पर्वतानां शिखरिषु कन्दरासु च साक्षात् राजा स्वयमवसत्। तत्र शिलाः दिव्यं दुग्धमिव स्रवन्त्यः, अमृतसदृशं मधुरं, कंटकरहितं चासीत्। कदाचित् तत्र महिषाः, क्वचित् अजाः सर्वत्र दृश्यन्ते स्म; शिलासु क्वचित् दुग्धपूरिताः, क्वचित् दध्ना युक्ताः, बहिः क्वचित्। एतद् दृष्ट्वा भूमिपतिः परमं हर्षमवाप; तत्र दिव्यानि सरांसि नद्यश्च निर्मलजलानि सन्ति स्म। विविधेषु स्थलेषु तत्र किञ्चिदुष्णाः, किञ्चित् शीतलाः स्रोतांसि प्रवहन्ति स्म; गिरिगुहाः सर्वत्र रमणीयाः आसन्। पञ्च योजनपर्यन्तं तत्र हिमवृष्टिर्नासीत्; तस्य रम्यस्य पर्वतशिखरस्य पार्श्वेषु हिमरहितं भूषणमासीदिति। तत्र, राजन्, एकं श्वेतं शिखरं पर्वतेश्वरस्य स्थितम्, यत्र मेघाः सर्वदा सह तुषारं वृष्टवन्ति। अन्यत्र शिखरे मेघाः नित्यं वर्षन्ति स्म, तत्र श्रेष्ठशिखरं शिलावृष्ट्या सिञ्चन्ति स्म। तत्राश्रमः परम रमणीयः, यत्र कामधुग्धाराः प्रवहन्ति स्म, वृक्षफलानि च नित्यं सुफलानि, देवानां श्रेष्ठानां भोग्यत्वेन। सततं भ्रमरैः, दिव्याभिः स्त्रीभिश्च सेव्यमानः, गीतैः कीर्त्यमानः, स सर्वपापक्षयकरः पर्वतसदृशः आसीत्। तत्र कपयः क्रीडन्तः स्थानान्यन्यत् प्रतिपद्य, हिमपुञ्जाः निर्मिताः, ये शशाङ्कमण्डलसदृशाः प्रकाशन्ते स्म। स आश्रमः सर्वतो हिमगुहाभिः पर्वतवेष्टनैश्च परिवृतः, नित्यं मनुष्यैः दुर्गमः आसीत्। स महाबुद्धिः राजा पुरूरवाः, यस्य भक्तिः पूर्वमेव स्थापिताऽभूत्, देवादिदेवस्य प्रसादात् तमाश्रमं समुपजगाम। ततः स आश्रमः श्रान्तिहारी, मनोहरः, शतशः सुगन्धिपुष्पैः विभूषितः, अत्रिणा स्वयमुपकल्पितः, शुभः सौभाग्यदायकश्च, मद्रराजस्य पुरतः प्रकटितः। तत्र द्वे महती शिखरे, विविधवर्णे, हिमाच्छादिते, तयोर्मध्ये तृतीयं शिखरं परम उन्नतम्। तदनाद्युष्णशिलानिर्मितं, नित्यं मेघरहितं, पश्चिमदिशि वृक्षमध्यगतम्। तत्र मल्लिकालतान्वितं रम्यं गुहां ददर्श; स राजा कौतूहलेन प्रविवेश। सा गुहा तमसा घना, नाल्वाप्रायसंकीर्णा, तस्याः पारं गत्वा स्वाभरणदीप्त्या प्रकाशमाना बभौ। तद् स्थलम् अतीवोन्नतम्, गम्भीरं, वक्रं, न तत्र सूर्यः प्रकाशते, न चन्द्रः च। तथापि सदा दिवसमिव दृश्यते, दिवा-रात्रौ प्रकाश्यमानं, कोटिमितं विस्तारं, सरोवरशोभितं च। तस्याः सरसः सर्वतो गिरिसंलग्नानि वेदिकाः, सुवर्णरजतविद्रुमवृक्षैः भूषिताः। नानारत्नमालापुष्पैः शोभमानाः, तत्र पद्मरागपत्राणि पद्मानि सरसि व्याप्तानि। वज्रकुड्मलसमूहैः, सुरभिभिः, हरितमणि-नीलमणिपत्रैश्च संयुक्तानि, राजन्। तेषां मध्ये सुवर्णमिव कर्णिकाः; तत्र सरसि भूमिः वज्रैः न पूरिता। नानाविधरत्नैः संवृता सा, जलचराणां—शंखशुक्तिप्रवालानां—निवासभूता। तत्र गजेन्द्रमीनाः, भीमकच्छपाश्च, हरितमणिखण्डानि, सहस्राणि वज्राणि च। पद्मराग, इन्द्रनील, महानीलमणयः, राजन्, सर्वविधानि स्पटिकरत्नानि, कर्कोटकशिलाश्च। ताम्रखण्डानि, शेषांशांश्च, राजावर्तप्रधानानि, सुन्दराक्षरत्नानि च। सूर्यचन्द्ररत्नानि, नीलतमःशिला, स्यamantकद्युति-युक्तानि च खण्डानि। देवरत्नानि, नागरत्नानि, स्फटिक, गोमेद, पुष्यराग, हरितमणिधूलि च। नीलमणि-सुगन्धिकरत्नानि, राजरत्नानि, वज्रश्रेष्ठानि, ब्रह्मरत्नानि च। तारारूपिणां मणीनां मुक्ताफलानि शोभन्ते। तद् जलं स्नानशैत्यं शमयति, सुखोष्णं, वैदूर्यशिलायां तद् सरः शोभते। तस्य मापं द्विशतधनुष्मितं, समचतुरस्रं, रमणीयं, त्रयाणां तपसा निर्मितम्। तस्यां रमणीयद्वीपे, गुहाद्वारसदृशं देशं सुवर्णमयं, राजेन्द्र। तत्रैव शिलातले रम्यं पद्मसरोऽपि दृश्यते, निर्मलशीतपानीययुक्तं, जलजनैः शोभितम्। स तद् सरः व्योमसदृशं, चतुरस्रं, मनोहरं, तस्य जलं मधुरं, लघु, शीतलम्, सुरभि च। न तेन कण्ठः शुष्यति, न उदरं पूर्यते, परं परमं तृप्तिं महत् सुखं च तनुते। तस्य मध्ये दिव्यं प्रासादं तिष्ठति, त्रयाणां तपसा निर्मितम्, सुवर्णसेतुबन्धनं द्वारे, सर्वरत्नविभूषितं च। स प्रासादः चन्द्रकिरणसदृशः, रजतनिर्मितः, वैदूर्यसोपानैः, शुद्धविद्रुमवेधिभिः शोभितः। नीलमणिस्तम्भैः महद्भिः, हरितमणिवेदिकाभिः, वज्रजालप्रभाभिः स्फुरन्, सुन्दरः, मनोहरः च विराजते।