राजा: स्वपत्नीया सहितः तत्र यत्र स शुभः शब्दः श्रुतः, गच्छित्वा, मण्डपस्य मध्ये श्रीविष्णोः प्रतिमां दृष्टवान्। तत्र अनङ्गवती नाम वाराङ्गना, माघमासस्य समाप्तौ, लवणगिरौ, विभूति-द्वादशी-व्रतम् आश्रित्य, स्वगुरुम् निवेद्य, शय्याम् अलङ्कृत्य, सर्वोपस्करैः भूषयित्वा, स्वर्णकल्पवृक्षेण हृषीकेशं सुसज्जयामास। तस्याः तं भावं दृष्ट्वा, तौ दम्पती चिन्तयामासतु:—"किं एतेन पद्मार्पणेन? श्रेयांसि विष्णोरलङ्कारः।" एवं तदा तयोः भक्तिः समुत्पन्ना। तस्मिन्नवसरे, लवणगिरौ केशवं पूज्य, पुष्पराशिभिः शय्याम् पूजयित्वा, भूमिं सर्वत्र पुष्पैः व्यसिञ्चन्। तदा अनङ्गवती सन्तुष्टा सती, ताभ्यां त्रिशतं धनमुद्राः, त्रिशतं क्षौमवस्त्राणि च क्षारधौतानि दातव्यम् आज्ञापयत्। किन्तु तौ महाव्रतपरायणत्वात् न स्वीकृतवन्तौ। पुनः अनङ्गवती चतुर्विधं भोजनं तत्र आनयित्वा, "एतद् भुङ्क्ष्व, राजन्," इति न्यवेदयत्। तौ अपि तद् अस्वीकारयामासतु:—"सुन्दरि, अस्य व्रतस्य उपवासस्य च कारणेन अद्य एव सुखम् अनुभवामः।" "जात्या वयं पापिष्ठौ, दुष्कृत्यनिरतान् दृढनिश्चयान् च, तथापि अस्य व्रतस्य प्रभावात् किञ्चित् पुण्यलेशः उत्पन्नः, निष्पापे।" एवम् उक्त्वा, तौ तेन व्रतेन जागरं कृत्वा, प्रभाते लवणगिरिसंयुक्तां शय्यां दत्तवन्तौ। द्वादश ग्रामान्, गुरुभक्त्या सह, वत्सयुक्ताः गावः वस्त्राभरणैः भूषिताः, ब्राह्मणेभ्यः दत्ताः। भोजनं मित्रैः, सुहृद्भिः, दरिद्रैः, अन्धैः, दुःखितैश्च समं वितरितम्। स लोभयुक्तः दम्पती, पूजां कृत्वा, तत्रत्यैः विसृष्टौ। "राजेन्द्र, त्वमेव स व्याधः स्वपत्नीया सह आसः। केशवः पद्मराशिभिः न पूजितः। तथापि, हे राजन्, तव पद्ममण्डपः सर्वपापानि नाशयामास। अल्पतपसा तस्य पुण्यस्य प्रभावात्, यथेष्टं जगतां नाथः चतुर्मुखः भगवान् साक्षात् प्रकटितः। जनार्दनः ब्रह्मरूपेण त्वया तुष्टः।" सा अनङ्गवती वाराङ्गना अधुना कामदेवस्य पत्नी सहपत्नी च जाता, लोके श्रूयते रतिप्रियत्वात् सा सर्वदेवपूजिता हर्षदायिनी। तस्मात्, राजन्, भूमौ पद्ममण्डपं परित्यज्य, गङ्गातटे गत्वा विभूति-द्वादशी-व्रतम् आचर; निःसंशयं मोक्षं प्राप्स्यसि। एवं उक्त्वा, स ऋषिः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। राजा अपि, आज्ञया, पुनः पुष्पवाहनस्य पूजां कृतवान्। ब्राह्मण, एष व्रतः अखण्डितः सम्यक् आचर्यः; द्वादश द्वादश्यां पद्मार्पणं यथाशक्ति कार्यम्। यथाशक्ति ब्राह्मणेभ्यः दानं दातव्यं, न च वित्ते कपटं कर्तव्यम्; केशवः भक्त्या तुष्यति। अथ, अहं ते दिव्यं श्रेष्ठं षष्ठीव्रतं वक्ष्यामि, यत् रुद्रेण निर्देशितम्, महापापनाशनम्। संवत्सरम् उपोष्य रात्रौ, गवां कुलसमेतः, सुवर्णचक्रं त्रिशूलं वस्त्राणि च ब्राह्मणाय दद्यात्। ततः शिवरूपधारी सः शिवलोकं प्राप्य तत्र रमते; एष दिव्यः व्रतः, महापापनाशनः। यः एकचित्तेन सुवर्णगां सुवर्णवृषेण तिलगां च ददाति, सः शिवलोकं प्राप्नोति; एष रुद्रव्रतः, पापशोकनाशनः। यः सुवर्णनीलोत्पलम् शर्करापात्रेण सह, संवत्सरान्ते, प्रत्येकरात्रौ उपोष्य, वृषेण सह ददाति, स विष्णुलोकं प्राप्नोति; एष लीलाव्रतः। आषाढादिचतुर्मास्ये, पुरुषः अभ्यञ्जनवर्जनं कुर्यात्; भक्ष्यपात्रदानं च कृत्वा, हरिलोकं प्राप्नोति; एष तुष्टिदायकः व्रतः। वसन्ते दधिक्षीरघृतइक्षुवर्जनं कृत्वा, उत्तमानि वस्त्राणि द्रव्यपात्रैः सह दद्यात्। सम्यक् ब्राह्मणद्वयं पूज्य, "गौरी मे प्रीयताम्" इति वदेत्; एष गौरीव्रतः, भवानीलोकप्रदः। पुष्यादौ त्रयोदश्यां रात्रौ उपोष्य, पुनः वसन्ते, दशाङ्गुलपरिमितं सुवर्णाशोकं शर्करया सह ब्राह्मणाय वस्त्रैः समर्पयेत्, "प्रद्युम्नः प्रीयताम्" इति; विष्णुपदस्थः सः दुःखात् विमुक्तः; एष कामव्रतः, शोकनाशनः। आषाढादिव्रते, चतुर्मास्ये, नखच्छेदनं वर्ताकवर्जनं मधुघृतवर्जनं च कुर्यात्। ततः कार्तिक्यां सुवर्णदानं ब्राह्मणाय दद्यात्; सः रुद्रलोकं प्राप्नोति; एष शिवव्रतः। हेमन्तशिशिरयोः पुष्पवर्जनं कृत्वा, फाल्गुन्यां त्रिविधं पुष्पं सुवर्णं यथाशक्ति दद्यात्, द्विसंध्ये च; शिवः केशवश्च प्रीयेताम्। दत्त्वा सः परमं पदं प्राप्नोति; एष सौम्यव्रतः। फाल्गुन्याः तृतीयायाम् आरभ्य, लवणवर्जनं कृत्वा, अन्ते शय्याम् गृहं चोपस्करयुक्तं दद्यात्। सम्यक् ब्राह्मणद्वयं पूज्य, "भवानी मे प्रीयताम्" इति वदेत्; सः गौरीलोकं युगपर्यन्तं वसति; एष सौभाग्यव्रतः। ततः, सायंतने मौनव्रतं कृत्वा, समाप्तौ ब्राह्मणाय घृतपात्रं, वस्त्रयुग्मं, तिलं, घंटां च दद्यात्। सः सरस्वतपदं प्राप्नोति, यत् पुनर्जन्मना सुलभं न भवति; एष सरस्वतव्रतः, रूपविद्याप्रदः। पञ्चम्यां लक्ष्मीं पूज्य, उपोष्य, समाप्तौ सुवर्णपद्मं गवां च दद्यात्। सः वैष्णवपदं प्राप्नोति, सर्वजन्मनि श्रीसम्पन्नः; एष श्रीव्रतः, सर्वपापनाशनः। एवं, महर्षे, व्रतानां माहात्म्यं, फलानि च, राज्ञः चरितं च, श्रद्धया श्राव्यं, सत्कृत्य आचरितव्यम्।