नारद! विष्णोः वक्षसि ‘माधवाय’, कण्ठे ‘कामदाय’, मुखे ‘श्रीधराय’, शिरसि च ‘केशवाय’ च नामभिः पूजनं कर्तव्यम्। पृष्ठे ‘शार्ङ्गधराय’, कर्णयोः ‘वरदाय’, हस्तेषु च शङ्खचक्रासिगदापद्मनामा स्वनामा च पूजयित्वा, ‘सर्वात्मने नमः’ इति शिरसि पूजनं विधेयम्, हे ब्राह्मण। यथाशक्ति सुवर्णमीनं कमलं च निर्माय, कुम्भेन सह पुरतः स्थापयेत्। गुडतिलयुक्तं पात्रं शुक्लवस्त्रेण वेष्टयित्वा स्थापनीयम्; रात्रौ च महाकाव्यादिकथाभिः जागरणं कर्तव्यम्। प्रातःकाले कुटुम्बिनं ब्राह्मणं सुवर्णकमलकुम्भेन सह दत्त्वा, तदेव देवतारूपेण समर्पयेत्। ततश्च, “यथा त्वं भगवन्! सर्वशक्तिभिः कदाचिदपि न वियुक्तोऽसि, तथा मामपि अनन्तसंसारदुःखपङ्कात् उद्धर,” इति प्रार्थयेत्। दशावताराणां प्रतिमाः, दत्तात्रेयस्य व्यासस्य च कमलयुताः, प्रतिमासं यथाक्रमं, पाखण्डिनः वर्जयित्वा, यथाशक्ति वर्षान्तरं दातव्याः। एवं द्वादशद्वादशीव्रतानि यथाशक्ति संवत्सरे समाप्य, संवत्सरान्ते गुरवे शय्यां लवणशैलं च गोश्च दातव्यम्, हे मुनिश्रेष्ठ। शक्तिमान् ग्रामं वा क्षेत्रं गृहयुक्तं च दद्यात्, गुरुम् वस्त्राभरणालङ्कारैः पूजयित्वा। अन्यान् उत्तमान् ब्राह्मणान् यथाशक्ति भोजयित्वा, वस्त्रगोरत्नधनदानैः तान् तर्पयेत्; अल्पधनः यथाशक्ति संवत्सरे किञ्चित्किञ्चित् कुर्यात्। योऽपि सर्वथा दरिद्रः सन् माधवभक्तः स्यात्, सः पुष्पैः द्विवर्षं पूजनं कुर्यात्। एवं विधिना यः कश्चित् विभूतिद्वादशीव्रतमाचरति, स पापात् विमुक्तः शतपितॄन् उद्धरेत्। शतसहस्रजन्मानि दुःखफलस्य विषयः न भवति; न तस्य रोगः, न दरिद्रता, न बन्धनम्; स विष्णुभक्तो वा शैवो वा, सर्वजन्मसु एवं भवति। अष्टोत्तरशतसहस्रयुगपर्यन्तं, हे ब्रह्मन्, स्वर्गे वसति, पुनः पृथिव्यां राजा भवति। पुरा राथन्तरकल्पे पुष्पवाहनः नाम राजा आसीत्, सौर्यतेजसा लोकप्रसिद्धः। स तपसा चतुर्मुखं तुष्टाव, तेन तस्मै स्वच्छानुगम्यं सुवर्णकमलं दत्तम्। स राजा सर्वजनसमेतः नगरवासिभिः सह, स्वेच्छया द्वीपान् देवलोकांश्च विचरन्। कल्पादौ सप्तमे द्वीपे स वसति स्म, स च लोकमान्यत्वात् ‘पुष्करद्वीपः’ इति प्रसिद्धः। ब्रह्मणा तस्मै कमलरूपं वाहनं दत्तम् अतः स देवासुरैः ‘पुष्पवाहन’ इति कथितः। तपस्याः प्रभावात्, ब्रह्मकमले स्थितः, त्रिषु लोकेषु तस्मै किंचित् दुर्लभं नास्ति। तस्य भार्या लावण्यवती नाम, परमसुन्दरी, सहस्रनारीपरिवृता, भवस्य प्रियतमा, पार्वत्याः सदृशी। तस्य दशसहस्रपुत्राः धर्मिष्ठाः धनुर्धरवर्याश्च। एतद् सर्वं दृष्ट्वा राजा पुनःपुनः विस्मयं प्राप। सः प्रचेतसः पुत्रं महर्षिं दृष्ट्वा पप्रच्छ— “कस्मात् एषा विशुद्धकीर्तिः देवमानुषैः पूजिता, विजयी सर्वत्र, मम च अल्पतपसः सर्वसुन्दरी भार्या, सृष्टिकर्त्रा दत्तं कमलप्रासादं च मम कatham? यदि कोट्यधिकाः राजानः मन्त्रिभिरश्वगजैः सह प्रविशेयुः, न कोऽपि जानाति कुत्र गताः, यथा चन्द्रः तारासु नश्यति। अतः किमेतस्य कारणम्—मम कर्म वा, पुत्राणां वा, अस्याः वा स्त्रियाः? हे प्रचेतः! सर्वफलानां शुभं कारणं ब्रूहि।” ततः स महर्षिः, राज्ञः अद्भुतं विस्मयं दृष्ट्वा, उवाच—“पूर्वजन्मनि त्वं निषादकुले जातः, अतीव क्रूरः, प्रतिदिनं पापकर्मा। मानुषशरीरं तव, किन्तु पश्वङ्गसंयुक्तम्, सर्वतः दुर्गन्धसर्पैः परिवृतः। न मित्रं, न पुत्रः, न बन्धुः, न पिता, न भगिनी, न माता—एवं शप्तः। यां स्त्रियं त्वं प्रियतमा अमन्यथा, सा त्वत्तः विमुखा, तीव्रशुष्कवर्षसमाना। कदाचित् क्षुधया पीडितः, न धान्यं, न फलम्, न मांसं प्राप्स्यसि। तदा तव दृष्टिः कमलैः पूर्णं महाह्रदं गतवती, तस्य तटे पङ्किलत्वं सन्ति। तस्मात् बहूनि कमलानि गृह्य, वैदिशानगरं गतः। तानि कमलानि विक्रयार्थं सर्वे नगरे विचरन्, तस्मिन्नहनि कश्चित् क्रीणाति न लब्धः। क्षुधया क्लान्तः, उपविष्टः। तत्रैव पत्नीसमेतः गृहाङ्गणे उपविशत्। रात्रौ शुभनादं श्रुत्वा, पत्न्या सह तत्र गतः। मण्डपमध्यस्थं विष्णोः रूपं दृष्टम्। अनङ्गवती नाम वाराङ्गना, विभूतिद्वादशीव्रतं कृत्वा, माघमासे लवणशैले, तद्व्रतसमाप्तौ, गुरवे निवेद्य, शय्यां सम्पूज्य, हृषीकेशं सुवर्णकल्पवृक्षेण अलङ्कृतवती। तां दृष्ट्वा तौ चिन्तयामासतुः—‘किमेतैः कमलैः? विष्णोरलङ्करणं श्रेयः।’ तदा तयोः भक्तिरुत्पन्ना; लवणशैले केशवं सम्पूज्य, शय्यां पुष्पराशिभिः समर्चयताम्, भूमिं च सर्वत्र। अनन्तरं अनङ्गवती तुष्ट्वा, ताभ्यां त्रिशतं सुवर्णं त्रिशतं क्षौमवस्त्राणि दातव्यम् इति आज्ञापयत्। तौ तु न स्वीकृतवन्तौ, धर्मनिष्ठौ सती। अनङ्गवती पुनः चतुर्विधानं भोजनं ताभ्यां दत्त्वा, ‘एतद् भुङ्क्तं राजन्’ इति उवाच। तौ अपि तद् अङ्गीकर्तुं न इच्छताम्—‘एतेन व्रतेन उपवासेन च अद्य सुखम्’ इति। ‘जन्मतः पापिष्ठौ वयं, दुष्कृतनिष्ठौ, किन्तु अस्मिन्व्रतेन पुण्यलेशः उत्पन्नः’ इति उक्त्वा। एवं तौ तस्मिन्नुषसि जागरणं कृत्वा, शय्यां लवणशैले दत्तवन्तौ। एवं कथिते, हे नारद! एषा विभूतिद्वादशीव्रतविधिः येन कृतः, स पापान्मुक्तः, शतपितॄन् उद्धरेत्; दुःखफलं, रोगं, दरिद्रतां, बन्धनं न प्राप्नोति; विष्णुभक्तो वा शैवो वा सदा तथा। अष्टोत्तरशतसहस्रयुगपर्यन्तं स्वर्गे वसति, पुनः पृथिव्यां राजा भवति। एषा कथा पुण्या, धर्म्या, श्रवणीयाऽस्ति।