विनायकस्य तु मन्त्रः “आनूनम्” इति विवेकिना स्मृतः। दुर्गायाः तु “जातवेदसे सुनवाम” इति मन्त्रः प्रयुज्यते। आदित्यस्य च “प्रत्नस्य रेतसः” इति मन्त्रः विहितः, आकाशस्यापि तथैव। वायोः तु “क्राणाः शिशुर्महीनाम्” इति मन्त्रः निर्दिष्टः। अश्विन्योः “एषो उषाः अपूर्व्या” इति मन्त्रः पठ्यते। सम्पूर्णाहुतिं तु शिरसि “दिवा” इति मन्त्रेण समर्पयेत्। ततो दीक्षामन्त्रेण, वाद्यगीतैः शुभैः सह, पूर्णकुम्भेन, होमान्ते, पूर्वदिशं वा उत्तरदिशं वा मुखेन स्थित्वा, विधिना दीक्षाकर्म क्रियते। निष्कल्मषाङ्गः सन्, सुवर्णमालाभरणैः भूषितः, यजमानस्य स्नानं चत्वारः ब्राह्मणाः सम्यक् कुर्वन्ति। तत्र देवाः त्वां दीक्षयन्तु—ब्रह्मा, विष्णुः, महेश्वरः, वासुदेवः जगन्नाथः, संकर्षणः बलवान्, प्रद्युम्नः, अनिरुद्धश्च—ते विजयं ददतु। आङ्खण्डलः, अग्निः, भगवान् यमः, निरृति, वरुणः, पवनः, कुबेरः, शिवः, ब्रह्मणा सह, शेषः, दिशां रक्षिणः च त्वां रक्षन्तु। यशः, श्रीः, धृतिः, बुद्धिः, पुष्टिः, श्रद्धा, क्रियाः, चिन्ता, प्रज्ञा, लज्जा, शोभा, शान्तिः, तुष्टिः, वृद्धिः—एता धर्मपत्नीः मातरः संहत्य त्वां दीक्षयन्तु। ग्रहाः—सूर्यः, चन्द्रमाः, मङ्गलः, बुधः, बृहस्पतिः, शुक्रः, शनैश्चरः, राहुः, केतुः—सम्यक् प्रीणिताः त्वां अभिषिञ्चन्तु। देवाः, दानवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, सर्पाः, ऋषयः, तपस्विनः, गावः, मातरश्च दिव्याः त्वामपि अभिषिञ्चन्तु। देवपत्नीः, वृक्षाः, गजाः, दैत्याः, अप्सरोगणाः, शस्त्रास्त्राणि, नृपाः, वाहनानि च त्वां अभिषिञ्चन्तु। औषधयः, रत्नानि, कालविभागाः, नद्यः, समुद्राः, पर्वताः, तीर्थानि, मेघाः, सरितश्च त्वां सर्वाभिलषितसिद्धये अभिषिञ्चन्तु। ततः श्वेताम्बरधारी, श्वेतगन्धलिप्तः, श्रेष्ठैः ब्राह्मणैः सर्वौषधिसुगन्धैः स्नाप्यते। यजमानः स्वपत्नी सहितः, श्रद्धालुर्भिः ऋत्विजः सह, दानैः यत्नेन च, एकचित्तः सन्, पूजां कुर्यात्। स सूर्याय पिङ्गलां गाम्, शङ्खं च दद्यात्; चन्द्राय रक्तं पशुम्, मङ्गलाय ककुद्मन्तं वृषभं दद्यात्। बुधाय सुवर्णम्, बृहस्पतये पीताम्बरद्वयं, शुक्राचार्याय श्वेताश्वं, शनये कृष्णां गाम् दद्यात्। राहवे लोहं, केतवे श्रेष्ठं अजं दद्यात्; सर्वाणि दानानि तुल्यरूपेण सुवर्णेन दद्यात्। वैकल्पिकं वा, सर्वेभ्यः सुवर्णमालाभूषिताः गावः, वा केवलं सुवर्णं, वा यत् गुरवे रोचते, तद् दद्यात्; सर्वत्र मन्त्रेणैव दानं कार्यम्। पिङ्गले गवे—“त्वं सर्वैः देवैः पूज्या, रोहिणी दिव्या पावनी चासि; तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ” इति। शङ्खे—“त्वं शुभेषु श्रेयसी, श्रीदायिनी, विष्णुना धृता; तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ” इति। धर्मे वृषरूपे—“त्वं जगतः प्रीतिदः, अष्टमूर्तिस्थानम्; तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ” इति। सुवर्णबीजायाग्नये—“त्वं हिरण्यगर्भस्य गर्भः, पुण्यफलप्रदः; तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ” इति। पीताम्बरयुग्मं वासुदेवप्रियं, तत् दत्तं मया; विष्णोः तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ। विष्णोः अश्वरूपे—“त्वं सोमसूर्यधारकः, अमृतसम्भूतः; तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ” इति। केशवसदृशी गवि—“त्वं पृथिवीस्वरूपा, सर्वपापविनाशिनी; तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ” इति। कृष्यादिकार्येषु—“त्वं सर्वकर्मसु नियन्त्री, सर्वोपकरणानां स्वामिनी; तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ” इति। अग्निवाहने—“त्वं सर्वयज्ञेषु मुख्यभागिनी; तस्मात् शान्तिं मे प्रयच्छ” इति। गावां अङ्गेषु चतुर्दश लोकाः प्रतिष्ठिताः; तस्मात् मम अस्मिन्लोके परत्र च श्रेयः भूयात्। केशवस्य शय्या यथा न कदापि रिक्तास्ति, तथा मम शय्यापि सर्वजन्मसु पूर्णा भवतु। यथा सर्वरत्नेषु देवाः प्रतिष्ठिताः, तथैव रत्नदानात् देवाः मे रत्नानि ददतु। अन्यानि दानानि भूमिदानस्य षोडशांशमपि न सम्यग्; तस्मात् भूमिदानात् शान्तिः मे स्यात्। एवं श्रद्धया, अमत्सरः सन्, रत्नधाराभिः, सुवर्णेन, वस्त्रैः, धूपैः, पुष्पैः, लेपैः च पूजां कुर्यात्। यः कश्चित् एवं नवग्रहपूजां विधिना करोति, स सर्वकामान् लभते, मृत्युः परं स्वर्य्ये पूज्यते। यदि कश्चिद् ग्रहः सदा दुःखदः, वा अल्पधनस्य स्वामी, तदा तं यत्नेन पूजयेत्; अन्यांश्च विज्ञः सदा सन्मानयेत्। ग्रहाः, गावः, नृपाः, विशेषतः ब्राह्मणाः—यदा पूज्यन्ते, तदा प्रतिपूजयन्ति; अवमानिताः तु दहन्ति। यथा कवचं बाणाघातात् रक्षति, तथा शान्तिः दैवोपद्रवात् रक्षां करोति। अतः श्रेयः इच्छन् कश्चित् यज्ञं विना दानं न कुर्यात्; सम्पूर्णाहुत्या अपि एकः तृप्यति। एषा दशसहस्राहुतिर्नित्यं नवग्रहयज्ञे, विवाहे, उत्सवे, प्रतिष्ठायां च स्थापिताः। अनवच्छिन्नफलार्थं, आश्चर्यकार्येषु क्लेशपरिहाराय, एषा दशसहस्राहुतिर्निर्दिष्टा; शृणु शतसहस्राहुतेः विधिम्। यतः शतसहस्राहुतिं सर्वकामदां पण्डिता वेदन्ति, सा पितृभ्यः प्रिया, भोगमोक्षफलप्रदायिनी च। एवं सम्पूर्णं नवग्रहपूजनकर्म, दानविधिं च, मन्त्रानुसारेण, श्रद्धया, विधिना च, महर्षे, कर्तव्यमिति।