अत्र अन्तःपुरे रुद्रस्य देवालयाः सन्ति, तथा च मण्डपाः, सरांसि, तडागानि, जलाशयाः च दृश्यन्ते। तत्र उद्यानानि, सभागृहाणि, विहारवनानि च सन्ति; दानवानां रमणीयः विहारः अपि तत्र एव अस्ति। एवं नगरशिल्पी मनसि नगरेषु कल्पितवान्; मयः नाम नगरशिल्पी त्रिपुरं नाम नगरं निर्मितवान् इति श्रुतम्। मयेन कृष्णायाम् आयसस्य नगरी निर्मिता, तत्र तारकः नाम प्रभुः अधिपः अभवत्। रजतस्य नगरी, पूर्णचन्द्रवत् दीप्तिमती, विद्युन्माली नाम दानवः मेघसमानः प्रभाः तस्य अधिपः अभवत्। सुवर्णमयी नगरी अपि मयेन निर्मिता, तत्र मयः स्वयं प्रविश्य स्वामी अभवत्। तारकस्य नगरी शतयोजनविस्तारा आसीत्, विद्युन्मालिनः नगरी अपि शतयोजनदूरस्थिता। मयस्य नगरी महती मेरुपर्वतसदृशी आसीत्; पुष्ययोगे सः तां निर्मितवान्। स दानवः त्रिपुरं निर्मितवान्, यथा त्रिनेत्रः पुष्पकं; मयः यत्र यत्र गतवान्, तत्र तत्र नगराणि निर्मितवान्। वरुणस्य प्रदेशे शतशः सहस्रशः सुवर्ण-रजत-आयसनिर्मितानि उत्तमानि प्रासादानि आसन्। देवशत्रूणां नगराणि रत्नैः भूषितानि, शतशः प्रासादैः उच्चैः भवनैः पूर्णानि, दीप्तिमन्ति आसीन्। सर्वाणि तानि कामस्थानानि, सर्वलोकात् अधिकानि, उद्यानैः, तडागैः, कूपैः, पद्मपूर्णैः सरांसि च शोभितानि। अशोकवनसदृशाः उपवनाः, कोकिलानां कलरवेन गुञ्जितानि, शोभनाः सभागृहाणि, उत्तमानि चतुर्स्तम्भभवनानि तत्र आसन्। सप्त, अष्ट, दशतलानि भवनानि, मयेन सुसम्पादितानि, ध्वजपताकाभिः, मालाभिः विभूषितानि तत्र आसन्। तत्र कुण्डलानां निनादः, सुरभिगन्धः, सुसज्जितानि, पुष्पनैवेद्यैः पूजितानि च आसन्। हविस्मोकस्य तमसा आवृतानि, पूर्णपात्रैः युक्तानि, आकाशच्छादनसदृशानि, हंसपङ्क्तिसदृशानि तत्र आसन्। त्रिपुरायाः नगरे भवनानि पङ्क्तिशः स्थितानि, मुक्ताजालैः शोभितानि, चन्द्रस्य सौन्दर्येन हसन्ति इव। मल्लिका, जातिपुष्पैः, अन्यैः पुष्पैः, धूपैः च सुरभितानि, पञ्चेन्द्रियसुखैः पूर्णानि, उत्तमानां सहवाससदृशानि भवनानि आसन्। त्रिपुरायाः त्रिनगरीणां प्राकाराः सुवर्ण-रजत-ताम्र-रत्नैः भूषिताः, पर्वतदुर्गसदृशाः आसीन्। प्रत्येक नगरे शतशः द्वाराणि दृष्टानि, पताकाध्वजैः शोभितानि, पर्वतशिखराणि इव। त्रिपुरायाः नगर्यः नूपुरध्वनिभिः रमणीयाः, स्वर्गात् अधिकविभवयुक्ताः, तत्र कन्यायाः नगर्यः अपि आसन्। उद्यानैः, रमणीयस्थानैः, तडागैः, वटवाटिकाभिः, सरांसि, नद्यः, वनानि, उपवनानि च तत्र आसन्। दिव्यसुखानि, रत्नविभूषणैः भूषितानि, पुष्पसमूहैः शोभितानि, त्रिपुरस्य निर्गमाः गम्भीरशतखातैः, मायायाः मायासिद्धदुर्गरूपेण निर्मिताः। तस्य अद्भुतनगरस्य श्रवणेन, मायायाः कौशलनिर्मितस्य, दितिसुताः—देवशत्रवः, राजानः, सहस्रशः, अनन्तवीर्ययुक्ताः—त्रिपुरं आगच्छन्। ततः असुराः, गर्विताः, शत्रून् दब्ध्वा, त्रिपुरं पूर्णम् अकुर्वन्, पर्वतगजसदृशाः; यथा मेघाः आकाशं जलैः पूरयन्ति। यदा त्रिपुरदुर्गं मायेन निर्मितं, तदा तत् दुर्गं देवासुरयोः शत्रुभिः शरणस्थानं अभवत्। पत्न्यः पुत्रैः सह, मायायाः उपदेशेन, मृत्युसदृशाः, सशस्त्राः, गृहाणि प्रविश्य, हृष्टाः अभवन्। वनस्थे बहवः सिंहाः, समुद्रे मकराः, तीव्रकोपाः, कटुत्वेन, देहसमूहाः तत्र आसन्। तथा देवशत्रवः शक्तिमन्तः तत्र वासं अकुर्वन्; त्रिपुरा दशकोटिदैत्यैः पूर्णा आसीत्। सुतलात्, दानवपातालस्थानात्, पर्वतवासिनः अपि, मेघसदृशाः, एकत्र समागताः। यः यः त्रिपुरे शरणं प्राप्नोति, तस्य तस्य कामं मायः मायया पूरयति। शशांकप्रभायाम् रात्रौ, पद्मयुक्तसरांसि, आम्रवनानि, तपस्विवनानि च तत्र आसन्। स्वदेहेन्दनस्य लेपनं, मदोन्मत्तगजाः, शोभनाभरणवस्त्रैः भूषिताः, सुंदरमाल्याङ्गरागैः अलङ्कृताः। प्रियाभिः स्त्रीभिः, निपुणनृत्यलीलाभिः, दैत्याः नित्यं प्रियजनैः सह हृष्टाः अभवन्। मायायाः निर्मिते स्थले, महाअसुराः, हर्षपूर्णाः, स्वेच्छया अर्थधर्मकामेषु मनः न्यस्य, रमन्ति स्म। त्रिपुरायाः सम्बद्धानां देवशत्रूणां, स्वर्गवासिनाम् इव, कालः सुखेन गच्छति। पुत्राः पितृभ्यः सेवां कुर्वन्ति, पत्न्यः पतिभ्यः, कलहवर्जिताः, स्नेहपूर्णः व्यवहारः तत्र आसीत्। त्रिपुरवासिनां, महाबलिनाम् अपि, अधर्मः कश्चन न अभवत्; दितिसुताः त्रिपुरमन्दिरे हरस्य पूजनं अकुर्वन्। शुभदिनसूचनाः घोषिताः, आशीर्वादाः, वेदघोषः, नूपुरध्वनिः, वंशनादः, वीणानादः च मिश्रितः। त्रिपुरे उत्तमानां स्त्रीणां हासः, हृदयस्पर्शी, नित्यं श्रूयते, दैत्येश्वरान् आनंदयन्।