जम्बू-नाम्ना तस्य वृक्षस्य द्वीपः जम्बूद्वीपः अभिधीयते। स विशालः, सहस्र-योजन-विस्तीर्णः, पुनः शतगुणेन महत्तरोऽस्ति। तत्र वृक्षराजस्य ऊर्ध्वं व्याप्तं नभः, तस्य जम्बूफलस्य रसः नदीरूपेण प्रवहति। सा नदी मेरुं परिक्राम्य पुनः जम्बूवृक्षस्य मूलं प्रति प्रत्यागच्छति; इलावृतवासिनः तं रसं सदा हर्षेण पिबन्ति। जम्बूफलरसपानात् तान् वृद्धिः न बाधते; न तृषा न श्रमः न चान्यदुःखं तत्र विद्यते। तत्र जाम्बूनदं नाम सुवर्णं देवाभरणं जायते, यत् इन्द्रगोपवर्णं दीप्तिमन्तं भवति। सर्वतरुवल्लीफलेषु शुभं रसः तत्र, सुवर्णं यत् निर्गच्छति, शुद्धं देवाभरणं भवति। तेषां मूत्रपुरीषं च मृतदेहं च सर्वतोऽष्टदिशं भूमिः भगवतः प्रसादेन ग्रसति। हिमालये सर्वे राक्षसाः पिशाचाः यक्षाश्च निवसन्ति; हेमकूटे गन्धर्वाः अप्सरसः समूहैः सह प्रसिद्धाः। तत्र सर्वे नागाः—शेषः, वासुकिः, तक्षकः—निवसन्ति; महान् मेरौ त्रिंशत्त्रयः शुभयज्ञपुरुषाः विहरन्ति। अयं पर्वतः नीलमणिकैः वैदूर्यरत्नैः शोभितः, सिद्धाः ब्रह्मर्षयः च तत्र वसन्ति; दैत्यदानवानां मध्ये श्वेतपर्वतः प्रसिद्धः। शृङ्गवान् पर्वतश्रेष्ठः पितॄणां प्रतिपथः, एवं नव-जनपदाः भारतस्य मया वर्णिताः। एतेऽपि भूतैः संचरद्भिः स्थिरैः च वासिताः; तेषां वृद्धिः देवैः मानवैः च नानारूपेण दृश्यते, गणनातीताः, श्रद्धेयाः साधकाय। जनार्दन, बुधपुत्रस्य कर्माणि, श्राद्धस्य पुण्यं च, सर्वपापहरं, मया श्रुतम्। वत्सायाः दाने, कृष्णाजिनस्य दाने, वृषस्य मोचने च फलं श्रुतम्। बुधपुत्रस्य राज्ञः रूपं श्रुत्वा, केशव, मम जिज्ञासा जाता; तत् विस्तरेण वद। कस्य कर्मणः फलात् स राजा पुरूरवाः तादृशं रूपं, परमं सौभाग्यं च प्राप्तवान्? देवेषु पूजिता उर्वशी, त्रैलोक्यश्रेष्ठा, मनोहराः गन्धर्वाः अपि, सर्वं त्यक्त्वा तं राजानं सर्वात्मना अन्वगच्छत्। शृणु, कस्य कर्मणः फलात् राजा पुरूरवाः तादृशं रूपं, परमं सौभाग्यं च प्राप्तवान्। पूर्वजन्मनि स राजा पुरूरवाः, पुरूरवः नाम्ना प्रसिद्धः, मद्रदेशस्य अधिपः आसीत्। चाक्षुषवंशे, चाक्षुषमन्म्वन्तरे, स राजा राजधर्मैः युक्तः, रूपे तु हीनः आसीत्। कस्य कर्मणः फलात् मद्राधिपः पुरूरवाः राजा अभवत्, कस्य कर्मणः फलात्, सारथिपुत्र, स सुदर्शनः अभवत्? द्विजग्रामे एकः श्रेष्ठः ब्राह्मणः पुरूरवाः नाम, पूर्वजन्मनि महान् राजा नदीतीरे आसीत्। तस्मिन जन्मनि मद्रराजः पुरूरवाः, ब्राह्मणः आसीत्, अनघ, द्वादश्यां। स राज्यकामः उपवासनं कृत्वा जनार्दनं पूजयामास, स्नान-लेपन-व्रतं विधिवत् अकरोत्। उपवासस्य फलात् मद्रदेशे राज्यं निर्बाधं प्राप्तवान्; किन्तु स्नान-लेपनं उपवासे कृत्वा रूपहीनः जातः। तस्मात्, राजन्, उपवासी स्नान-लेपनं यत्नेन वर्जयेत्, यत् रूपनाशनं भवति। एतत् सर्वं तव पूर्वजन्मनि यत् मद्राधिपस्य कर्म, उक्तम्; तस्य राज्ञः कथा शृणु। स सर्वराजधर्मैः युक्तः, किन्तु रूपहीनत्वात् जनानां प्रीतिं न अलभत्। रूपकामः स मद्रनाथः तपस्यै संकल्पं कृत्वा, राज्यं मन्त्रिणः समर्प्य, हिमशैलं प्रति निर्गतवान्। स दृढनिश्चयः, महात्मना प्रसिद्धः, पादैः गत्वा स्वदेशसीमायाः तीर्थं, स्वनदीं द्रष्टुं प्रययौ। स एरावतीं नाम नदीं रम्यां अपश्यत्। सा हिमशैलसम्भवा, तीव्रवाहिनी, शीतलस्निग्धा हिमांशु-रश्मिवत्। राजा तां नदीं अपश्यत्, या सुवर्णाभा हिमवत्, तस्य दीप्तिः हिमशैलस्य तुल्या आसीत्। स दिव्यां पुण्यां हेमवतीं नदीं अपश्यत्, या सदा गन्धर्वैः सेविता, इन्द्रेण पूजिता। सा सर्वतः शोभिता, दिव्यहस्तिनां मदेन सिक्ताः, मध्ये सदा इन्द्रधनुषः वर्णैः दीप्यमाना। महान् राजा पुरूरवाः तां अपश्यत्, या तपस्विनां आश्रयः, श्रेष्ठब्राह्मणैः सेविता, सुवर्णवर्णा। शुक्लहंसपङ्क्तिभिः आच्छादिता, काश्मीरपङ्कजैः अलङ्कृता, पुण्यैः अभिषिक्तेव दृश्यते; तां दृष्ट्वा स परमं हर्षं अनुभूतवान्। सा पुण्या, शीतला, रम्या, मनसि हर्षवृद्धिकारी, रूपेण वर्धमान-अपचययुक्ता, सोमरूपा इव मनोहराः। शीतल-तीव्रवाहिनी, द्विजसमूहैः सेविता, हिमवतः कन्येषु श्रेष्ठा, नृत्यतरङ्गैः शोभिता। तस्य जलं अमृतसदृशं, तपस्विभिः शोभितम्, स्वर्गसोपानं, सर्वपापनाशिनी।