पुरा मधुदैत्यवधे भगवतः विष्णोः शरीरात् यत् स्वेदजलम् अपतत्, तस्मात् तिलाः कुशाः मुद्गाः च समुत्पन्नाः। अतः एते सर्वे शान्तिदायकाः इह स्मृताः। तिलाः एव देवपितृपूजायाम् उपयुक्ताः, अतः तिलपर्वतः – हे गिरिश्रेष्ठ, त्वाम् अहम् नमामि, तिलपर्वत! त्वं माम् उद्धर। एवं सम्यक् विधिना तिलपर्वतम् अर्पयित्वा यः जनः उत्तमं तिलपर्वतं ददाति, स तु विष्णोः परमं धाम प्राप्नोति, यत्र पुनरावृत्तिः दुर्लभा। स दीर्घायुष्मान् भवति, पुत्रपौत्रैः सह रमते, पितृदेवगन्धर्वैः पूजितः स्वर्गं याति। अथोत्तमं कर्पासपर्वतम् अपि कथयामि। कर्पासपर्वतदानात् मनुष्यः सदा परमान् गतिं प्राप्नोति। विंशतिमानं कर्पासपर्वतं श्रेष्ठं, दशमानं मध्यमं, पञ्चमानं अधमं इति। अल्पधनः स्वशक्त्या, किंचित् अमत्सरः सदा दद्यात्। हे मुनिश्रेष्ठ, यथा धान्यपर्वतस्य विधिः, तथैव सर्वं कृत्वा, प्रातःकाले मन्त्रेण सम्प्रदाय, कर्पासपर्वतं दद्यात्। त्वं सर्वलोकानां आच्छादनं सदा असि, अतः त्वां नमामि, कर्पासपर्वत! पापसमूहविनाशकः भव। यः शिवस्य सन्निधौ कर्पासपर्वतम् इदं ददाति, स रुद्रलोकमेकं कल्पं वसति, ततो राजा भवति। अथ घृतपर्वतं परमं वर्णयामि, यः तेजस्वी, अमृतमयः, दिव्यः, महापापविनाशकः च। विंशतिघटघृतपर्वतः श्रेष्ठः, दशघटसम्भूतः मध्यमः, पञ्चघटसम्भूतः अधमः। अल्पधनः द्विघटेन पर्वतं विधिना निर्माय, चतुर्धा पार्श्वपर्वतान् यथाविधि स्थापयेत्। पात्रेषु तण्डुलयवप्रस्थापना सम्यग् कर्तव्या, सुप्रतिष्ठितानि च। शुक्लवस्त्रैः संवेष्ट्य, ईक्षुदण्डफलैः भूषयित्वा, शेषकर्म यथा धान्यपर्वते तथा कुर्यात्। विधिवत् संस्कृत्य, पूजां होमं च कृत्वा, प्रातःकाले आचार्याय प्रदद्यात्, शान्तचित्तः पार्श्वपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः दद्यात्। घृतं ह्यमृततेजोयोगात् उत्पन्नं, अतः घृतदीपेन शंकरः आत्मारामः प्रसन्नः भवतु। ब्रह्म तेजोमयः घृते स्थितः, अतः घृतपर्वतरूपेण सदा उपस्थितः इति विद्धि; अतः सदा नः पालय। यः एवं विधिना घृतपर्वतं ददाति, स महापापयुक्तोऽपि शिवलोकं प्राप्नोति। स पितृभिः सह हंसबकघण्टारमितमणिचित्ररत्नमयैः विमानैः, अप्सरसः सिद्धविद्याधरैः परिवृतः, सृष्ट्यन्तपर्यन्तं स्वर्गे रमते। अथ रत्नपर्वतम् उत्तमं कथयामि। सहस्रमुक्तामयः पर्वतः अनुत्तमः, पञ्चशतमध्यमः, त्रिशताधमः। पार्श्वपर्वतान् चतुर्थांशेन सर्वतः स्थापयेत्। गन्धमादनं तु पूर्वे वज्रगौमेदकाभ्यां, दक्षिणे इन्द्रनीलैः, पद्मरागैः भूषयेत्। पश्चिमे विमलाचलः वैडूर्यविद्रुमाभ्यां निर्मीयते, उत्तरस्यां दिशि पद्मरागसुवर्णाभ्यां शोभयेत्। सर्वं यथा धान्यपर्वते, तथैव रत्नपर्वते अपि स्थाप्यं; देववृक्षांश्च सुवर्णमयांश्च निर्माय, आह्वानं पूजां च कुर्यात्। पुष्पगन्धादिभिः पूजयित्वा, प्रातःकाले अमत्सरः, आचार्यः मन्त्रान् ऋत्विजेभ्यः पठयेत्। सर्वरत्नेषु देवगणाः प्रतिष्ठिताः, त्वं च रत्नमयोऽसि, नित्यपर्वत! त्वां नमामि। हरिः रत्नदानात् सदा तुष्टः, अतः रत्नपर्वतदानात् नः सदा रक्ष। यः रत्नमयपर्वतं विधिवत् ददाति, स विष्णुलोकं प्राप्नोति, अमरनाथेन पूजितः। शतकल्पपर्यन्तं राजा भूत्वा, रूपयौवनसम्पन्नः, सप्तद्वीपेश्वरः भवति। ब्रह्महत्यादिपापं यत् कुत्रापि कृतं, तत् सर्वं वज्राहतपर्वतवत् विनश्यति। अथ रजतपर्वतम् उत्तमं कथयामि, यस्य दानात् सोमलोकं पुरुषः प्राप्नोति। दशसहस्रपलसम्भूतः श्रेष्ठः, पञ्चसहस्रः मध्यमः, अर्धसम्भूतः अधमः। यदि विंशतिपलाधिकं न शक्नोति, स्वशक्त्या निर्माय, पार्श्वपर्वतान् चतुर्थांशेन स्थापयेत्। यथापूर्वं रजतमयान् पर्वतान्, मन्दरादीन् च नियमेन कृत्वा, शुद्धरजतपात्रैः लोकनाथान् पूजयेत्। ब्रह्मा, विष्णु, अर्कः च रचनीयाः, अधस्तान् सुवर्णमयं स्थाप्यं; अन्येषां रजतमयं, तत्र सुवर्णमयं च। शेषं पूर्ववत् कृत्वा, होमजागरणं च, प्रातःकाले आचार्याय रजतपर्वतं दद्यात्। पार्श्वपर्वतान् ऋत्विजेभ्यः पूजावस्त्राभरणैः सह दद्यात्, मन्त्रं जपन्, कुशग्रहणेन अमत्सरः स्यात्। त्वं पितृभ्यः, भूमिपतिभ्यः, शिवाय च प्रियः, अतः रजत! संसारदुःखसागरात् नः पालय। एवं यः रजतपर्वतं सम्यक् ददाति, स दशसहस्रगवां फलम् आप्नोति। सोमलोके स पण्डितः, गन्धर्वकिन्नराप्सरसां गणैः पूजितः, सृष्ट्यन्तपर्यन्तं वसति। एवं पर्वतानां दानविधिः पावनः, पुण्यदायकः, स्वर्गमोक्षप्रदः च शास्त्रेण निर्दिष्टः।