राजन्, तत्र तदानीं द्वादश ग्रामाः गुरुभक्त्या ब्राह्मणेषु दत्ताः, तथा गोः शिशवः वस्त्राभरणैः भूषिताः समर्पिताः। तत्र मित्रैः सह, सहचारिभिः, दरिद्रैः, अन्धैः, दुःखितैः च समं भोजनं वितरितम्। तयोः लोभिनोः दम्पत्योः पूजां कृत्वा, तौ विसर्जितौ। राजाधिराज, तद्वनचरः त्वमेव स्वपत्नी सहितः अभवः—यतः केशवः न कमलैः पूजितः। किंतु तव कमलमण्डपः, हे राजन्, सर्वपापानि विनाशयति; तस्य पुण्यस्य प्रभावात्, अल्पतपसा अपि। यथेष्टं, लोकनाथः चतुर्मुखः प्रकटितः; जनार्दनः ब्रह्मरूपेण तव तुष्टः अभवत्। तत्र अनङ्गवती नाम वेश्या अधुनातनं कामदेवस्य पत्नी सहपत्नी च अभवत्; लोके श्रूयते रति-वल्लभा, सर्वदेवपूजिता सन्तोषजननी सा। अतः, राजन्, भूमौ तं कमलमण्डपं परित्यज्य, गङ्गातटे विभूतिद्वादशीव्रतम् आचर; निश्चितं मोक्षं प्राप्स्यसि। एवं उक्त्वा, स ऋषिः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। तदा राजा, यथादेशं, पुनः पुष्पवाहनस्य पूजां अकरोत्। ब्राह्मण, एषा अखण्डा व्रतं यथाशक्ति आचरितव्या, द्वादशीदिने द्वादशवारं कमलानि समर्प्य, हे मुनिश्रेष्ठ। ब्राह्मणेषु यथाशक्ति दानं कर्तव्यम्, निष्पाप, धनसंबन्धे कदापि कूटता न भवेत्; भक्त्या केशवः तुष्टः भवति। अथ, तदनन्तरं, अहं ते दिव्यं श्रेष्ठं षष्ठीव्रतं Rud्रेण घोषितं, महापापनाशनं, व्याख्यास्यामि। एकवर्षं रात्रौ उपवासं कृत्वा, गोः परिवारसहितं, सुवर्णचक्रं त्रिशूलं वस्त्राणि ब्राह्मणाय दातव्यानि। ततः, शिवरूपं धृत्वा, शिवलोकं प्राप्नोति; एषा दिव्या व्रतं, महापापनाशिनी। यः एकचित्त्या सुवर्णगौः सुवर्णनन्दी तिलगौः च ब्राह्मणाय ददाति, शिवलोकं याति; एषा रुद्रव्रतं, पापदुःखनाशिनी। यः सुवर्णनीलोत्पलं शर्करापात्रसहितं ददाति, वर्षान्ते प्रतिरात्रोपवासं कृत्वा, नन्दी सहितं, विष्णुलोकं प्राप्नोति; एषा क्रीडाव्रतं। चतुर्मासं आरभ्य आषाढात्, शरीरमर्दनं वर्जयेत्; भोजनपात्रं दत्त्वा, हरिलोकं प्राप्नोति; एषा तुष्टिव्रतं, जनानां सुखदायिनी। वसन्ते दधि, दुग्ध, घृत, इक्षु वर्जयित्वा, उत्तमवस्त्रं द्रवपात्रसहितं दद्यात्। विधिवत् ब्राह्मणद्वयम् पूज्य, "गौरी मे तुष्टा भवतु" इति वदेत्; एषा गौरीव्रतं, भवानीलोकप्रदा। पुष्ये त्रयोदशीदिने रात्रौ उपवासं कृत्वा, वसन्ते पुनः सुवर्णाशोकवृक्षं दशाङ्गुलं शर्करासहितं ब्राह्मणाय वस्त्रसहितं दद्यात्, "प्रद्युम्नः मे तुष्टः भवतु" इति वदित्वा, विष्णुपादे स्थित्वा, दुःखनिर्मुक्तः भवति; एषा कामव्रतं, शोकनाशिनी। आषाढारम्भव्रते चतुर्मासं नखच्छेदनं, वर्ताकं, मधु, घृतं वर्जयेत्; कार्तिक्यां सुवर्णं ब्राह्मणाय दद्यात्; रुद्रलोकं प्राप्नोति; एषा शिवव्रतं। हेमन्तशिशिरयोः पुष्पवर्जनं कृत्वा, फाल्गुनीदिने त्रिविधं पुष्पं सुवर्णं यथाशक्ति दद्यात्। द्विसंध्ये दद्यात्, "शिवः केशवः च तुष्टौ भवतः" इति; दत्त्वा परमं स्थानं प्राप्नोति; एषा सौम्यव्रतं। फाल्गुनीतृतीयादारभ्य लवणवर्जनं कृत्वा, अन्ते शय्यां गृहं पात्रसहितं दद्यात्। विधिवत् ब्राह्मणद्वयम् पूज्य, "भवानी मे तुष्टा भवतु" इति वदेत्; गौरीलोकं युगं यावत् निवसति; एषा सौभाग्यव्रतं। ततः, सायं मौनव्रतं कृत्वा, समापनसमये घृतपात्रं, वस्त्रद्वयं, तिलं, घंटां ब्राह्मणाय दद्यात्। सरस्वतत्वं प्राप्नोति, जन्मनाः दुर्लभम्; एषा सरस्वतव्रतं, रूपविद्याप्रदा। पञ्चमीदिने लक्ष्मीपूजां कृत्वा, उपवासं कृत्वा, समाप्तौ सुवर्णकमलं गौः च दद्यात्। वैष्णवतत्त्वं प्राप्नोति, सर्वजन्मसु संपद्वान्; एषा संपद्व्रतं, सदा पापनाशिनी। शिवकेशवयोः अभिषेकं कृत्वा, प्रतिवर्षं पुनः गौः कुम्भसहितं दद्यात्। दशसहस्रजन्मसु राजा भवति, ततः शिवपुरीं प्राप्नोति; एषा दीर्घायुव्रतं, सर्वकामदायिनी। अश्वत्थ, सूर्य, गङ्गां त्रयम् नमित्वा, वाक्संयमेन, एकवर्षं एकभोजनं कृत्वा, निर्व्याजः भवेत्। समाप्तौ ब्राह्मणद्वयं त्रिगौः सुवर्णवृक्षं पूज्य दद्यात्; अश्वमेधफलम् प्राप्नोति; एषा कीर्तिव्रतं, संपद्कीर्तिप्रदा। शिवकेशवयोः घृताभिषेकं कृत्वा, गोमयमण्डलं अक्षतपुष्पैः निर्माय। समाप्तौ शुद्धं सुवर्णकमलं अष्टाङ्गुलं तिलगौः च दद्यात्; शिवलोकं सामगायनः पूज्यः भवति; एषा सामव्रतं। नवम्यां एकभोजनं कृत्वा, कन्याभ्यः यथाशक्ति भोजनं दत्त्वा, सुवर्णपटवस्त्रं उपवेशनं दद्यात्। सुवर्णसिंहं ब्राह्मणाय दत्त्वा, शिवतत्त्वं प्राप्नोति, कोटिजन्मसु सुन्दरः, शत्रुनिर्जितः भवति; एषा वीरव्रतं, स्त्रीसुखदायिनी। पञ्चदशीदिने दुग्धव्रतं यथाशक्ति वर्षानि यावत् आचरित्वा, समाप्तौ श्राद्धं कृत्वा, पञ्च दुह्यमानगाः दद्यात्। कपिशवस्त्रं कुम्भसहितं च दद्यात्; वैष्णवलोकं प्राप्नोति, शतपितृणां उद्धारः; युगान्ते राजाधिराजः भवति; एषा पितृव्रतं। एवं, राजन्, विविधानि पुण्यव्रतानि विधिवत् आचरित्वा, दानपूजाभिः, भक्त्या, देवताः तुष्टाः भवन्ति, लोकान् उत्तमान् प्राप्नोति, पापदुःखनाशनं, सदा मोक्षप्रदं च।