यदा देवैः अमृतं पीयमानं तदा ये बिन्दवः भूमौ पतिताः, तेषां सम्प्रभवात् हे शर्कराशैले, त्वं नः पालयसि। कामदेवस्य धनुषः मध्ये यतः शर्करा उत्पन्ना, तस्मात् त्वं तया निर्मितः, हे महाशैले; संसारसागरात् अस्मान् पालय। यः कश्चन शर्कराशैलं विधिवत् ददाति, सः पुरुषः सर्वपापविमुक्तः परमां गतिं प्राप्नोति। सः चन्द्रतारारविसमप्रभया यान्या आरुह्य, स्वजनैः सहितः, विष्णुना प्रेरितः तत्र गच्छति। ततः शतयुगपर्यन्ते, सः सप्तद्वीपाधिपतित्वं लभते, दीर्घायुष्मान् आरोग्ययुक्तश्च, त्रिसहस्रजन्मसु। यथाशक्ति सर्वेषु शैलेषु, असूयया विना, अन्नं दातव्यं; सर्वत्र लवणं क्षारं च अनुमत्यैव भोक्तव्यं, सर्वे च शैलदानानि विप्रगृहं प्रति दातव्यानि। कदाचित् महायुगे धर्मस्वरूपः राजा आसीत्, इन्द्रस्य मित्रं, येन सहस्रशो दैत्याः निहताः। यस्य तेजसा चन्द्रसूर्यादयः स्वप्रभां नश्यन्ति; येन शतशो शत्रवः, अजिता अपि, जिताः; यः च मानुषरूपे स्थित्वा इच्छया यं कञ्चिदपि रूपं धारयति, न च कदापि पराजितः। तस्य भार्या नाम्ना भानुमती त्रैलोक्ये सुन्दरी, या दिव्यरूपा लक्ष्म्याः सदृशी, सुराङ्गनाभ्यः अपि अधिकसुन्दरी। सा तस्य राज्ञः प्रधानपत्नी, प्राणादपि अधिका, दशसहस्रस्त्रीमध्ये श्रीवत् शोभते। सः राजा लक्षसंख्या राजभिरुपेतः कदापि तया न वियुक्तः; कदाचित् सभायां स्थितः, विस्मयपूर्णः, सः राजा वसिष्ठं महर्षिं पप्रच्छ। "भगवन्, केन धर्मेण अहं एतादृशं महदैश्वर्यं प्राप्नोमि, किमर्थं च एषा परमप्रभा मम शरीरे नित्यं वसति?" इत्युक्ते, वसिष्ठः कथयति—"कदाचित् लीलावती नाम विषया आसीत्, या शिवभक्ता, या चतुर्दश्यां स्वगुरवे लवणशैलं सुवर्णवृक्षैः अन्यैश्च सहितं सम्यग्विधानपूर्वकं दत्तवती। तस्मिन्काले शौण्डः नाम सुवर्णकारः शूद्रः तस्याः गृहे दासः आसीत्, येन तानि सुवर्णवृक्षादीनि निर्मितानि। ते वृक्षाः दिव्यरूपाः, राज्ञा महाभक्त्या अद्भुतरूपेण कृता, न किंचित् पारितोषिकं गृह्णाति, धर्मबुद्ध्या, सः कदापि प्रतिफलं न स्वीक्रियते। ते सुवर्णमयाः दिव्यवृक्षाः तस्याः भार्यया प्रकाशिताः; लीलावती शैलस्य पार्श्वे सेवां कृतवती। सा गुरोः सेवां चान्यं धर्मं च कपटं विना अतीव श्रद्धया अकुर्वत्, अपि च स्वकाल्यां विषया सती। तस्याः कालः संप्राप्तः, पुण्यबलात्, हे नारद, पापरहिताः सा शिवमन्दिरं गता। सः सुवर्णकारः, दरिद्रः सन् अपि, महात्मा आसीत्; सः कदापि लीलावत्याः किञ्चन पारितोषिकं न जग्राह, सः एव त्वम् अभवत्। सः सप्तद्वीपाधिपः अभवत्, दशसहस्रसूर्यसमानप्रभः; यस्य भार्यया भानुमत्याः कृता सुवर्णवृक्षा सुवर्णकारेण सम्यक् प्रकाशिताः। तस्याः प्रकाशनात् तस्याः दिव्यरूपं जातम्, भूमेः शासनं प्राप्तम्; यतः लवणशैलस्य विधिः रात्रौ ताभ्यां अहंकाररहिताभ्यां कृतः। तस्मात् लोके अजितत्वं, आरोग्यं, श्रीश्च लभ्यते; अतः त्वम् अपि विधिपूर्वकं धान्यशैलादीन् दशगुणान् दद्यात्। एवमुक्त्वा वसिष्ठवचनानुसारं स धर्मात्मा राजा शतानि धान्यशैलादीनि दत्त्वा, देवराजपूजितः, मुरारिलोकं गतः। दरिद्रः अपि, यदि श्रद्धया एतानि दर्शनस्पर्शनश्रवणैः शुद्धचित्तः ददाति, सः स्वर्गं गच्छति। दुःस्वप्नः अपि पुरुषैः महाशैलैः जपैः शम्यते, ये संसारभयापहाः; तर्हि शान्तचित्तः मुनिः किं न करिष्यति, यः सर्वान् शैलान् सम्यक् ददाति? वैशम्पायनः कथयति—कदाचित् सर्वकामसमृद्ध्यर्थं शौनकः उपविष्टः, प्रतिदिनं शान्त्यै स्वस्त्यर्थं च केन विधिना कर्म कर्तव्यमिति पप्रच्छ। यः धनं वा शान्तिं वा इच्छेत्, सः ग्रहयज्ञं आरभेत; तथा वृद्ध्यै, दीर्घायुषे, बलाय, पापशमनाय वा इच्छन्, केन विधिना इति शृणु। सर्वशास्त्राण्यवलोक्य विस्तरं संक्षिप्य, अहं ग्रहशान्तिविधानं पुराणवेदोक्तं वर्णयामि। शुभे दिने ब्राह्मणैः निर्दिष्टे, मन्त्रपाठपूर्वकं, ग्रहांश्च तेषां देवताश्च स्थाप्य, हवनं प्रारभेत। ग्रहयज्ञः त्रिधा इति पुराणवेदविद्भिः उक्तम्—प्रथमं दशसहस्राहुतिः, ततः लक्षाहुतिः, ततो दशमिल्याहुतिः, सर्वकामदः। नवग्रहयज्ञे दशसहस्राहुतिः निर्दिष्टा। अस्य विधिं वक्ष्यामि—कुण्डस्य ईशान्ये द्विव्यामा वेदिका स्थापनीया। चतु:स्रं वेदिकां, उत्तराभिमुखीं, द्वाभ्यां पांशुभूमिभिः परिवृतां, समुच्च्रायां स्थापयेत्, तत्र देवताः स्थापनीयाः। अग्निं प्रदीप्य, तत्र देवताः आवाहयेत्; ततो विंशतिः, द्वादश च, देवताः स्थापनीयाः। सूर्यः, चन्द्रः, मङ्गलः, बुधः, बृहस्पतिः, शुक्रः, शनिः, राहुः, केतुः—एते ग्रहाः, जगतां कल्याणदाः। मध्ये सूर्यं स्थापयेत्; दक्षिणे मङ्गलम्; उत्तरस्यां बृहस्पतिम्; ईशान्यां बुधम्। पूर्वे शुक्रम्; आग्नेये चन्द्रम्; पश्चिमे शनिं; नैऋत्ये राहुम्; वायव्ये केतुम्, श्वेततण्डुलैः। सूर्यस्येश्वरं शिवं, चन्द्रस्य उमां, मङ्गलस्य स्कन्दं, बुधस्य हरिं वेदितव्यम्। बृहस्पतेः ब्रह्मा, शुक्रस्य इन्द्रः, शनेश्च यमः, राहोः कालः। केतोः चित्रगुप्तः, सर्वेषां च अधिदेवताः अग्निः, आपः, पृथिवी, विष्णुः, इन्द्रः, ऐन्द्र्यपि। इत्येवं शास्त्रविधिना, श्रद्धया, भक्त्या च कृतं यत्, तेन सर्वकामाः सिध्यन्ति, शान्तिः श्रीश्च लभ्यते।