शतसहस्रराजमण्डितः स राजा स्वपत्नीसमेतः कदाचित् सभायां स्थितः विस्मयाविष्टः वसिष्ठं महर्षिं पप्रच्छ— "भगवन्, केन धर्मेण मया एषा परमसंपद् लब्धा? किमर्थं च एषा परमतेजः सदा मम शरीरे वसति?" तदा वसिष्ठः प्राह— "पूर्वं लीलावती नाम वेश्या आसीत् या शिवभक्ता आसीत्। सा चतुर्दश्यां स्वगुरवे लवणाचलम् सुवर्णवृक्षैः अन्यैः च सम्यक् विधिना समर्पयामास। तस्याः गृहे शौण्डः नाम शूद्रः सुवर्णकारः आसीत्, यः तानि सर्वाणि सुवर्णमयानि वस्तूनि ससर्ज। राजा तानि वृक्षांश्च दिव्यरूपाणि च महाभक्त्या, विशिष्टसौन्दर्ययुक्तानि, धर्मबुद्ध्या संयोजयामास, न च कदापि प्रतिफलम् अङ्गीकृतवान्। तस्य भार्या तान् सुवर्णमयान् दिव्यवृक्षान् दीपयामास, लीलावती च लवणाचलस्य पार्श्वे सेवां कृतवती। सा लीलावती, वेश्यायामपि स्थित्वा, गुरौ निःस्वार्थं सेवां कृत्वा अन्यानि धर्मकृत्यानि अपि अतीव श्रद्धया अकार्षीत्। ततः, शुभकर्मणः प्रभावात्, हे नारद, सा सर्वपापविनिर्मुक्ता, शिवमन्दिरं प्राप्तवती। तस्य शौण्डः सुवर्णकारः, यद्यपि निर्धनः, महात्मा आसीत्; स वेश्यायाः कदापि प्रतिफलम् न स्वीकृतवान्। स एव त्वं जातः। स सप्तद्वीपाधिपतित्वं प्राप्तवान्, दशसहस्रसूर्यसमप्रभः अभवत्; यस्य भार्या भानुमती तैः सुवर्णवृक्षैः सम्यक् दीपितवती। तस्याः प्रकाशात् दिव्यरूपा उत्पन्ना, जगदधिपत्यं च प्राप्तम्। तयोः द्वयोः निशि लवणाचलस्य विधिना अहङ्काररहितया यज्ञः कृतः। एवं लोके अजय्यत्वं, आरोग्यं, संपदः च प्राप्यन्ते। अतः त्वमपि विधिवत् धान्याचलादीन् दशगुणान् समर्पय। वसिष्ठस्य वचः आदृत्य, स धर्मात्मा राजा शतानि धान्याचलादीन् दत्त्वा, मुरारिलोकं गतः, सुरैः पूजितः। यः कश्चन दरिद्रोऽपि, श्रद्धया एतान् ददाति, पश्यति, स्पृशति, शृणोति वा, स अपि स्वर्गं याति। महाचलैः पुरुषैः कृतैः जपैः पापदुःस्वप्नः शम्यते, संसारभीतिः अपि नश्यति; तर्हि शान्तचित्तः मुनिः सर्वेशां पर्वतानां दानेन किमन्यत् आप्नोति? अथ वैशम्पायनः कथयति— कदाचित् सर्वकामसमृद्धये शौनकः उपविष्टः शान्त्यादिकर्मणां नित्यकृत्वा विधानम् पप्रच्छ। यः कामयेत धनं वा शान्तिं वा, स ग्रहयज्ञं कुर्यात्; तथा वृद्धिं, दीर्घायुष्यम्, बलं वा इच्छन्, पापशमनार्थं वा— कस्य विधानस्य साहाय्येन इति शृणु। सर्वशास्त्राणि परीक्ष्य, विस्तीर्णार्थं संक्षिप्य, अहं ते ग्रहशान्तिं वक्ष्यामि, या पुराणवेदोक्ताः। शुभे दिने, ब्राह्मणैः निर्दिष्टे, मन्त्रपाठपूर्वकं, ग्रहदेवताप्रतिष्ठां कृत्वा, हवनं आरभेत। पुराणवेदविद्भिः त्रिविधोऽयं ग्रहयज्ञः उक्तः— प्रथमं दशसहस्राहुतिः, द्वितीयं लक्षाहुतिः, तृतीयं दशलक्षाहुतिः, यस्य सर्वकामफलप्रदाता। नवग्रहयज्ञे दशसहस्राहुतिः विधेयाः। अस्य विधानं वक्ष्यामि— अग्निकुण्डस्य ईशानकोणे द्विव्याप्तिः मण्डपः स्थाप्यः। तत्र चतुरश्रं वेदीं, उत्तराभिमुखां, समुच्चयद्वारेण, समुच्छ्रायसमां स्थापयेत्। तत्र अग्निं प्रज्वाल्य, देवतान् आहूय, विंशतिः च द्वादश च देवताः स्थाप्याः। सूर्यः, चन्द्रः, मङ्गलः, बुधः, बृहस्पतिः, शुक्रः, शनैश्चरः, राहुः, केतुश्च— एते ग्रहाः लोकमङ्गलदायिनः। मध्ये सूर्यः स्थाप्यः; दक्षिणे मङ्गलः; उत्तरतो बृहस्पतिः; ईशान्यां बुधः। पूर्वे शुक्रः स्थाप्यः; आग्नेये चन्द्रः; पश्चिमे शनिः; नैऋत्ये राहुः; वायव्यां केतुश्च, श्वेततण्डुलैः। सूर्यस्य ईशः शिवः, चन्द्रस्य उमा, मङ्गलस्य स्कन्दः, बुधस्य हरिः; बृहस्पतेः ब्रह्मा, शुक्रस्य इन्द्रः, शनेश्च यमः, राहोः कालः; केतोः चित्रगुप्तः। सर्वेषां अधिदेवताः— अग्निः, आपः, पृथिवी, विष्णुः, इन्द्रः, ऐन्द्र्यश्च। प्रजापति, सर्पाः, ब्रह्मा, विनायकः, दुर्गा, वायुः, आकाशः, व्याहृतिभिः, अश्विनीकुमाराश्च आह्वयितव्याः। रक्तं सूर्यं मङ्गलयुतं चिन्तयेत्; श्वेतौ चन्द्रशुक्रौ; पिङ्गलौ बुधबृहस्पती; कृष्णौ शनिराहू; धूम्रवर्णौ केतुश्च। वर्णपुष्पवस्त्रगन्धधूपैः पूजां कुर्यात्; फलेन पुष्पैः छत्रं शोभनं स्थापयेत्। सूर्याय पायसं, सोमाय घृतपायसम्, मङ्गलाय गोधूमपूपम्, बुधाय क्षीरान्नम् दद्यात्। बृहस्पतेः दध्यान्नम्, इन्द्राय घृतान्नम्, शनये मुद्गान्नम्, राहवे अजमांसम्, केतुश्च वर्णान्नम्; सर्वेभ्यः विविधान्नानि समर्पयेत्। ईशानकोणे, दधिसम्पूर्णं अक्षतान्वितं, आम्रपत्रच्छन्नं, फलयुग्मवस्त्रयुतं कलशं, पंचरत्नपञ्चधातुयुक्तं, दोषरहितं स्थापयेत्; तत्र वारुणं प्रतिष्ठापयेत्। गङ्गाद्याः सर्वानद्यः, समुद्राः, सरांसि, गजाश्वतीर्थानि, वर्त्मानि, व्रजानि, व्रजभूमयः, गोष्ठानि च आहूयेत्। औषधजलयुक्तां पृथिवीं समानीतां तत्र स्थापयेत्, यज्ञकर्तुः स्नानाय। सर्वे समुद्राः, नद्यः, सरांसि, सरितः च, पापविनाशाय यजमानस्य समीपं आगच्छन्तु इति प्रार्थयेत्।