दैत्यशत्रूणां नगराणि तु दिव्यरत्नभूषितानि, शतसहस्रप्रासादैः उच्चैः शिखरिभिः शोभमानानि, देवद्विषां तु तानि नगराणि विराजन्ति स्म। सर्वाणि तु कामस्थानानि, सर्वलोकातिरिक्तानि, उद्यानैः सरःस्वल्लीभिः, कूपैः पद्माकुलैः सरोवरैश्च समृद्धानि। तत्र अशोकवनोपमाः काननानि, कोकिलकूजननिनादितानि, दिव्यसभाभिः, उत्तमचतुष्कम्भगृहैः च शोभितानि आसन्। सप्ताष्टदशतलप्रासादाः, मायया सुसंस्कृताः, नानाविधध्वजपताकाभिः मालाभिश्च शोभिताः, तत्र दृश्यन्ते स्म। तत्र महतीं नूपुरध्वनिं, सुरभिगन्धं, सुशोभितं, सुस्निग्धं, पुष्पभक्ष्यसमर्पणं च आसीत्। यज्ञधूमैः तमोवृतानि स्थानानि, पूर्णकलशैः समृद्धानि, आकाशावरणं हंसपङ्क्तिवत् आभासमानानि आसन्। त्रिपुरानगरे गृहारोहाः मुक्ताहारमालाभिः शोभमानाः, चन्द्रशोभया हसितमिव दृश्यन्ते स्म। जतीमल्लिकादिगन्धैः, धूपैः, नित्यं पञ्चेन्द्रियसुखैः, सुसङ्गतानां पुरुषाणामिव, तानि गृहाणि सुरभिणि आसन्। तस्य त्रिपुराया: प्राकाराः सुवर्णरजतताम्ररत्नैः भूषिताः, पर्वतकोटिसदृशाः आसन्। प्रत्येकस्मिन्नेव नगरे शतशः सहस्रशश्च द्वाराणि, ध्वजपताकाभिः भूषितानि, पर्वतशिखराणिव दृश्यन्ते। त्रिपुरान्तर्गताः नगरीः नूपुरध्वनिभिः रम्याः, स्वर्गातिशयिनीं प्रभां बिभ्रतीः, कन्यागृहानि च तत्र आसन्। उद्यानैः, विनोदवनैः, तडागैः, वटमण्डपैः, सरःस्वल्लीभिः, नद्यः, वनानि, उपवनानि च तत्र आसन्। दिव्यभोगैः, नानारत्नभूषणैः, सुन्दरपुष्पराशिभिः च तानि नगराणि शोभितानि; त्रिपुरायाः निर्गमाः शतशः गभीरकूपैः, मायया निर्मितैः, रक्षार्थं स्थिताः। तं मायया अद्भुतकौशलात् निर्मितं दुर्गं श्रुत्वा, दितिसुताः, देवशत्रवः, राजानः, सहस्रशः, अनन्तवीर्यसम्पन्नाः, समाययुः। तेऽसुराः, गर्विताः, शत्रून् निगृह्य, त्रिपुरां पूरयामासुः, पर्वतगजसमुदायवद्, यथा मेघसमूहेन व्याप्तं नभः। यदा त्रिपुरायाः दुर्गं मायया, तेनासुरशिल्पिना, निर्मितं, तदा तत् शरणस्थानं देवासुरयोः वैरबद्धयोः अभवत्। स्वपत्नीपुत्रैः सह, कालसदृशैः आयुधधारिभिः, मायया उपदिष्टाः, ते गृहाणि प्रविश्य, हृष्टाः आसन्। तत्र वनमृगानां सिंहाः, सागरे मकराः, क्रोधदुष्टभावसम्पन्नाः, देहसमूहैः सह, तत्र आसन्। एवं तु तत्र नगरे देवशत्रवः शक्तिमन्तः प्रविश्य, त्रिपुरा दशकोटिदैत्यसमूहैः आपूर्यत। सुतलात्, दानवानां पातालतः, पर्वतवासिनश्च, मेघसमूहवत् समागताः। यः कश्चन त्रिपुराश्रयः कामः, स तत्र प्राप्तः, मायया तस्य तस्य इच्छानुसारं सिद्धः। शरदिन्दुसंध्यायाम्, पद्माकुलेषु सरःस्वल्लीषु, आम्रवनोद्यानेषु, तापसकाननेषु च, तेषां रमणीयानि स्थलानि आसन्। स्वदेहाः चन्दनलेपिताः, मदोन्मत्तगजाः, दिव्यभूषणवस्त्रैः, सुन्दरमाल्यगन्धैः अलङ्कृताः। प्रियाभिः स्त्रीभिः, कलाकौशलयुक्ताभिः, सदा दैत्याः प्रियजनैः सह प्रमोदन्ते स्म। मायया निर्मिते तस्मिन्स्थले, महाऽसुराः, स्वयमेव, अर्थधर्मकामेषु चित्तं निबध्नन्ति स्म। त्रिपुरासंयुक्तानां देवशत्रूणां तु, त्रिपुरायां कालः स्वर्गवासिनामिव सुखेन व्यतीतः। पुत्राः पितॄन्, पत्न्यः पतिं, भक्त्या सेवन्ते स्म; विवादरहितं, स्नेहपूर्णं जीवनमासीत्। त्रिपुरावासिनां, बलिनामपि, अधर्मः न बाधते स्म; दितिसुताः त्रिपुरायां हरं देवालये पूजयन्ति स्म। मङ्गलदिनघोषाः, आशीर्वादाः, वेदध्वनयः, नूपुरस्वनबंसीवीणानादैः सह, त्रिपुरायां प्रतिश्रूयन्ते स्म। उत्तमस्त्रीणां हासः, हृदयस्पर्शी, नित्यं त्रिपुरायां श्रूयमानः, दैत्येश्वरान् मोदयति स्म। देवपूजनं, ब्राह्मणसंमाननं च कुर्वन्तः, धर्मार्थकाममन्त्रपठनेन, तेषां महाकालः व्यतीतः। ततः, दारिद्र्यं, मात्सर्यं, तृष्णा, क्षुधा, कलहविग्रहौ च, त्रिपुराम् एकत्र प्रविशन्ति स्म। सायं संध्यायां, भयप्रदाः ते, त्रिपुरायां प्रविश्य, जनसमूहेषु रोगाणामिव शरीरेषु, संचारं कृतवन्तः। सर्वे ते मायया त्रिपुरान्तरालयं प्रविश्य, दैत्यान् स्वप्नेषु भीषणरूपेण प्रादृश्यन्त, ततः तेषु प्रविशन्ति स्म। यदा सहस्रांशुः, शुभप्रभास्रोतः सूर्यः उदितः, तदा माया सभाम् प्रविश्य, द्विसूर्ययोः पुरतः मेघ इव, अधिष्ठात। सुवर्णमणिसंयुक्ते दिव्ये आसने, मेरुशिखरसमप्रभे, सुवर्णगिरिशिखरस्थ इव, जलप्रवाहयुक्ते, उपविवेश। तस्य पार्श्वयोः तारेकः विद्युन्माली च दैत्यौ, मायायाः समीपे, युवराजगजयोः गजेन्द्रस्य पार्श्वे इव, उपविशतुः। तदा सर्वे देवशत्रवः, अमर्षपूर्णाः, स्थिरमासनानि गृहीत्वा, देवविपक्षदैत्या युद्धविक्षताः, सभायां निषेदुः। सर्वेषां सुखोपविष्टानां तु, मायया, मायासम्भवः, दैत्येभ्यः इदं वचनं अब्रवीत्— "हे खेचराः, हे दक्षपुत्राः, शृणुत! भीषणं स्वप्नं मया दृष्टम्।