यत्र यत्र सः पुरुषः जन्म लभते, तत्र तत्र सा गौः अपि तेन सहैव जायते; तस्य तु पुण्यकर्मणः प्रभावात् सः घोरं नरकं न पश्यति। उत्तरेषु कुरुषु सम्प्राप्तः, अनन्तकालं सुखानि भुङ्क्ते। यदि शतसहस्रगवां मध्ये एकां दुहित्र्यां गाम् दद्यात्, तेन एव एकस्मिन् दाने पुत्राः, भार्याः, दासाः च पृथग् पृथग् उद्ध्रियन्ते। अतः सर्वेषु दानेषु गवां दानं श्रेष्ठतमं स्मृतम्। दुःखेषु, संकटेषु, भयेषु, यत्र महापापानि जातानि, गौः एव रक्षां करोति; तस्मात् सा द्विजश्रेष्ठेभ्यः दातव्या इति। यथा त्वं प्रयागस्य माहात्म्यं कीर्तयसि, तथा एव अहं सर्वपापेभ्यः विमुक्तोऽस्मि—अत्र न संशयः। भगवन्, केन विधिना निश्चितधर्मः प्रयागं गन्तव्यः इति ब्रूहि मे, महर्षे, तस्य विधिं शृणु। अहं ते कथयिष्यामि, राजन्, यथादृष्टं यथाश्रुतं तीर्थयात्रायाः क्रमं पुरातनविधानुसारम्। शृणु अपि च प्रयागतीर्थयात्राकाङ्क्षिणः वृषभारूढस्य फलं यत्। सः घोरे नरके, गवां रवे भीषणे देशे वसति; तस्य पितरः तस्मात् देहिनः जलं न गृह्णन्ति। यः तु पुत्रान् शिशून् स्नापयित्वा, तान् पाययित्वा, सर्वदानानि ब्राह्मणेभ्यः आत्मनः सदृशं ददाति, सः पुण्यलाभी भवति। यः लोभात् वा मोहात् वा यानैः गच्छति, तस्य सर्वं निष्फलं भवति; तस्मात् यानगमनं परिहर्तव्यम्। यः कन्यादानं गङ्गायामुनयोः मध्ये वेदविधिना शक्त्या ददाति, सः तेन कर्मणा तं घोरं नरकं न पश्यति; उत्तरेषु कुरुषु गत्वा अनन्तकालं भुङ्क्ते, धर्मपत्नीः सुन्दर्यः पुत्रांश्च लभते। तत्र शक्त्या दानं कर्तव्यम्; तेन तीर्थयात्राफलं नूनं वर्धते—नात्र संशयः। सः स्वर्गे तिष्ठति सृष्ट्यन्तकाले पर्यन्तम्। यः वटमूले प्राप्य प्राणान् त्यजति, सः सर्वान् लोकान् अतिक्रम्य रुद्रलोकं यान्ति। तत्र द्वादशादित्याः रुद्राश्रयाः सन्तः दहन्ति; ते सर्वं जगत् पचन्ति, वटमूलं तु न दह्यते। यदा चन्द्रसूर्यलोकौ विनश्यतः, यदा चेदं विश्वं केवलं सागरो भवति, तत्र विष्णुः यजमानः पुनः पुनः तिष्ठति। देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, ऋषयः, सिद्धाः, चारणाः च सर्वदा तं पुण्यदेशं गङ्गायमुनयोः सङ्गमं सेवन्ते। तस्मात्, राजेन्द्र, प्रयागं स्तुवन् गन्तव्यम्, यत्र ब्रह्मा देवाः ऋषयः सिद्धाः चारणाः च सन्ति। लोकपालाः साध्याः पितरः मान्याः सनत्कुमारः ऋषयः च तत्रैव। अत्रांगिरसादयः महर्षयः, ब्रह्मर्षयः, नागाः, सुपर्णाः, सिद्धाः, व्योमचारीणः च सन्ति। समुद्राः, नद्यः, पर्वताः, नागाः, विद्याधराः, भगवांश्च हरिः प्रजापतिभिः सहितः तत्रैव। गङ्गायमुनयोर्मध्ये पृथिव्याः गर्भः स्मृतः; प्रयागः त्रिषु लोकेषु विख्यातः, राजशार्दूल, अतोऽस्यात् पुण्यतरं किमपि नास्ति। तस्य पुण्यदेशस्य नाम श्रवणमात्रेण, नामोच्चारणेन, भूमिग्रहेण वा, नरः पापात् विमुच्यते। यः नियमेन तत्र सङ्गमे स्नानं करोति, सः राजसूयाश्वमेधयोः फलमाप्नोति। प्रयागगमननिश्चयः त्वया न विस्मरणीयः, न देवैः न मनुष्यैः वाक्यैः च। अत्र दशसहस्रतीर्थानि षष्टिकोट्यधिकानि च सन्ति, कुरुनन्दन। यत्स्थानं योगयुक्तः सत्यनिष्ठः पुरुषः प्राप्नोति, तत् एव गङ्गायमुनयोः सङ्गमे प्राणत्यागी लभते। ये प्रयागं न गच्छन्ति, युधिष्ठिर, ते अस्मिन्लोके न जीवन्ति, त्रिषु लोकेषु मोहिताः। एवं प्रयागं पुण्यस्थानं दृष्ट्वा, सर्वपापेभ्यः विमुच्यते, यथा चन्द्रः राहोः मुक्तो भवति। तत्र यमुनाया विस्तीर्णे तटे नागौ कंबलः अश्वतरश्च सन्ति; तत्र स्नानपानाभ्यां सर्वपापविमुक्तिः। तत्रैव महादेवस्य प्रसिद्धं तीर्थं गत्वा, दशपूर्वजानां दशापरिजानां च उद्धारः। तत्र स्नानात् अश्वमेधस्यम् एव फलं लभते, देवलोकं च सृष्ट्यन्तकाले यावत् प्राप्नोति। गङ्गायाः पूर्वतटे, भारत, त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धः स्यामुद्रकूपः प्रतिष्ठानं च। यदि ब्रह्मचारी क्रोधं जित्वा तत्र त्रिरात्रं वसति, सर्वपापविनिर्मुक्तात्मा, अश्वमेधस्य फलं लभते। प्रतिष्ठानस्य उत्तरतः, भागीरथ्याः पूर्वतः, हंसप्रपतनं नाम तीर्थं त्रिषु लोकेषु विख्यातम्। तत्र स्नानमात्रेण अश्वमेधस्य फलं लभते, स्वर्गे चन्द्रसूर्ययोः स्थितिपर्यन्तम् मान्यते। शृणु अपि च, यः हंसपाण्डुरे, उर्वशीसुखस्थले, प्राणान् त्यजति, तस्य फलं यत्। सः षष्टिसहस्रशतषट्षष्टिवर्षाणि स्वपितृभिः सह स्वर्गे सुखानि भुङ्क्ते। तत्र स्वर्गे उर्वशीं सदा पश्यति, मुनिभिः, गन्धर्वैः, किन्नरैः च सदा पूज्यते। ततः पुण्यक्षये स्वर्गात्पतनं प्राप्य, दिवः पतित्वा, उर्वशीसदृशीः शतं कन्याः लभते। एवं, राजन्, प्रयागमाहात्म्यस्य पवित्रकथां शृणुता, सर्वपापविनाशनं, सर्वसौभाग्यप्रदं च इदं तीर्थं पुण्यतमं त्रैलोक्ये प्रतिष्ठितम्।