देवदेवः सद्योजातः पिनाकधारी चात्र प्रसन्नो भवतु। ततः शुद्धान् ब्राह्मणान् समाहूय भक्त्या तान् तर्पयेत्, ततो घृतं स्वयम् अश्नीयात्, उत्तराभिमुखः भूमौ शयेते। पञ्चदश्याम् अपि ब्राह्मणान् पूजयित्वा मौनव्रतेन भोजनं कुर्यात्; एवं कृष्णचतुर्दश्याम् अपि सर्वं कर्तव्यम्। सर्वासु चतुर्दश्याम् पूर्ववत् पूजनं कर्तव्यम्; किन्तु मासविशेषेषु ये विशेषविधानानि, तानि श्रृणु। मार्गशीर्षादिमासेषु क्रमशः जपेत्— "नमः शंकराय, नमः करवीरकाय।" "नमः त्र्यम्बकाय, नमः परममाहेश्वराय। नमः महादेवाय, ततः स्थाणवे च नमः।" "नमः पशुपतये भगवन्, नमः शम्भवे पुनः। नमः परमानन्दाय, नमश्चन्द्रशेखराय।" "नमः भीमाय।" इत्येवं त्वां शरणं प्रपन्नः। गोमूत्रं, गोमयम्, क्षीरं, दधि, घृतं, कुशोदकं—एते पञ्चगव्याः, ततः बिल्वपत्राणि, कर्पूरं, अगुरु, यवाः, तिलकृष्णाः—एतानि क्रमशः सेवनीयानि; प्रतिमासचतुर्दश्याम् एकैकस्य सेवनं विधानम्। मन्दारमालतीपुष्पैः, धत्तूरसिन्दुवारैः, अशोकमल्लिकापाटलैः, अर्ककदम्बशतपत्रपद्मैश्च—एतेन प्रतिचतुर्दश्याम् एकैकं पुष्पं समर्प्य पार्वतीपतिं पूजयेत्। कार्तिके मासि पुनः, नानाविधान्नपाकवस्त्रगुणमालाभूषणैः ब्राह्मणान् तर्पयेत्। शास्त्रविधिना नीलवृषदाने कृत्वा, सुवर्णवृषं गौःसहितं उमामहेश्वराभ्यां दद्यात्। अष्टमुक्ताफलशय्यां श्वेतवस्त्रच्छदिताक्षां, सर्वोपस्करयुक्तां कुम्भसहितां दद्यात्। ताम्रपात्रे तण्डुलान् स्थाप्य, शान्ताय वेदव्रतानुष्ठानरताय ब्राह्मणाय दद्यात्। ज्येष्ठसामविदुषे, अथवा नूतनव्रतानुष्ठायिने, गुणनिपुणाय, श्रोत्रियाय, सत्यविद्गुरवे च दद्यात्। समग्राङ्गाय, मृदवे, नित्यकर्मरताय, स्वपत्नीसमेताय, वस्त्रगुणमालाभूषणैः पूजयित्वा दद्यात्। यदि गुरुः सन्निहितः, तस्मै दद्यात्; यदि नास्ति, द्विजाय दद्यात्। वित्ते कपटं न कुर्यात्; अन्यथा पतनं भवेत्। एवं यः शिवचतुर्दशीं विधिवत् आचरति, स सहस्राश्वमेधफलम् आप्नोति। यानि पापानि, ब्रह्महत्याादीनि, अत्र वा अन्यत्र पित्रभ्रातृकृतानि, तानि सर्वाणि नश्यन्ति। दीर्घायुः, आरोग्यम्, कुलसमृद्धिः, अक्षयन्नं, चतुर्भुजत्वं, गणपतित्वं, शतकल्पशतानन्तरं स्वर्गवासं च लभित्वा, अन्ते शम्भोः सायुज्यं प्राप्नोति। एतस्य फलस्य पारं ब्रहस्पतिः, इन्द्रः, पितामहः, सिद्धगणाः, अहं वा कोट्यां जिह्वानां सति अपि, वर्णयितुं न शक्नुवन्ति। यः अमृतप्रिय, एतां शिवचतुर्दशीं मुक्तिदां स्तोत्रं जपेत्, स्मरेत्, शृणोति वा अनसूयया, या दिव्यकन्यकाभिः स्तूयते, सदा तस्य किं दोषः? या स्त्री अपि, पतिसुतगुरून् पृष्ट्वा, भक्त्या एतत् आचरति, सा अपि परमेश्वरानुग्रहेण पिनाकपाणेः परमं स्थानं प्राप्नोति। शृणु नारद, त्यागस्य फलमाहात्म्यं, यत् अस्मिन्लोके अक्षयं परमं सर्वकामदं। शुभे मार्गशीर्षमासे तृतीय्यां, अथवा द्वादश्यष्टचतुर्दश्यां, शुक्लपक्षे ब्राह्मणेन पाठयित्वा व्रतं आरभेत। अन्येषु अपि शुभमासेषु, यथाशक्ति मधुरोदनैः ब्राह्मणान् सदा सवस्त्रदानेन भोजयेत्। संवत्सरं, औषधविनियुक्तं, अष्टादशधान्यानि फलमूलानि च वर्जयित्वा, वृषसुवर्णसमेतौ रुद्रधर्मराजौ कारयेत्। कुष्माण्डं, मातुलुङ्गं, वृन्ताकं, पनसफलम्, आम्रातकं, कपित्थं, कलिङ्गं वा वालुकम्। नारिकेलं, अश्वत्थं, बदरं, निम्बूकं, कदलीं, कश्मरं, दाडिमम्—एतानि षोडश फलानि शुद्धानि यथाशक्ति। मूलकं, आमलकीं, जम्बू, तिन्तिडीकं, आमर्दकं, कङ्कोलं, एला, तुण्डीरं, करीरं, कुटजं, शमीं च। एतानि षोडश फलानि, यथाशक्ति रजतेन—औदुम्बरं, नारिकेलं, द्वे द्राक्षे, द्वे वृन्ताके कारयेत्। ताम्रेण ताळं, आगस्त्यं, पिण्डं, कश्मरीं, सुरणं च। रक्तकन्दं, कनकाह्वं, चिर्भिटं, चित्रवल्लीफलम्, शाल्मलीफलम्। आम्रं, निष्पावं, यष्टिमधुं, वटं, मुद्गं, पटोलं—एतानि षोडश ताम्रफलानि यथाशक्ति कारयेत्। द्वौ कुम्भौ सुसंस्कृत्य, तयोः उपरि धान्यं निवेश्य, वस्त्रच्छदितं शय्यां चोपस्करैः सह स्थापयेत्। त्रिभिः पात्रैः, यमवृषरुद्रसमेतया गोभिः सह, शान्ताय सपरिवाराय ब्राह्मणाय शुभदिने दद्यात्। यथा सर्वेषु फलेषु अनन्ताः देवाः निवसन्ति, तथा फलदानव्रतस्य शिवभक्तिः मयि जातु। यथा शिवधर्मौ सदा अनन्तफलप्रदौ, तथैव फलदानात् तौ मम वरदौ भवेताम्। यथा शिवभक्तानां सदा अनन्तानि फलानि, तथा मम अपि जन्मजन्मनि अनन्तं फलमस्तु। यथा मम शिवविष्णुसूर्यब्रह्मणोः कोऽपि भेदः नास्ति, तथा शङ्करः विश्वात्मा सदा मम भवतु। एवं श्रृङ्गारितया, भक्त्या, विधिना च शिवचतुर्दशीव्रतस्य, फलदानव्रतस्य च माहात्म्यं कथितम्।