स राजा तत्र विचरन् mañjulītaka-nām्नः पक्षिणः, dātyūha-पक्षिणः, भāradvāja-पक्षिणः, चष-पक्षिणः, अन्यांश्च बहून् रमणीयान् पक्षिसंघान् दृष्टवान्। तत्र सः नानारूपाणि मांसभक्ष्य-जन्तून्, हरिणान्, महाहरिणान्, व्याघ्रान्, केशरिनः सिंहान्, सिंहान्, चित्रकान्, शरभान्, वृकान् च अपश्यत्। बहून् ऋक्षान्, तरक्षून्, लाङ्गूलिनः कपीन्, कपीन्, शशकान्, कादम्ब-पक्षिणः, मार्जारान्, वातवेगान् च अपि सः दृष्टवान्। मूषकान्, नकुलान्, शृगालान्, वृक्षरम्य- सिंहान्, मदोन्मत्त-गजान्, महिषान्, ऋष्यान्, वृषान्, उष्ट्रान्, मृगान्, गौरान्, गर्दभान् अपि तत्र दृष्टवान्। तत्र मेषाः, अजाः, मृगाः, श्वानः, नीलवर्ण-जन्तवः, महोरगाः, उग्राः पशुमातरः अपि आसन्। दंष्ट्रिलः वराहाः, शरभाः, बकाः, कशम्बर-सदृशाः पक्षिणः, उग्राः, माल्यधराः, कृष्णपुच्छाः द्वारवत्सलाः अपि तत्र सन्ति स्म। दंष्ट्रिणः जन्तवः, खराः, वराहाः, अश्वाः, तुंगाः गर्दभाः अपि तत्र आसन्—हे मद्राधिप, ये सामान्यतः विरोधिनः, तत्र परस्परं न द्वेषं कुर्वन्ति स्म। तेषां पशूनां, ये सामान्यतः वैरिणः, तत्र एकत्र शान्तया वसन्तीन् दृष्ट्वा, राजा महदाश्चर्यं प्राप, स च आश्रमः अत्रेः पुरा निवासः आसीत्। अत्रेः कृपया सः आश्रमः तेजस्वी बभूव, स्थावर-जङ्गमैः परिपूर्णः, तत्र परस्परं हानिः नासीत्, यद्यपि स्वभावतः ते परस्परं हिंसकाः। तत्र सर्वे मांसभक्ष्य-जन्तवः दुग्ध-फलाद्यैः जीवितवन्तः; एवं महात्मना अत्रिणा सृष्टाः। पर्वतशृङ्गेषु कन्दरासु च सः राजा स्वयम् वसन्, तत्र शिलाः दिव्यं दुग्धं स्रवन्त्यः आसन्, अमृतोपमं, कंटकरहितम्। कदाचित् महिषाः, कदाचित् अजाः सर्वत्र आसन्; शिलाः दुग्धपूर्णाः, अन्यत्र दध्ना पूर्णाः, बहिः च। एवं दृष्ट्वा, भूमिपतिः परमं हर्षं प्राप; दिव्यानि सरांसि, नद्यः शुद्धजलानि तत्र आसन्। तत्र विविधेषु स्थानेषु शीतोष्ण-स्रोतांसि, पर्वतगुहाः सर्वत्र रमणीयाः। पञ्च-योजनपर्यन्तं तत्र हिमपातः नासीत्; तस्य रम्यस्य शिखरस्य पार्श्वेषु हिमं नास्ति। तत्र, हे राजन्, एकं श्वेतं शिखरं पर्वतेश्वरस्य, यत्र मेघाः सदा सह हिमपातं कुर्वन्ति। अत्रान्यत् शिखरं यत्र मेघाः सदा वृष्टिं कुर्वन्ति, उत्तमशिखरं शिलानां वर्षेण सिञ्चन्ति। तस्य आश्रमस्य सौन्दर्यं मनोहारी, यत्र कामधेनु-समानि स्रोतांसि स्रवन्ति, वृक्षफलानि सदा देवश्रेष्ठानां योग्यफलानि। सदा मधुकरैः सेव्यमानः, दिव्याङ्गनाभिः, गीतैः कीर्त्यमानः, स पापं नाशयति, पर्वत इव दारुणः। तत्र कपीन्द्राः स्थानात् स्थाने क्रीडन्ति, हे नराधिप, हिमराशयः चन्द्रमण्डल-प्रभया द्योतमानाः निर्मिताः। स आश्रमः सर्वतः हिमपूर्ण-गुहाभिः पर्वत-परिखाभिश्च परिवृतः, सदा मनुष्यैः दुरापः। तं महराजं पुरूरवसं, पूर्वमेव भक्तिसंस्थं, स आश्रमः देवदेवस्य कृपया प्राप्तः। ततः सौम्यः श्रान्तिहारी, मनोहरः, शतशः रमणीयपुष्पैः विभूषितः, स्वयं अत्रिणा सुसज्जितः, शुभः, कल्याणदायकः आश्रमः मद्रराजस्य पुरतः प्रकटितः। तत्र द्वौ महाशिखरौ, विविधवर्णौ, हिमाच्छादितौ, तयोर्मध्ये तृतीयः शिखरः अतीवोन्नतः। सः शाश्वतः तापसिला-निर्मितः, सदा मेघरहितः, तस्याधस्तात् पश्चिमदिशि वृक्षेषु मध्ये। जाम्बूनद-लतानां परिवेष्टिता रम्या गुहा दृष्टा; उत्सुकः सः राजा तत्र प्रविवेश। तत्र घनान्धकारा, नाल्वसदृश-संकीर्णा, नाल्वपरिमाणं गत्वा, स्वाभूषण-तेजसा प्रकाशितवती। सा गुहा अतीवोन्नता, गम्भीरा, वक्रा, यत्र न सूर्यः प्रकाशते, न चन्द्रः द्योतते। तथापि सदा दिवसमिव प्रकाशमाना, दिनरात्रौ प्रकाशितवती, एकातिक्रोषपरिमिता, सरोवर-शोभिता। तस्याः सरःपर्यन्ते पर्वतसंलग्नाः वेदिकाः, सुवर्ण-रजत-विद्रुमवृक्षैः शोभिताः। नानारत्नपुष्पैः, विभूषण-तेजसा द्योतमानाः, तस्मिन् सरसि पद्मराग-पत्राणि पद्मानि आसीन्। वज्र-केसरसमूहैः, सुरभिभिः, मारकत-नीलमणि-पत्रैः सहितानि, हे राजन्। तेषां मध्ये सुवर्णमयं केन्द्रं, हे नृपते; तस्मिन् सरसि भूमिः वज्रैः न पूरिता। सा नानारत्नैः आच्छादिता, जलचराणां निवासः—शंख, शुक्ति, कौड्यः, हे राजन्। तत्र मकराः मत्स्याः, उग्राः कूर्माः अपि; मारकतखण्डाः, सहस्राणि वज्राणि च। पद्मराग, इन्द्रनील, महानीलमणयः, हे राजन्, सर्वविधाः स्पटिकमणयः, कर्कोटक-रत्नानि च। ताम्रखण्डाः, शेषांशाः, मुख्यः राजावर्तः, सुन्दराक्षि-रत्नानि च। सूर्य-चन्द्र-रत्नानि, गाढनीलमणयः, प्रभायुक्तः रम्यः स्यामन्तकमणिः। देव-नागरत्नानि, स्फटिकः, पद्मरागः, पुखराजः, मारकत-धूलिः। नीलमणि, सुगन्धिका, राजरत्नानि, हे राजन्, मुख्यं वज्रं, ब्रह्मरत्नं च तत्र आसीत्। एवं स राजा, तस्य अद्भुतस्य, पुण्यस्य, रमणीयस्य आश्रमस्य सौन्दर्यं, ऐश्वर्यं च दृष्ट्वा, परमं विस्मयं, हर्षं च प्राप्तवान्।