन न शक्नोति। अतः, यदि यूयं सर्वे सह हरेः यज्ञघ्नस्य प्रार्थनां कुरुथ, सः देवः त्रिपुरं नाशयिष्यति।" "पूर्वैः एकं शतयोजनं दीर्घः प्रतिबन्धः कृतः; यथा सः एकेन प्रहारेण भवेन विनाश्यते, तथैव पुष्ययोगे समस्तानि क्षणेन विनश्येयुः।" इति श्रुत्वा, देवाः दुःखिताः "गच्छामः" इति उक्त्वा, पितामहेन सह भवस्य सभां प्रविशन्ति। ते पर्वतवासिनं, त्रिशूलधरं, भूतभाव्यनाथं, महात्मना नन्दिना मया च सह, भवम् अपश्यन्। अनघं देवं, अग्निसदृशतेजसम्, अग्निकुण्डोपमानयनम्, सहस्रसूर्याग्निभास्वरम्, ज्वलद्भूषणं च दृष्टवन्तः। चन्द्रसमानप्रभं, चन्द्रात् सौम्यतरं मुखं, नीलरक्तवर्णं, पशुपतिं शम्भुं, वरदं, पार्वतीपतिं, तं देवं उपगम्य स्तुतिम् अकरोत्। "नमः भवाय, शर्वाय, रुद्राय, वरदाय, पशूनां पतये, जटिलाय, नित्याय, उग्राय। नमः महादेवाय, भीमाय, शान्तये त्र्यम्बकाय, ईशानाय, भयघ्नाय, अन्धकासुरनाशनाय। नमः नीलकण्ठाय, भीमाय, सृष्टये, सृष्टिपूजिताय, कुमारशत्रुनाशनाय, कुमारपितरि। नमः रक्ताय, धूम्राय, श्रेष्ठाय, उग्राय, नित्यनीलशिखण्डिने, त्रिशूलिने, दिव्यशय्याय। नमः सर्पाय, त्रिनेत्राय, हिरण्यरेतसे, अचिन्त्याय, अम्बिकापतये, सर्वदेवपूजिताय।