शृणुत धर्मज्ञाः, कथां पर्वतानां दानविधेः पुण्यफलप्रदायिनीं यथाशास्त्रं प्रवक्ष्यामि। पर्वतानां मध्यमः पञ्चशतानां प्रमाणेन कल्प्यते, हीनः तु त्रिशतशः स्मृतः। सर्वतोऽस्याः पार्श्वेषु चतुर्थांशेनैव तिर्यग्गिरयः कर्तव्याः। पूर्वदिशि पण्डितैः गन्धमादनः वज्रगौमेदिकाभिर् मणिभिः निर्मीयते, दक्षिणेन्द्रनीलैः शोभितः, पद्मरागैश्च भूषितः। पश्चिमे विमलाचलः वैदूर्यविद्रुमसंयोगेन निर्मीयते, उत्तरस्यां पद्मरागकाञ्चनैः संयुज्यते। यथा षष्टिकपर्वते सर्वं व्यवस्थितं, तथा अत्रापि कर्तव्यम्; तद्वद् आवाहनं कृत्वा सुवर्णवृक्षांश्च देवताश्च स्थापयेत्। नित्यं प्रातःकाले पुष्पगन्धादिभिः निर्व्याजेन पूजां कुर्यात्, पूर्ववत् आचार्यः मन्त्रान् ऋत्विजः प्रति पठेत्। सर्वे देवगणाः सर्वरत्नेषु प्रतिष्ठिताः सन्ति, त्वमपि नित्यं रत्नमयोऽसि, तस्मै शाश्वतपर्वताय नमः। यतो हि रत्नदानात् हरिर् नित्यं तुष्टः, तस्मात् पर्वत त्वं रत्नदानात् नः सदा पालय। यः कश्चन एषा विधया रत्नमयं पर्वतं ददाति, स विष्णुलोकं याति, यत्रामराधिपैः पूज्यते। शतकल्पपर्यन्तं सौभाग्यसम्पन्नः, आरोग्यगुणयुक्तः, सप्तद्वीपेश्वरः स राजा तत्र वसति। यत्र क्वापि ब्रह्महत्यादि पापं कृतं, तत् सर्वं वज्राहतमिव पर्वतं क्षीयते। अधुना रजतपर्वतस्योत्तमं स्वरूपं वक्ष्ये, यस्य दानात् पुरुषः सोमस्य परमं लोकमाप्नोति। श्रेष्ठः पर्वतः दशसहस्रपलपरिमितः, मध्यमः पञ्चपालः, हीनः तस्यार्धः स्मृतः। यदि विंशतिपरिमाणं न शक्यते, शक्त्या यथाशक्ति कर्तव्यः; तिर्यग्गिरयः चतुर्थांशेनैव कल्प्याः। पूर्ववत् रजतपर्वतान् मन्दरादीन् च नियमानुसारं निर्माय, विश्वेश्वरान् शुद्धरजतपात्रैः पूजयेत्। ब्रह्मा, विष्णु, अर्कः च सुवर्णमूलकाः कर्तव्याः; अन्येषां सर्वं रजतं, यत् किञ्चित् तत्र सुवर्णमयं। शेषं पूर्ववत् होमजागरणादिकं कर्तव्यम्; ततः प्रातः आचार्याय रजतपर्वतं दद्यात्। तिर्यग्गिरयः ऋत्विजेभ्यः पूजावस्त्राभरणैः सह दातव्याः; मन्त्रं जपन्, कुशान् गृहीत्वा, निर्व्याजेन दद्यात्। त्वं पितृभ्यः, भूपालानां, शिवस्य च प्रियः; तस्मात् रजतपर्वत, संसारसागरात् नः पालय। एवं यो रजतपर्वतस्य दानं विधिवत् करोति, स दशसहस्रगवां फलम् आप्नोति। सोमलोके स विज्ञः गन्धर्वकिन्नराप्सरसां गणैः पूजितः, सृष्टिसमये पर्यन्तं वसति। अधुना शर्करापर्वतस्योत्तमं स्वरूपं प्रवक्ष्यामि, यस्य दानात् विष्ण्वर्करुद्राः नित्यं तुष्टाः भवन्ति। अष्टभारशर्करया पर्वतः श्रेष्ठः, चतुर्भारः मध्यमः, द्विभारः हीनः इति। अल्पधनः अर्धभारचतुर्भागशर्करया पर्वतं निर्मायात्; पर्वतान् चतुर्थांशेनैव स्थापयेत्। यथा षष्टिकपर्वते सर्वं, तथैव अमृतेन सह सर्वं स्थापनीयम्; मेरौ शीर्षे त्रयः सुवर्णवृक्षाः स्थापनीयाः। मन्दरः, पारिजातः, तृतीयः कल्पवृक्षः—एते त्रयः सर्वेषां पर्वतानां शिखरे स्थापनीयाः। द्वौ चन्दनवृक्षौ पूर्वपश्चिमयोः पार्श्वयोः स्थापनीयौ, विशेषतः शर्करापर्वते। मन्दरे रत्याः देवता पश्चिमाभिमुखी, गन्धमादनस्य शिखरे कुबेरः उत्तराभिमुखः स्थाप्यः। महति पर्वते वेदस्वरूपः हंसः पूर्वाभिमुखः, सुवर्णभागे सुरभिः दक्षिणाभिमुखी स्थाप्यते। यथा षष्टिकपर्वते आवाहनादिकं कर्म, तथा कृत्वा, मध्यमं पर्वतं आचार्याय, चत्वारः पर्वतान् ऋत्विजेभ्यः मन्त्रेण दद्यात्। एषः पर्वतः शर्करापूरितः श्रीसुधारससारः; तस्मात् पर्वतेश्वर, सदा आनन्ददायकः भव। यानि अमृतपाने देवैः भूमौ पतितानि बिन्दवः, तैः उत्पन्नः त्वं शर्करापर्वत, अस्मान् पालय। यतः शर्करा कामदेवधनुषो मध्ये जाता, तस्मात् त्वं तया निर्मितः, महापर्वत; संसारसागरात् अस्मान् पालय। यः कश्चन एषा विधया शर्करापर्वतं ददाति, स सर्वपापैः विमुक्तः परमां गतिम् आप्नोति। चन्द्रतारारविप्रभया रथेन, स्वजनैः सह, विष्णुनोदितः स तत्र गच्छति। शतयुगपर्यन्तं सप्तद्वीपाधिपतित्वं, दीर्घायुष्मान् आरोग्ययुक्तश्च त्रिसहस्रजन्मसु लभते। शक्त्या सर्वेषु पर्वतेषु निर्व्याजेन भोजनं दातव्यम्; सर्वत्र लवणक्षारभोजनं अनुमत्य दद्यात्; पर्वतान्नानि ब्राह्मणगृहेषु समर्पयेत्। कदाचित् महायुगे धर्मस्वरूपः राजा आसीत्, इन्द्रमित्रः, येन सहस्रशः दैत्याः हताः। यस्य तेजसा चन्द्रसूर्यादयः स्वप्रभां नश्यन्ति, येन शतशः शत्रवः अजिता अपि जिताः, यो मानुषत्वेऽपि इच्छया रूपं गृह्णाति, न च कदापि पराजितः। तस्य भार्या नाम्ना भानुमती, त्रिषु लोकेषु शोभनतमा, या लक्ष्म्याः सदृशी, दिव्यरूपा, सुराङ्गनाभ्यः श्रेयसी। सा तस्य राज्ञः प्रमुख्या पत्न्यासीद्, प्राणाधिक्या, यः दशसहस्रयोषितां मध्ये स्वयम् श्रीरिव विराजते। एवं पर्वतानां दानविधिः श्रीफलप्रदः, सर्वपापहरः, सर्वसौभाग्यदायकः शास्त्रेषु निर्दिष्टः।