सागरस्य राज्ञ्याः सा पुण्या नदी, सर्वर्षिषिसंसेविता, सर्वलोकानां मनःकौतूहलजननी, मनोहररूपा च, सर्वभूतहिताय सदा प्रवहन्ती, स्वर्गमार्गप्रदा, तटेषु सघोषगवसंघैः संकुला, सुशोभिता, शैवालरहितजलधारा च आसीत्। हंसक्रौञ्चकुलनिःस्वनैः प्रतिध्वन्यमाना, जलकुसुमैः विभूषिता, गम्भीरवर्तुलवर्त्मना, विस्तीर्णतटया, द्वीपश्रोणिसमानया, सा नदी शोभते स्म। नीलवारिजाक्ष्या, विकचपद्मवदनया, हिमफेनवसनया, शोभनया, चक्रवाकश्रियं वहन्त्या, बकपङ्क्तिपरिलिप्तया, चलमत्स्यभ्रुकुट्या, सा तटिनी रमणीया आसीत्। स्वजलोत्पन्नगजकुम्भसमुन्नतस्तनया, हंसनूपुरमञ्जीरनिनादया, कमलनालवलयमालया भूषिता सा नदी, स्वसौन्दर्येण सदा मदमत्ताः अप्सरसां गणाः गन्धर्वैः सहिताः, मध्याह्ने क्रीडन्ति स्म, हे राजन्। अप्सरसां शरीरात् निष्पिष्टं विमलकुङ्कुमं वहन्ती, तस्याः तटे स्वयमेव जातपुष्पविविधगन्धयुक्ता सा नदी सुरभिः आसीत्। तरङ्गसमूहेन संकुलं तस्याः जले, सूर्यबिम्बस्य दर्शनं दुर्लभं जातम्; तत्र देवसमाजोत्सवध्वनिभिः भूषिता सा नदी आसीत्। दिव्यस्त्रीणां स्तनसम्भूतचन्दनलेपेन, इन्द्रकपोलजलसम्भिन्नेन, मधुपैः सेव्यमानं तस्याः जलम् आसीत्। तटेषु सुरभिपुष्पवृक्षसमलङ्कृतं, भ्रमरगुञ्जितनादेन व्याकुलं च वातावरणं तत्र आसीत्। तस्याः तटे, कामेन सदा प्रेरिताः, पशवः, वनाश्रमवासिनः तापसाः, देवाः अप्सरसां सहिताः च, रमन्ते स्म। तत्र, शुद्धदेहाः, देवैः अपि पूजिताः, पद्मचन्द्रमुख्यः दिव्यकन्यकाः, बहुशः दृश्यन्ते स्म। सा नदी सदा देवगणैः, पुलिन्दैः, राजसमूहैः, व्याघ्रगणैः च, पीड्यमाना जलं वहति स्म। दिव्यपानीययुक्ता, तारागणयुक्ताकाशसदृशशुद्धया, धर्मात्मनां कामदायिनी, तां राजा अपश्यत्। तस्याः तटे उज्ज्वलकाशग्रामशोभा, पूर्णचन्द्रकान्तिवत्, नानारूपवृक्षैः समलङ्कृता, रम्या सा नदी, सदा मुनिसुरसमूहेन सेव्यमाना, शोभते स्म। सा भक्तजनानां सकलदुःखनाशिनी, नद्यः समूहेन अनुगता, महर्षिभिः च सदा सेविता आसीत्। मानवान् आत्मसुतवत् रक्षन्ती, हिमसमूहैः सदा संयुक्ता, देवगणैः च सदा सहिता, स्वार्थाय जनैः सदा प्रार्थिता च सा नदी आसीत्। सिंहहस्तिहृतया, सुवर्णभूषितया, सूर्यरश्मिशीतोष्णया, अपत्यसमृद्धया, यशसा चन्द्रसमया, तां राजा अपश्यत्। तां पुण्यां नदीं दृष्ट्वा, तस्य वातेन श्रमः नष्टः, स राजा अग्रे गच्छन्, हिमवत्पर्वतम् अपश्यत्। स पर्वतः नानावर्णशिखरैः व्याप्तः, दिवं विदारयन् इव, यत्र विहङ्गमाः अपि न स्वच्छन्दं गच्छन्ति, सिद्धपथरहितः च आसीत्। सर्वतः तत्र नद्यः प्रवाहनिनादेन आकाशं पूरयन्त्यः, अन्यः शब्दः न श्रूयते स्म, शीतलसुखमयं तद्विषयम् आसीत्। तत्र राजा तं पर्वतम् अपश्यत्, दिव्यदेवदारुवनैः नीलवर्णवसनवत्, शुद्धसरोवरस्नाततटे, मेघवस्त्रपरिधानवत् च। कुतश्चित् धवलमेघपट्टशिरोभूषणं, अन्यत्र चन्द्रसूर्यशिखरमौलिं, क्वचित् सर्वाङ्गं हिमलेपनं, अन्यत्र खनिजरेखाभिरलङ्कृतं, सः पर्वतः आसीत्। क्वचित् चन्दनलेपनं पञ्चाङ्गुलिप्रयुक्तमिव, उष्णे अपि शीतलप्रदं, शिलाश्येन पथि अप्सरसां रक्तलाक्षारुणपदचिह्नानि दृश्यन्ति स्म। क्वचित् सूर्यरश्मिस्पृष्टं, क्वचित् तमसावृतं, केषुचित् स्थलेषु तीक्ष्णतोयरन्ध्रवह्न्यः जलं पिबन्तः इव दृश्यन्ति स्म। क्वचित् विद्याधरसमूहैः क्रीड्यमानः, अन्यत्र किन्नरगणगीतैः शोभितः, सः पर्वतः आसीत्। क्वचित् गन्धर्वाप्सरसां दिव्यपुष्पपतनैः, विशेषतः सन्तानकादिद्रुमसम्भूतैः, शोभितः; अन्यत्र गन्धर्वशयनविसृस्तैः कुसुमैः विभूषितः। क्वचित् स्थगितवातवेलायां श्यामघनतृणसमलङ्कृतभूमिः, अन्यत्र पुष्पसमृद्धया शोभाम् अधिगच्छति स्म। सः पर्वतः तपस्विनां शरणम्, कामिनां दुर्लभः, मृगैः संचरितः, गजैः भग्नमहाद्रुमैः च शोभितः। तत्र सिंहनिनादेन भीषयमानः प्राणिनः, गजराजगणैः चञ्चलैः अपि न श्रान्तैः दृश्यन्ति स्म। तस्य शैलस्य शिखरेषु तपस्विनः, गजगणः, रत्नोत्पत्तिभिः त्रैलोक्यं भूषयन्तः, शोभन्ते स्म। सः पर्वतः नागानां नित्यशरणं, नागैः सेवितः, रत्नसमृद्ध्या नागसमः इव दृश्यते स्म। तत्र मन्दतपसा सिद्धिः लभ्यते, तस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापक्षयः जायते। क्वचित् महाप्रपाततोयवातसमाहितभूमिः, सदा तृप्तिः दृश्यते। क्वचित् शिखराणि उन्नतानि, जलसञ्चयात्, तप्ततप्तसूर्यप्रभावात्, चिन्त्यगम्यानि जातानि। महादेवदारुद्रुमशाखाभिः, अन्यैश्च महावृक्षैः, अविच्छिन्नैः, वेणुवनैः स्तम्भवत्, शोभितः सः पर्वतः आसीत्। तस्य महाशिखराणि हिमछत्रवत्, शतप्रपाततोययुक्तानि, शब्देन जलप्राप्तिः, गुहाः हिमनिवारिताः च। तस्य भूमेः रक्ताभतटं दृष्ट्वा, मद्राधिपः राजा हृष्टः तत्र विचरन्, किञ्चित्कालानन्तरं किञ्चित् देशं प्राप। दिव्ययोगेन, सः तस्यैव पर्वतराजस्य अतीव रमणीयं, अन्यमानुषैः अगम्यं, देशं प्राप्तः।