सर्वतः हिमपरिपूर्णगुहाभिः पर्वतान्तरालैश्च तदाश्रमं नित्यं मनुष्यैः दुर्लंघ्यं समन्तात् परिवृतम् आसीत्। तत्र पूर्वसंस्कृतभक्तिः महात्मा राजा पुरूरवा देवदेवस्य प्रसादेन तदाश्रमं समुपजगाम। स तु मद्रराजः श्रान्तिशमनं मनोहरं शतशः सुरम्यपुष्पैः स्वयमत्रिणा समलङ्कृतं पुण्यं शुभदं तदाश्रमं साक्षात् प्रेक्ष्य विस्मितः अभवत्। तत्र द्वौ महती शिखरिणौ, विस्तीर्णवर्णौ, हिमसंवृतौ दृष्टौ; तयोः मध्ये तृतीयं शिखरं परमोत्कृष्टं समुत्थितम्। स शिलासमूहः नित्यतप्तः, नित्यं मेघरहितः, पश्चिमदिशि वृक्षेषु अधः स्थितः। तत्र मल्लिकालतान्वितस्य रम्यस्य गुहायाः दर्शनं अभवत्; जिज्ञासायुक्तः स राजा तामन्तरं प्रविवेश। सा गुहा घनतमसा पूर्णा, नाल्वा इव संकीर्णा; तस्याः नाल्वायाः परिमाणं गत्वा, स्वाभरणप्रभया स्फुरन्ती दृष्टा। सा देशः अतीवोन्नतः, गम्भीरः, वक्रः, यत्र न सूर्यः प्रकाशते, न चन्द्रः च प्रभां ददाति। तथापि स देशः नित्यं दिवा इव प्रकाशमानः, दिवा-निशं च दीप्तः, एकक्रोशातिरिक्तपरिमाणः, सरोवरशोभितः आसीत्। तस्मिन् सरसि पर्वतसङ्गतानि मञ्चानि सर्वतः, सुवर्णरजतपद्मरागवृक्षैः भूषितानि। तत्र नानाविधानामणिपुष्पैः दीप्तमानानि, तस्मिन्नाम्भसि पद्मरागमणिदलानि पद्मानि विराजन्ते। हिरण्मयमध्यभागानि, हरितमणिनीलमणिपत्रयुक्तानि, सुरभिणि च तानि, हीरकसन्तानविलसिता, राजन्। तत्र जलस्य तले न हीरकैः पूर्णता, किं तु नानाविधानामणिभिः आवृतम्; शङ्खशुक्तिकचपद्मिनां वासस्थानम्। तत्र मकरमत्स्याः, भीमकूर्माः, हरितमणिखण्डानि, सहस्राणि च हीरकाणि सन्ति। पद्मरागमणयः, इन्द्रनीलमणयः, महानीलमणयः, राजन्, सर्वविधानि स्पटिकमणयः, कर्कोटकशिलाः च। ताम्रखण्डानि, शेषांशाः, मुख्यः राजावर्तः, सुरम्यलोचनमणयः च तत्र सन्ति। सूर्यचन्द्रमणयः, गहननीलवर्णयुक्तः, प्रभायुक्तः रम्यः स्यामन्तकमणिः च तत्र दृश्यते। देवमणयः, नागमणयः, स्फटिकः, पिङ्गमणिः, पुखराजमणयः, हरितमणिपुष्परजः च तत्र। नीलमणयः, सुगन्धिकमणयः, राजमणयः, मुख्यः वज्रमणिः, ब्रह्ममणिः च तत्र सन्ति। तारा इव रूपधारिणां मणीनां मुक्ताफलानि भूषितानि। तत्र जलं स्नानशैत्यं नाशयन्ति, सुखोष्णं; वैदूर्यशिलायामन्तः तदम्बुधिः शोभते। तस्याः सरसः मापनं द्विशतधनुष्मात्रं, चतुरस्रं, रमणीयं, त्रयाणां तपसा निर्मितम्। तत्र तस्यां शोभायुक्ते द्वीपे गुहाद्वारसदृशं प्रदेशं समन्ततः सुवर्णमयं, राजेन्द्र। तत्रैव शिलातले सुरम्यं पद्मिनीतीरं, शीतलपानीययुक्तं, जलजानां पुष्पैः अलङ्कृतम्। तच्च सरः व्योमवत्, चतुरस्रं, मनोहरम्; तस्य जलं मधुरं, लघु, शीतलम्, सुरभि च। न तृष्णां जनयति, न च उदरं पूरयति, परमं सन्तोषं महत् सुखं च देहे ददाति। तस्मिन्नम्भसि मध्ये तपोबलात् त्रयाणां निर्मितं प्रासादमस्ति, यस्य द्वारे सुवर्णमयी सेतुशोभा, सर्वरत्नमयश्च। स प्रासादः शशाङ्ककान्तिसदृशः, रजतमयः, वैदूर्यशिलातलैः रम्यैः, शुद्धप्रवालरजतपंक्तिभिः शोभितः। तत्र नीलमणिस्तम्भाः, हरितमणिमञ्चाः, हीरकजालसन्तानैः स्फुरन्तः, रम्यः, मनोहरः च दृश्यते। तत्र तस्मिन् प्रासादे भगवान् देवदेवः जनार्दनः शेषशय्यायां सर्वाभरणभूषितः शयानः आसीत्। तस्य एकं जानु वक्रम्, चक्रपाणेः श्रीपतिः पादः फणिनाथस्य फणे स्थितः, अपरः पादः अपि तथा। एकः पादः लक्ष्म्याः अङ्के, या शेषस्य फणं शमयति, तस्य भुजः कङ्कणभूषितः शेषस्य फणायां स्थितः। एकः भुजः शिरसः पृष्ठे, अन्यः प्रसारितः। वक्रजानुनी मणिकङ्कणेन भूषितम्; अन्यः भुजः किंचित् वक्रः, नाभिदेशे स्थितः। तस्य तृतीयचतुर्थयोः भुजयोः एकः पारिजातमालां धारयति, नासाग्ररेखां अनुसरन्। तस्य पादं लक्ष्मीः पद्मदलकराभ्यां मर्दयति; स माल्याकिरीटकण्ठकङ्कणैः अलङ्कृतः। स एव मेखलाङ्गदाङ्गुलीयैः भूषितः, तस्य शोभनं तेजस्वि शिरः मणिमयशेषफणायां विश्रान्तम्। स देशः, यस्य तत्त्वं अज्ञातमासीत्, अत्रिणा स्थापितः, नित्यं सिद्धर्षिभिः पूजितः, वंशपुष्पमालाभिः अलङ्कृतः। तत्र तस्य देहः दिव्यगन्धैः अनुलेपितः, सुरधूपैः सुरभितः, नित्यं च सिद्धैः उत्तमफलैः समर्पितः।