सहस्राणां स्त्रीणां मध्ये स राजा बहूनां पतिर् भूत्वा, दशसहस्रग्रामसमृद्धिं भुङ्क्ते। तस्य स्वर्णमणिनूपुरध्वनिना सुप्तस्य जागरणं जातं, महाभोगैः समन्वितः पुनः तं तीर्थं अन्वेष्टुम् इच्छति। स सदैव शुक्लवासाः, नियमशीलः, आत्मसंयमयुक्तः, एकवारं भोजनं कृत्वा मासमेकं राज्यं करोति। तदा स शतस्त्रीणां स्वर्णाभरणयुक्तानां प्राप्नोति, पृथिव्याम् उदधिपर्यन्तां महराजा भवति। धनधान्यसम्पन्नः स सततं दाता भवति; महाभोगैः सम्पूर्णः स पुनः तं तीर्थं प्राप्नोति। तत्र रम्ये सन्ध्यातीरे ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः, उपोषितः शुचिः, सन्ध्याकाले ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। यः कोऽपि कोटितीर्थे प्राणान् त्यजति, स दिवि कोटिकोटिवर्षाणि पूज्यते। तत्र स्वर्गात् पुण्यक्शये पतितः, गगनात् पतितः, सुवर्णरत्नमुक्ताभरणयुक्ते समृद्धकुले रूपवांश्च जायते। भोगवतीं गत्वा, वासुकेः उत्तरतः, तत्र दशाश्वमेधकं नाम तीर्थं विद्यते। यः तत्र अभिषेकं करोति, अश्वमेधसमानं फलम् अश्नुते; स धनवान्, रूपवान्, दक्षः, उदारः, धर्मिष्ठश्च भवति। चतुर्वेदफलम्, सत्यस्य, अहिंसाया वा यत् पुण्यं लभ्यते, तत् सर्वम् तत्र गमनमात्रेण लभ्यते। यत्र कुत्रापि गङ्गायां प्रवेशनं कुर्यात्, सा कुरुक्षेत्रसमाना; यत्र पुनः सा विंध्येन संयोगं प्राप्नोति, तत्र सा दशगुणा कुरुक्षेत्रात्। यत्र सा पुण्यतीर्थसमृद्धा भगवती गङ्गा वहति, तं देशं सिद्धिक्षेत्रं विद्धि; तत्र विचारस्य न आवश्यकता। पृथिव्यां सा मर्त्यान् उद्धरति, अधस्तात् नागान् उद्धरति, दिवि देवान् उद्धरति; अतः सा त्रिपथगा इति कथ्यते। यावत्समयम् अस्य पुरुषस्य अस्थीनि गङ्गायां तिष्ठन्ति, तावत्संख्यकसहस्रवर्षाणि स दिवौ पूज्यते। तत्र स्वर्गात् पतितः, स जम्बूद्वीपपतिः भवति; सर्वेषां तीर्थानां मध्ये एतत् उत्तमं तीर्थम्, सर्वनदीनां मध्ये सा गङ्गा श्रेष्ठा, सर्वजनानां, महापापिनामपि, मोक्षप्रदा। गङ्गा सर्वत्र सुलभा, किन्तु गङ्गाद्वार, प्रयाग, समुद्रसङ्गमे तु दुर्लभा; तत्र स्नात्वा मृताः स्वर्गं यान्ति, न पुनः जन्म लभन्ते। सर्वेषां पापदुःखितचेतसां मार्गान्वेषिणां, गङ्गायाः पथः तुल्यः अन्यः न विद्यते। सा शुद्धीनां शुद्धिः, शुभानां शुभा, महेश्वरशिरसः पतिता, सर्वपापहरिणी, शुभदा। कृतयुगे नैमिषं क्षेत्रं, त्रेतायां पुष्करं श्रेष्ठम्, द्वापरे कुरुक्षेत्रं, कलौ तु गङ्गा एव श्रेष्ठा। विशेषतः प्रयागे गङ्गां पूजयेत्; कलियुगे, राजन्, अन्यः उपायः न अस्ति। पुनः शृणु प्रयागस्य माहात्म्यं, राजन्; तस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापविमुक्तिः स्यादिति न संशयः। गङ्गायाः उत्तरतीरे मानसं नाम पुण्यतीर्थं विद्यते; तत्र त्रिरात्रं उपोष्य सर्वकामान् लभते। यत् पुण्यं गवां, भूमेः, सुवर्णदानस्य, तस्य स्मरणमात्रेण तदेव लभ्यते। कामेन वा अकामेन वा यः गङ्गां उपैति, स मृतः स्वर्गं गच्छति, नरकं न पश्यति। तं गन्धर्वकन्यागीतैः जागरितः, हंसबकयुक्तयानेन प्रयाति, स्वर्गे चिरकालं भुङ्क्ते। ततः पुण्यक्शये स्वर्गात् पतितः, सुवर्णरत्नमुक्ताभरणयुक्ते महति कुले जायते। षष्टिसहस्राणि तीर्थानि, षष्टिकोटयश्च नद्यः, माघमासे गङ्गायामुनासङ्गमे यान्ति। यत् पुण्यं लक्षगवां सम्यक् दानेन लभ्यते, तत् त्रिरात्रस्नानेन प्रयागे माघमासे लभ्यते। यः गङ्गायामुनयोर्मध्ये वह्निं प्रज्वालयति, स व्याधिहीनः, पञ्चेन्द्रिययुक्तः भवति। यावत् रोमकूपानि तस्य देहे, तावन्तः सहस्रवर्षाणि स स्वर्गलोके पूज्यते। ततः स्वर्गात् पतितः, जम्बूद्वीपपतिः भवति; महाभोगैः सन्तुष्टः तं पुण्यदेशं पुनः स्मरति। यः प्रसिद्धे सङ्गमे रात्रौ राहितमास्ये जले प्रविशति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। स सोमलोकं गच्छति, तत्र सोमेन सह षष्टिसहस्रवर्षाणि रमते, स्वर्गे पूज्यते। तत्र स्वर्गे, इन्द्रलोकस्य मध्ये, मनुष्यगन्धर्वसेविते, यदि तत्र पतति, स सम्पन्नकुले जायते। यः शिरसा अधः, पादाभ्यां उपरि, दग्धं जलं पिबति, स लक्षवर्षाणि स्वर्गे पूज्यते। यदि तत्र पतति, स अग्निहोत्रकर्ता भवति; महाभोगैः सन्तुष्टः, पुनः तं पुण्यस्थानं गच्छति। यः स्वमांसं छित्वा पक्षिभ्यः ददाति, तस्य फलं शृणु; यस्य शरीरं पक्षिभिः उपभुज्यते, स सोमलोके लक्षवर्षाणि पूज्यते; तत्र पतितः धर्मात्मा राजा भवति। स पुण्यशीलः, रूपवान्, विद्वान्, मधुरभाषी च; महाभोगैः सन्तुष्टः, पुनः तं पुण्यस्थानं गच्छति।