देवानां पत्न्यः, वृक्षाः, गजानां गणाः, दैत्याः, अप्सरसां समूहाः, सर्वाणि शस्त्रास्त्राणि, राजानः, वाहनानि च—एते सर्वे त्वां अभिषिञ्चन्तु। औषधयः, रत्नानि, कालविभागाः, नद्यः, समुद्राः, पर्वताः, तीर्थानि, मेघाः, सरितः च—सर्वे अपि सर्वकामसमृद्धये त्वां अभिषिञ्चन्तु। ततः शुभ्रवस्त्रधारी, शुभ्रगन्धानुलिप्तः, सर्वौषधिभिः सर्वगन्धैः च श्रेष्ठैः ब्राह्मणैः स्नाप्यसे स्म। यजमानः पत्न्या सह, समाहितैः पुरोहितैः च, दानैः यत्नेन च, एकचित्तः, पूजां कुर्यात्। स सूर्याय पिङ्गलां गावां शङ्खं च दद्यात्, सोमाय रक्तवर्णं पशुम्, भौमाय ककुद्मन्तं वृषभं दद्यात्। बुधाय सुवर्णं दद्यात्, बृहस्पतये पीतवस्त्राणि, दैत्यगुरवे श्वेताश्वं, सूर्यपुत्राय कृष्णां गावं दद्यात्। राहवे लौहम्, केतवे श्रेष्ठं अजं च दद्यात्; दानानि सममूल्यानि स्युः, यजमानः तानि सुवर्णेन दद्यात्। अथवा सर्वेभ्यः सुवर्णाभूषिताः गावः, अथवा सुवर्णमेव, अथवा यद्गुरवे रोचते, तानि सर्वाणि दानानि मन्त्रेण सम्यग् दद्यात्। हे पिङ्गले गवे, त्वं सर्वैः देवैः पूज्या, त्वं रोहिणी दिव्या पुण्या च, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। हे शङ्ख, त्वं शुभेषु श्रेष्ठः, शुभदः, विष्णुना धृतः, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। हे धर्म वृषरूप, त्वं जगतः प्रीतिदः, अष्टमूर्तिधारकः, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। त्वं हिरण्यगर्भस्य गर्भः, अग्नेः सुवर्णबीजः, अनन्तपुण्यफलदः, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। पीतवस्त्रयुग्मं वासुदेवस्य प्रियतमं, तत् मया दत्तम्, हे विष्णो, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। हे विष्णो, अश्वरूप, त्वं अमृतसम्भवः, सदा चन्द्रसूर्यधारकः, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। त्वं केशवोपमा गोरूपा पृथिवी, सदा सर्वपापहरिणी, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। सर्वे कर्माणि तव वशे, सर्वाणि कृष्यादिकरणानि तव, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। त्वं सर्वयज्ञेषु मुख्यभागरूपेण संस्थितः, सदा अग्नेः वाहनम्, अतः माम् शान्तिं प्रयच्छ। गवां अङ्गेषु चतुर्दश लोकाः स्थिताः, अतः अस्मिन्लोके परत्र च सौभाग्यमस्तु। यथा केशवस्य शय्या कदापि रिक्ता न भवति, तथा ममापि शय्या सर्वजन्मसु पूर्यताम्। यथा सर्वे देवाः सर्वेषु रत्नेषु संस्थिताः, तथा रत्नदानात् देवाः मम रत्नानि प्रयच्छन्तु। अन्यदानं भूमिदानस्य षोडशभागमपि न समं; भूमिदानात् मे शान्तिरस्तु। एवं दानैः रत्ननदीभिः, सुवर्णवस्त्रैः, धूपपुष्पलेपैः, अमत्सरः भक्त्या च पूजां कुर्यात्। यः कश्चित् एषां विधिना नवग्रहपूजां करोति, स सर्वान् कामान् लभते, मृत्युः अनन्तरं स्वर्गे पूज्यते। यदि कश्चित् ग्रहः सदा क्लेशदः, अथवा दरिद्रस्य स्वामी, तर्हि तं यत्नेन पूजयेत्, अन्यांश्च विज्ञः पूजयेत्। ग्रहाः, गावः, राजानः, विशेषतः ब्राह्मणाः—पूजिताः प्रतिपूजां कुर्वन्ति, अवमानिताः दहन्ति। यथा कवचं बाणाघातस्य रक्षार्थं, तथैव शान्तिः दैवोपद्रवस्य प्रतिरोधकं भवति। अतः सम्पूर्णदानेन, यः श्रियं इच्छति, तस्य कर्म न कर्तव्यम्। एकेन अपि सम्पूर्णदानेन तृप्तिः भवति। एषा नित्यं दशसहस्राहुति: नवग्रहयज्ञे, विवाहे, उत्सवे, प्रतिष्ठायां च स्थापिताः। अविघ्नफलसिद्ध्यर्थं, हे मुनिश्रेष्ठ, अद्भुतकर्मणां दुःखनिवारणाय, एषा दशसहस्राहुति: विधीयते; शृणु शतसहस्राहुतेः विधानम्। ज्ञानी जनाः शतसहस्राहुतिं सर्वकामप्रदां मन्यन्ते; सा पितृभ्यः प्रिया, भोक्तृमुक्तिफलप्रदा च। ग्रहताराबललाभाय, ब्राह्मणवाक्यपठनानन्तरं, प्राज्ञः गृहस्य ईशानकोणे मण्डपं निर्माति। रुद्रालये भूमौ, अथवा अन्यत्र, दिक्षु उत्तराभिमुखं, दशहस्तं वा अष्टहस्तं वा, सम्यग् चतुरस्रं कृत्वा स्थापयेत्। पूर्वोत्तराभिमुखे भूमौ, मण्डपस्य स्थानं निश्चित्य, भूमिं सम्यग् निर्मार्जयेत्। तत्र सुन्दरं वेदीं, सम्यग् चिन्हितां, सर्वतः चतुरस्रां, योनिमुखयुक्तां, समतलवलयां च निर्माति। तस्याः वलयः चतुर्भिः अङ्गुलैः विस्तीर्णः, तावत् एवोन्नतः, पूर्वोत्तराभिमुखः, सर्वतः सम्यक् स्थापनीयः। सर्वलोकशान्त्यर्थं नवग्रहकृत्यं विधीयते; यदि कूपः अत्यल्पः वा अतीव विस्तीर्णः स्यात्, तर्हि नानाप्रकारदोषाः स्यु:; अतः सम्यग् पूर्तः शान्तिकूपः कारयेत्। शतसहस्राहुतिदानं स्वयम्भुवेदितं, एतस्मात् दशगुणं, यत्नेन, हविषा दानेन च साध्यं। शतसहस्राहुत्यर्थं कूपः द्विहस्तः विस्तीर्णः, चतुर्हस्तः दीर्घः, योनिमुखरूपः, त्रिवलयसम्पन्नः स्यात्। तस्याः ईशानकोणे त्रिप्रदेशमितं दूरं, चतुरस्रं, पूर्वोत्तराभिमुखं, सर्वतः निर्माति। विश्वकर्मणा निर्दिष्टः वेदी अर्धविस्तारोन्नता, देवप्रतिष्ठायै स्थापिताः, त्रिभिः परिवेष्टितैः परिवेष्टिता च स्यात्। एवं विधिना, श्रद्धया, दानैः, मन्त्रैः च, नवग्रहयज्ञस्य विधानं शास्त्रसम्मतं प्रवृत्तम्।