राजन्, तत्र तस्मिन् दिव्ये प्रदेशे जलस्थलजन्यैः मूलैः, फलैः, विशेषतः पुष्पैः, नानाविधैश्च निवारशस्यैः, यत् तपस्विभिः भोक्तुं योग्यं, सर्वं समुपलभ्यते। न तत्र किञ्चिद् धान्यं, न शस्यं, न शाकं, न फलमस्ति, न मूलं, न कन्दः, न पुष्पं, यद् न दृश्यते, हे राजन्। यद् देवतासु जातं नागलोके, यद् मानवेषु वर्धते, यद् सरःषु वा वनेषु वा उत्पद्यते, तत् सर्वं तत्र विराजते, न किञ्चिद् अभाव्यमस्ति, राजेन्द्र। सर्वाणि तत्र सदा ऋतूनुसारं नित्यपुष्पफलानि, अक्षयाणि भवन्ति; मद्राधिपतिः तद् सर्वं स्वतपसः प्रभावेन अपश्यत्। स च तत्र नानारूपाणि विहगजातीन् अपश्यत्—मयूरान्, पद्मान्, कलविङ्कान्, कोकिलांश्च। तत्र कादम्बकान्, हंसान्, कोयष्टीन्, खञ्जरीटान्, कुररान्, कालकूटान्, खट्वाङ्गान्, व्याधांश्च दृष्टवान्। गोक्ष्वेडकान्, कुम्भान्, धार्तराष्ट्रान्, शुकान्, बकान्, घाटुकान्, चक्रवाकान्, कटुकान्, टिट्टिभान्, भटांश्च अपश्यत्। पुत्रप्रियान्, लोहपृष्ठान्, गोचर्मान्, गिरिवर्तकान्, कपोतान्, कमलान्, सारिकान्, जीवजीविकांश्च ददर्श। लावकान्, वर्तकान्, वार्ताकान्, रक्तवर्त्मान्, प्रभद्रकान्, ताम्रचूडान्, हेमचूडान्, ग्राम्यकुक्कुटान्, दारुकुक्कुटांश्च अपश्यत्। कपिञ्जलान्, कलविङ्कान्, कुङ्कुमचूडान्, भृङ्गराजान्, सीरपादनामान्, भू्लिङ्गान्, नूतनडिण्डिमांश्च दृष्टवान्। मञ्जुलीतकान्, दात्यूहान्, भारद्वाजान्, चषान्, अन्यांश्चान्ये रमणीयविहगगणान् अपश्यत्। तत्र नानारूपाणि मांसभक्षजानि पशुविशेषान्, मृगान्, महाशार्दूलान्, केशरिलान्, सिंहान्, व्याघ्रान्, शरभान्, वृकान् च ददर्श। बहून् भल्लूकान्, तृणचन्द्रान्, लाङ्गूलिनः कपीन्, वानरांश्च, शशकान्, कादम्बकान्, मार्जारान्, वातवेगांश्च अपश्यत्। मूषिकान्, नकुलान्, शृगालान्, वृक्षानन्दिनः सिंहान्, मदोन्मत्तगजान्, महिषान्, वृषभान्, उष्ट्रान्, हरिणान्, गौरान्, गर्दभांश्च ददर्श। तत्र मेंढाः, अजाः, मृगाः, श्वानः, नीलवर्णाः पशवः, महोरगाः, भीममातरश्च आसन्। दन्तिनः, शरभाः, बकाः, कशम्बरसदृशविहगाः, भीमाः, माल्यधराः, कृष्णपुच्छाः द्वाररक्षकाश्च आसन्। दन्तिनः, खराः, वराहाः, अश्वाः, खड्गिनः, गर्दभाश्च, हे मद्रराज, तत्र परस्परविरोधिनः अपि, न कदापि वैरं कुर्वन्ति। एवं तानि परस्परविरोधिनि प्राणीनि तत्र वने सह निवसन्ति इति दृष्ट्वा, स राजा महत्तरं विस्मयं जगाम; तद् पुण्याश्रमं पूर्वं अत्रेः निवासः आसीत्। तस्य कृपया, तद् आश्रमं तेजसा युक्तं, स्थावरजङ्गमैः प्राणिभिः परिपूर्णं, परस्परहानिं न कुर्वन्ति, स्वभावतः द्वेष्यत्वेऽपि। तत्र सर्वे मांसभक्षका दुग्धफलोपजीविनः आसन्; अतीव महात्मना अत्रिणा एवं सृष्टाः। गिरिपृष्ठेषु कन्दरासु च स एव राजा निवसन्, तत्र शिलाः दिव्यं दुग्धं स्रवमाणाः आसन्, अमृतोपमं, कण्टकहीनं च। कदाचित् महिषाः, कदाचित् अजाः सर्वत्र दृश्यन्ते; शिलाः दुग्धपूर्णाः, अन्यत्र दध्ना पूरिताः, बहिः अपि। एवं दृष्ट्वा भूमिपतिः परमं हर्षमवाप; तत्र दिव्यानि सरांसि, नद्यश्च निर्मलवारिण्यः आसन्। तत्र नानादेशेषु कूपाः, कचित् उष्णोदकाः, कचित् शीतलाः; गिरिगुहाः सर्वत्र रमणीयाः। पञ्चयोजनपर्यन्तं तत्र हिमपातः नास्ति; तस्य शोभनस्य शिखरस्य पार्श्वेषु हिमरहितं सर्वत्र। तत्र, राजन्, हिमालयेशस्य श्वेतं शिखरम् अस्ति, यत्र मेघाः सदा हिमपातं सहिता वहन्ति। अन्यत् शिखरं तत्र, यत्र वर्षद्रुमाः सदा वर्षन्ति, उत्तमं शिखरं शिलावृष्ट्या सिञ्चन्ति। तद् आश्रमं रमणीयं, यत्र कामदुधाः सरितः प्रवहन्ति, वृक्षफलानि सदा फलवन्ति, श्रेष्ठदेवताभ्यः युक्तानि। सदा भृङ्गैः, दिव्याङ्गनाभिः सेव्यमानं, गीतनिनादितं, सर्वपापविनाशनं, पर्वतवत् घातकम्। तत्र वानराः स्थानान्तरं क्रीडन्ति, नराधिप, हिमराशयः निर्मिताः, चन्द्रमण्डलसदृशप्रभाः। तद् आश्रमं सर्वतः हिमपूर्णगुहाभिः, पर्वतवेष्टितं, सदा दुर्गमं मानवानाम्। सः महाबलः राजा पुरूरवा, पूर्वसिद्धभक्तिः, देवदेवस्य प्रसादेन तद् आश्रमं प्राप्तवान्। ततः तद् आश्रमं, श्रमापहं, रमणीयं, शतशः सुन्दरपुष्पैः विभूषितं, स्वयं अत्रिणा सम्यक् विन्यस्तं, शुभमङ्गलप्रदं, मद्रराजाय प्रादुरासीद्। तत्र तौ महाशिखरौ, विशालवर्णौ, हिमच्छन्नौ, तयोः मध्ये तृतीयं शिखरं, अतीवोन्नतम्। नित्यतप्तशिलारूपं, सदा मेघरहितं, तस्य अधः पश्चिमदिशि वृक्षमध्यगते। मालतीलताभिः परिवृतं रम्यां गुहां स राजा दृष्टवान्, कौतूहलेन प्रविष्टवान्। घनतमसवती, नाल्वसदृशसंकीर्णा, नाल्वमात्रं गत्वा, तदन्तः स्वर्णाभरणप्रभया दीप्तिमती बभौ। तद् स्थानं, अतीवोन्नतम्, गम्भीरं, वक्रं च, यत्र न सूर्यः प्रकाशते, न चन्द्रः शोभते। तथापि, सदा दिवसमिव, दिनरात्र्योरपि प्रकाशितं, एकक्रोशात् अधिकं विस्तारमस्ति, सरोवरशोभितं च। तस्याः सर्वतो गिरिपृष्ठेषु, सुवर्णरजतविद्रुमवृक्षैः शोभिताः मञ्चाः आसन्।